Παιδαγωγικά

Μελέτιος, Μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης
(Ημερολόγιο 2013. εκδ. Ι. Μ. Νικοπόλεως και Πρεβέζης)


Το κλήμα δεν το στράβωσαν οι νέοι της σημερινής εποχής. Έχει στραβώσει από λίγο παλαιότερες εποχές. Το στράβωσαν όχι οι νέοι αλλά οι μεγάλοι, γιατί παρουσίασαν μια αντίθεση μεταξύ εσωτερικών πεποιθήσεων και εξωτερικών πράξεων. Οι παλαιότερες γενεές, ενώ έχασαν τις σωστές πεποιθήσεις, κράτησαν μια υποχρεωτική επιφάνεια σεμνότητας, η οποία όμως δεν μπορούσε να επιβληθεί στους νέους. Γιατί οι νέοι θέλουν γνησιότητα! Δεν αντέχουν την υποκρισία! Και βλέποντας τους μεγαλύτερους να μην έχουν γνησιότητα, κλώτσησαν. Δικαίως κλώτσησαν! Δικαίως!

            Οι κραυγές των παιδιών, που καίνε και σπάνε, πρέπει να διαβάζονται από εμάς, όχι σαν απειλή (που δεν είναι), αλλά σαν ικεσία. Οι αταξίες τους είναι κραυγές που λένε: «Ασχοληθείτε μαζί μας σωστά. Το έχουμε ανάγκη. Παραδώστε μας κάτι! Μιλήστε μας για κάτι , πιο πάνω από την κοιλιά! Πείτε μας, πώς γεμίζει η καρδιά; Πώς να αγαπάμε; Τί να κοιτάμε;

           Δυστυχώς όμως, εμείς οι μεγαλύτεροι, που θα έπρεπε να είμαστε οδηγητικά παραδείγματα βρισκόμαστε φοβερό αποπροσανατολισμένοι. Πάψαμε να είμαστε το αλάτι, όπως μας το ζητάει ο Χριστός. Μα, όταν το αλάτι γίνεται άναλο, είτε γιατί εμείς δεν το βλέπουμε πια (το έργο μας) σαν αλάτι της γης, είτε γιατί εμείς δεν το χρησιμοποιούμε σαν αλάτι της γης, τότε αντί για φως και ελπίδα, γινόμαστε σκιά και απογοήτευση. Και σαν αλάτι άναλο, καταντάμε χωρίς λόγο ύπαρξης· άξιοι βληθήναι έξω και καταπατείσθαι υπό των ανθρώπων (Ματθ. 5.13 )· σε αμφισβήτηση και σε απόρριψη.

       Εγώ σαν πνευματικός και σαν Δεσπότης δεν έκανα τίποτε άλλο σ’ όλη μου την ζωή, από το να λέω σε όλους:

 ”Αποκτήστε γνησιότητα εσωτερική, γιατί αυτή μόνο θα σας βοηθήσει να αποκτήσετε όλα τα άλλα. Όχι προσωπείο, όχι μάσκα”. Οι νέοι αναζητούν πάντοτε κάτι το βαθύτερο. Ζητούν την γνησιότητα. Και είναι κρίμα, που έχουν πληγωθεί από μη γνήσιους οδηγούς.

        Γι’ αυτό το λέω και το επαναλαμβάνω, ότι ανάγκη επιστροφής και μετανοίας έχει πρώτα η μεγαλύτερη γενεά. Όχι οι νέοι! Μόνον έτσι θα μπορέσουν οι μεγαλύτεροι να γίνουν με την γνήσια εσωτερική τους επιστροφή, οδηγοί στους νέους, που τότε θα είναι πρόθυμοι να ακολουθούσουν. Γιατί οι νέοι πάντοτε ψάχνουν να βρουν πρότυπα· το απαιτεί η ψυχολογία τους.


Πηγή: http://www.pemptousia.gr/

 

Να βλέπομε τον Θεό στο πρόσωπο των παιδιών και να δώσομε την αγάπη του Θεού στα παιδιά. Να μάθουν και τα παιδιά να προσεύχονται. Για να προσεύχονται τα παιδιά, πρέπει να έχουν αίμα προσευχομένων γονέων. Εδώ πέφτουν έξω μερικοί και λένε: «Εφόσον οι γονείς προσεύχονται, είναι ευσεβείς, μελετούν την Αγία Γραφή και τα παιδιά τα ανάθρεψαν ”εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου”[1], επόμενο είναι να γίνουν καλά παιδιά». Ορίστε, όμως, που βλέπομε αντίθετα αποτελέσματα λόγω της καταπιέσεως.

Δεν είναι αρκετό να είναι οι γονείς ευσεβείς. Πρέπει να μην καταπιέζουν τα παιδιά, για να τα κάνουν καλά με τη βία. Είναι δυνατό να διώξομε τα παιδιά απ’ τον Χριστό, όταν ακολουθούμε τα της θρησκείας με εγωισμό. Τα παιδιά δεν θέλουν καταπίεση. Μην τα εξαναγκάζετε να σας ακολουθήσουν στην εκκλησία. Μπορείτε να πείτε: «Όποιος θέλει, μπορεί να έλθει τώρα μαζί μου ή αργότερα». Αφήστε να μιλήσει στις ψυχές τους ο Θεός. Η αιτία που μερικών ευσεβών γονέων τα παιδιά, όταν μεγαλώσουν, γίνονται ατίθασα κι αφήνουν και την Εκκλησία κι όλα και τρέχουν αλλού να ικανοποιηθούν είναι αυτή η καταπίεση που τους ασκούν οι «καλοί» γονείς. Οι τάχα «ευσεβείς» γονείς, που είχαν τη φροντίδα να κάνουν τα παιδιά τους «καλούς χριστιανούς», μ’ αυτή την αγάπη τους, την ανθρώπινη, τα καταπίεσαν κι έγινε το αντίθετο. Πιέζονται, δηλαδή, όταν είναι μικρά τα παιδιά κι όταν γίνουν δεκάξι χρονώ, δεκαεφτά ή δεκαοχτώ, φθάνουν στο αντίθετο αποτέλεσμα. Αρχίζουν από αντίδραση να πηγαίνουν με παλιοπαρέες και να λένε παλιόλογα.

Ενώ, όταν αναπτύσσονται μέσα στην ελευθερία, βλέποντας συγχρόνως το καλό παράδειγμα των μεγάλων, χαιρόμαστε να τα βλέπομε. Αυτό είναι το μυστικό, να είσαι καλός, να είσαι άγιος, για να εμπνέεις, να ακτινοβολείς. Η ζωή των παιδιών φαίνεται να επηρεάζεται απ’ την ακτινοβολία των γονέων. Επιμένουν οι γονείς: «Άντε να εξομολογηθείς, άντε να μεταλάβεις, άντε να κάνεις εκείνο….». Τίποτα δεν γίνεται. Ενώ βλέπει εσένανε; Αυτό που ζεις, αυτό και να ακτινοβολείς. Ακτινοβολεί ο Χριστός μέσα σου; Αυτό πηγαίνει στο παιδί σου. Εκεί βρίσκεται το μυστικό. Κι αν γίνει αυτό, όταν το παιδί είναι μικρό στην ηλικία, δεν θα χρειασθεί να κοπιάσει πολύ, όταν μεγαλώσει. Πάνω σ’ αυτό το θέμα ακριβώς ο σοφός Σολομών χρησιμοποιεί μια ωραιότατη εικόνα, τονίζοντας τη σημασία που έχει το καλό ξεκίνημα, η καλή αρχή, το καλό θεμέλιο. Λέγει σ’ ένα σημείο: «Ο ορθρίσας προς αυτήν (την σοφίαν) ου κοπιάσει· πάρεδρον γαρ ευρήσει των πυλών αυτού»[2]. Ο «όρθρος προς αυτήν» είναι η πιο νεαρά ηλικία απασχόλησις με αυτή, τη σοφία. Σοφία είναι ο Χριστός. Η λέξη «πάρεδρος» σημαίνει «βρίσκεται πλησίον».

Όταν οι γονείς είναι άγιοι και το μεταδώσουν αυτό στο παιδί και του δώσουν αγωγή εν Κυρίω, τότε το παιδί, ό,τι επιδράσεις κακές κι αν έχει απ’ το περιβάλλον του, δεν επηρεάζεται, διότι έξω απ’ την πόρτα του θα βρίσκεται η Σοφία, ο Χριστός. Δεν θα κοπιάσει, για να την αποκτήσει. Φαίνεται πολύ δύσκολο να γίνεις καλός, αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ εύκολο, όταν από μικρός ξεκινήσεις με καλά βιώματα. Μεγαλώνοντας δεν χρειάζεται κόπος, το έχεις μέσα σου το καλό, το ζεις. Δεν κοπιάζεις, το έχεις ζήσει, είναι περιουσία σου, που τη διατηρείς, αν προσέξεις, σε όλη σου τη ζωή.


Πηγή: http://www.diakonima.gr/

Χαδιαράκου Ελένη, με τη συνεργασία της Νέλλυς Θεοδοσίου, παιδοψυχολόγου.


1. Τα μωρά έχουν φίλους;

Ίσως η λέξη «φίλος» να είναι κάπως υπερβολική όταν μιλάμε για μωρά, αλλά σίγουρα τους αρέσει να περιστοιχίζονται από άλλα παιδιά. Πώς εκδηλώνουν αυτή τη χαρά; Χαμογελώντας, κουνώντας τα ποδαράκια τους και αγγίζοντας τα άλλα παιδάκια στο πρόσωπο. Από την ηλικία των δώδεκα έως και δεκαοχτώ μηνών τα παιδιά αρχίζουν πλέον να δείχνουν τις προτιμήσεις τους και επιλέγουν με ποιον προτιμούν να κάνουν παρέα όταν βρίσκονται με άλλους συνομηλίκους τους, όπως, για παράδειγμα, στην παιδική χαρά, όπου προσεγγίζουν πλέον συγκεκριμένα παιδιά για να παίξουν. Αυτό ωστόσο δεν σημαίνει ότι η σχέση τους είναι πάντα ήρεμη. Το παιχνίδι σε αυτή την ηλικία δεν είναι πάντα πολιτικά ορθό και μπορεί μεταξύ άλλων να περιλαμβάνει και σπρωξιές, κλοτσιές και «κλέψιμο» παιχνιδιών.
2. Γιατί είναι τόσο σημαντικές οι φιλίες με συνομηλίκους;
Τα μικρά παιδιά αναζητούν την παρέα συνομηλίκων τους γιατί αντιλαμβάνονται με τον ίδιο τρόπο τα πράγματα, έχουν κοινά ενδιαφέροντα και αντιδράσεις. Σε αυτή την ηλικία τα παιδιά πιστεύουν ότι είναι το κέντρο του κόσμου, τους είναι αδιανόητο να μοιραστούν κάτι και όταν θέλουν κάτι, είτε αυτό είναι νερό είτε παιχνίδι, το θέλουν αμέσως. Θα χρειαστεί να φτάσουν στην προνηπιακή ηλικία για να αρχίσουν να αντιλαμβάνονται τι σημαίνει «αλληλεπίδραση» σε μια σχέση και ότι δεν πρέπει να λύνουμε τις διαφορές μας ουρλιάζοντας και χτυπώντας, αλλά πολιτισμένα: «Αν μου δώσεις το αυτοκίνητο, θα σου δώσω την μπάλα και θα γίνουμε φίλοι». Σε αυτή τη φάση το παιδί ψάχνει να βρει τις ισορροπίες του. Από τη μια, αισθάνεται ότι πρέπει να επιβληθεί και, από την άλλη, υπάρχει το συναίσθημα, και αυτό είναι σημαντικό όχι μόνο για την κοινωνική και προσωπική του ανάπτυξη, αλλά και για τη λεκτική του εξέλιξη: Όποιος θέλει να διεκδικήσει πρέπει και να συνεννοηθεί, να επικοινωνήσει. Γι’ αυτό το λόγο ο «φίλος» του παιχνιδιού λειτουργεί κατά κάποιον τρόπο και σαν καλός δάσκαλος.
3. Από ποια ηλικία τα παιδιά μπορούν να καταλάβουν τα άλλα παιδιά;
Στην ηλικία των δεκαοχτώ μηνών τα περισσότερα παιδιά έχουν ήδη αναπτύξει την ικανότητα της ταύτισης. Αν δουν, για παράδειγμα, ένα μωρό να κλαίει, θα σπεύσουν να του δώσουν την πιπίλα που του έχει πέσει για να το παρηγορήσουν. Όμως μόνο μετά την ηλικία των τρεισήμισι ετών ένα παιδί είναι σε θέση να κατανοήσει πραγματικά ένα άλλο. Τότε είναι που μαθαίνουν ότι δύο άνθρωποι (έστω και μικροί) δεν μπορούν να θέλουν πάντα τα ίδια πράγματα και έχουν διαφορετικά συναισθήματα και επιθυμίες. Τώρα δηλαδή είναι που αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι κάποιες φορές πρέπει να κάνουμε πίσω προκειμένου να μη δυσαρεστήσουμε το φίλο μας.
4. Παιδικές φιλίες που διαρκούν ένα απόγευμα μπορούν να χαρακτηριστούν φιλίες;
Στα μάτια των ενηλίκων σίγουρα όχι. Για ένα παιδί όμως ακόμη και μισή ώρα κοινής διασκέδασης και γέλιου με ένα παιδάκι που μόλις γνώρισε στην παιδική χαρά αρκεί για να το νιώσει φίλο. Με την ίδια ευκολία βέβαια αλλάζει και τους φίλους του. «Λείπει η Αγγελική ταξίδι; Τώρα θα είναι ο Νικόλας ο καλύτερος μου φίλος». Τον πρώτο αληθινό καλύτερο φίλο τον αποκτούν τα περισσότερα παιδιά στην πρώτη τάξη του δημοτικού. Αυτό δεν σημαίνει ότι και νωρίτερα δεν μπορούν να δημιουργηθούν πραγματικές συμπάθειες που αναπτύσσονται συνήθως με γνώμονα τα ίδια ενδιαφέροντα: «Μου αρέσει ο Σπάιντερμαν. Και σένα; Είμαστε φίλοι».
5. Πώς πρέπει να χειρίζονται οι γονείς τους καβγάδες ανάμεσα στα παιδιά;
Ακόμη και τα τρίχρονα συνήθως καταφέρνουν να λύσουν τις διαφορές μεταξύ τους και να συνεννοηθούν χωρίς τη δική μας παρέμβαση. Εμείς πρέπει να μεσολαβήσουμε μόνο σε περίπτωση που κάποιο παιδί γίνει επιθετικό, χειροδικήσει ή δαγκώσει. Πρώτα θα παρηγορήσουμε το «θύμα» και μετά θα προσπαθήσουμε -πριν αρχίσουμε το μάλωμα- να κατανοήσουμε το «θύτη». Ένα δίχρονο παιδί που αρπάζει από ένα παιδάκι το φτυαράκι δεν το κάνει γιατί έχει άσχημες προθέσεις, αλλά απλούστατα γιατί θέλει να σκάψει εκείνη τη στιγμή και για να το κάνει αυτό χρειάζεται το φτυαράκι. Αντί να το μαλώσουμε και να το ντροπιάσουμε μπροστά στο άλλο παιδί, πρέπει να του εξηγήσουμε ότι, ενώ κατανοούμε πόσο πολύ θέλει το συγκεκριμένο αντικείμενο, δεν είναι σωστό και δεν μπορεί να το παίρνει με τη βία και ότι θα πρέπει να παίξει με κάτι άλλο μέχρι θα ελευθερωθεί το αντικείμενο του πόθου.
6. Μπορώ να βοηθήσω το παιδί μου να δημιουργήσει φιλίες;
Ναι. Οι φιλίες είναι σχέσεις και το πώς χτίζεται μια σχέση είναι κάτι το οποίο το παιδί βιώνει ήδη από τη βρεφική του ηλικία. Τα παιδιά που μεγαλώνουν με ανθρώπους στοργικούς, υπομονετικούς, στους οποίους μπορούν να έχουν εμπιστοσύνη κάνουν ευκολότερα επαφές και φιλίες στον παιδικό σταθμό, γιατί μαθαίνουν από την κούνια να εκφράζουν τα αισθήματά τους. Στην ηλικία που το παιδί αρχίζει να αυτονομείται χρειάζεται ευκαιρίες να συναντήσει άλλα παιδιά. Αυτό δεν σημαίνει σε καμιά περίπτωση ότι πρέπει να το τραβολογάμε αριστερά και δεξιά σε διάφορα κοινωνικά events ώστε να συναναστρέφεται με άλλα παιδάκια. Άλλωστε, μόλις αρχίσει να πηγαίνει στον παιδικό σταθμό θα έχει πολλές ευκαιρίες να μοιράζεται το χρόνο και τα παιχνίδια του με νέους φίλους που θα κάνει εκεί. Τότε το παιδί αρχίζει να καταλαβαίνει και να αποφασίζει πλέον μόνο του ποιος του κάνει για παρέα και ποιος όχι. Ένας άλλος τρόπος να προωθήσουμε και να ενδυναμώσουμε την κοινωνικότητα του παιδιού μας είναι να καλέσουμε ένα φίλο της δικής του επιλογής στο σπίτι μας και να το ενθαρρύνουμε να βοηθήσει τον μικρό του καλεσμένο να βγάλει το μπουφάν του, να τον κεράσει ένα μπισκότο, να του δείξει τα παιχνίδια του. Έτσι θα μάθει από νωρίς πώς φερόμαστε στους φίλους μας και πόσο όμορφο και διασκεδαστικό είναι να μοιράζεσαι ακόμα και τα πιο αγαπημένα σου αντικείμενα. Σε περίπτωση που δεν μας υποδεικνύει το παιδί κάποιο φίλο, μπορούμε να ρωτήσουμε τη νηπιαγωγό αν κάνει με κάποιο παιδί παρέα ή αν εκείνη κρίνει ότι κάποιο παιδί θα μπορούσε να ταιριάξει με το δικό μας. Κι έτσι μπορούμε να πάρουμε την πρωτοβουλία να το καλέσουμε εμείς.
7. Οι φιλίες μεταξύ κοριτσιών είναι διαφορετικές από τις φιλίες μεταξύ αγοριών;
Αν και θεωρητικά μέχρι την ηλικία των τεσσάρων ετών τα παιδιά δεν γνωρίζουν επί της ουσίας τι σημαίνει να είσαι αγόρι και τι κορίτσι, πολλοί γονείς παρατηρούν ότι τα κορίτσια προτιμούν να παίζουν με κορίτσια και τα αγόρια με αγόρια. Πράγματι, έρευνες έχουν δείξει ότι ένα παιδί τεσσεράμισι ετών περνάει τριπλάσιο χρόνο με ομόφυλα παιδιά, ενώ στην ηλικία των έξι ετών ο αριθμός δεκαπλασιάζεται. Αυτό προφανώς οφείλεται στο γεγονός ότι αγόρια και κορίτσια αντιλαμβάνονται διαφορετικά τη φιλία: Στα κορίτσια αρέσουν οι οικίες δυάδες παίζοντας ήρεμα και λέγοντας ιστορίες, ενώ τα αγόρια προτιμούν μεγαλύτερες παρέες με στόχο την περιπέτεια και τον ανταγωνισμό.


Πηγή: http://www.diakonima.gr/

Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου

Κατ’ αρχήν θα του έλεγα ότι έχει δίκαιο που θυμώνει με όσα απαράδεκτα διαπιστώνει καθώς μεγαλώνει. Με την ασυνέπεια λόγων και έργων των μεγάλων. Με την αδικία της κοινωνίας. Με τη χλιδή των ολίγων και την ανέχεια των πολλών.

Με την υποκρισία και ανευθυνότητα των λεγόμενων αρμοδίων στους διάφορους τομείς της κοινωνικής ζωής. Αλλά μετά την οργή, πρέπει νηφάλια να καθίσει να σκεφτεί ποιό είναι το δικό του χρέος.

Τώρα που βρίσκεται στην εφηβική ηλικία, να μην εκχωρεί την προσωπική του βούληση και ελευθερία σε συνθήματα άλλων, που μπορεί να κινούνται από ιδιοτελείς επιδιώξεις. Να μην γίνει άχρωμο στοιχείο μιας μάζας, αλλά να μείνει υπεύθυνο κύτταρο της κοινωνίας.

Και όταν μεγαλώσει, να μην μιμηθεί αυτές τις συμπεριφορές που σήμερα κατακρίνει. Να μην συμβιβαστεί με την κρατούσα νοοτροπία της ανεντιμότητας, της πλεονεξίας, της σκληροκαρδίας, της ασυνεπείας και του εγωκεντρισμού. Να συνεχίσει υπεύθυνα την αναζήτηση.

 Υπάρχουν στην ιστορία του λαού μας, στην ιστορία της Εκκλησίας μας, υπέροχα παραδείγματα ακεραιότητας, δημιουργικότητας, υπευθυνότητας, αυτοθυσίας για χάρη του λαού. Πολλά έχουν αμφισβητηθεί στο πέρασμα του χρόνου. Αναμφισβήτητα όμως παραμένουν η ελευθερία και η αγάπη. Η μία συμπληρώνει την άλλη. Της δίδει βάθος και ουσία. Η ελευθερία αρχίζει με την υπέρβαση του εγωκεντρικού εαυτού μας. Και η αγάπη εκφράζεται με σεβασμό στο κάθε ανθρώπινο πρόσωπο, εκδηλώνεται έμπρακτα, χωρίς απαίτηση ανταλλαγμάτων. Η επιλογή, τελικά, είναι δική του. Το μόνο που μπορώ να τον βεβαιώσω είναι ότι προσωπικά δεν έχω μετανιώσει οσάκις έμεινα πιστός στο πνεύμα του Ευαγγελίου.

Η ορθόδοξη πνευματικότητα, βασισμένη στην εσωτερική ελευθερία και την αγάπη, οδηγεί σε μια συνεχή ωρίμανση, υπεύθυνη στάση ζωής και δημιουργικότητα.


Πηγή: http://www.diakonima.gr/

Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας Άγιος Λουκάς
«Διδαχές Αγίου Λουκά Κριμαίας», εκδ. «Ορθόδοξος Κυψέλη» Θεσσαλονίκη

«Σας διαβεβαιώνω πως όποιος άφησε, για μένα και για το ευαγγέλιο, σπίτι ή αδελφούς ή αδελφές ή μητέρα  ή πατέρα ή γυναίκα ή παιδιά ή χωράφια, θα πάρει εκατό φορές περισσότερα στα χρόνια που ζούμε τώρα και σπίτια  και αδελφούς και αδελφές και πατέρα και μητέρα και παιδιά και χωράφια- και μάλιστα μέσα σε διωγμούς· αλλά  και στο μελλοντικό κόσμο θα έχει την αιώνια ζωή» (Μάρκ. 10,29-30).

Είναι αψευδής αυτός ο λόγος του Κυρίου. Σάς βεβαιώνω ότι, όταν άφησα τα παιδιά μου και τα εμπιστεύτηκα στον Θεό, Εκείνος τα φρόντισε. Τα παιδιά μεγάλωσαν σωστά και νομίζω ότι εγώ δεν θα μπορούσα να τα φροντίσω τόσο καλά. Και ο Κύριός μου έδωσε εκατό φορές περισσότερα παιδιά. Μου έδωσε όλους εσάς. Μου έδωσε τις καρδιές σας διότι γνωρίζω πόσο με αγαπάτε και εγώ ανταποκρίνομαι στην αγάπη σας με τη δική μου θερμή αγάπη. Τόσο πολλά παιδιά μου έδωσε ο Θεός!…

Και τα δικά σας παιδιά πρέπει να είναι μορφωμένα. Μόνο να μην περιορίζεται η μόρφωση και η αγωγή τους στην έξωθεν σοφία, στην σοφία αυτού του κόσμου. Να μαθαίνουν ταυτόχρονα την άνωθεν σοφία και την ανώτατη αλήθεια. Να μαθαίνουν το νόμο του Θεού και τις εντολές του Χριστού, να μαθαίνουν την ευλάβεια, πως να έχουν πάντα την μνήμη του Θεού και την σωστή χριστιανική οδό Μόνο τότε δεν θα χαθούν τα παιδιά σας στις οδούς της ανθρώπινης σοφίας, μόνο τότε πάνω απ’ όλα θα έχουν πάντα την χριστιανική σοφία, την γνώση του Θεού. Μ’ αυτό τον τρόπο λοιπόν πρέπει να διαπαιδαγωγούμε τα παιδιά μας.

Θα δώσετε λόγο ενώπιον του Θεού για τα κακά παραδείγματα που δίνετε στα παιδιά σας, για τους καυγάδες που γίνονται μπροστά στα μάτια τους, για τις φλυαρίες που ακούνε να λέτε. Αν εσείς οι ίδιοι το κάνετε αυτό τότε τα παιδιά σας τί μπορούν να μάθουν από σας;

Εξ απαλών ονύχων, δηλ. όταν ακόμα είναι μικρά,  πρέπει να αρχίζουμε την αγωγή, διότι μόνο σε πολύ μικρή ηλικία τα παιδιά αποδέχονται με ευκολία νουθεσίες και προτροπές. Η ψυχή τους είναι σαν το κερί μαλακή όπου κάθε δικός σας λόγος ή πράξη μένουν, και τα καλά και τα άσχημα παραδείγματα, λόγος αγαθός ή αισχρός.

«Μικρός βλαστός, όπου τον γέρνεις τέτοια κλίση θα πάρει, ένα καινούριο δοχείο αν θα εκπέμπει μυρωδιά ή κακοσμία εξαρτάται από το με τι θα το γεμίσετε, βάζοντας μέσα είτε αρώματα είτε ακαθαρσίες» (Αγ. Τύχων του Ζαντόνσκ).

Μητέρα, το πιο αγαπημένο πρόσωπο για το παιδί, πηγή στοργής και τρυφερότητας, στέκεται προσευχόμενη μπροστά στην εικόνα του Χριστού. Το παιδί κοιτάζει πότε αυτήν και πότε την εικόνα και δεν έχει ανάγκη από πολλές εξηγήσεις για το τι σημαίνει αυτό. Να, αυτό είναι το πρώτο σιωπηλό μάθημα της θεογνωσίας. Αυτό είναι το πρώτο και το πιο σημαντικό μάθημα της ευλάβειας. Τέτοια μαθήματα μπορείτε και πρέπει πάντα να δίνετε στα παιδιά σας.

Δεν υπάρχει για την μητέρα καθήκον μεγαλύτερο και έργο ιερότερο, για το οποίο αυτή φέρει ευθύνη ενώπιον του Θεού, απ’ αυτό της ανατροφής των παιδιών. Στον Θεό θα δώσετε λόγο αν αμελήσετε αυτό το έργο. Και από τώρα θ’ αρχίσουν τα βάσανά σας και θα ρίχνετε πικρά δάκρυα και θα αναστενάζετε βλέποντας τα παιδιά σας.

Λοιπόν, «προσέξτε μην περιφρονήσετε κανέναν απ’  αυτούς τους μικρούς». (Ματ. 18, 10) Να φροντίζετε τα παιδιά σας, να είστε γι’ αυτά παράδειγμα της γνήσιας χριστιανικής ζωής και η ευλογία του Κυρίου στους αιώνες των αιώνων θα είναι σ’ όλους εσάς και στα παιδιά σας.


Πηγή: http://www.pemptousia.gr/

 
"Τα πρότυπα των νέων" Κωνσταντίνου Χολέβα

 

"Γιατί οι μαθητές απαξιώνουν το σχολείο;"
Ηλίας Λιαμής-Παναγιώτης Μητροπέτρος
Από την τηλεοπτική εκπομπή "ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ"
Μέρος 2ο / Μέρος 3ο

"ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΚΑΙ ΝΕΟΙ-Προβλήματα και αντιμετώπιση"
Από την τηλεοπτική εκπομπή "ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ"
(Νίκος Βασιλάκος, Άντα Γιαννοπούλου,
Γιώργος Κορμάς και Κωνσταντίνος Ζορμπάς)
Μέρος 2ο / Μέρος 3ο / Μέρος 4ο / Μέρος 5ο
Μέρος 6ο / Μέρος 7ο / Μέρος 8ο

"Ασφάλεια στο Ίντερνετ"
(Νίκος Βασιλάκος, Έλενα Σπυροπούλου,
Μάνος Σφακιανάκης)

Μέρος 2ο / Μέρος 3ο /
Μέρος 4ο  / Μέρος 5ο
 

"Η επίδραση των σχέσεων των γονέων στα παιδιά"
π.Νικολάου Λουδοβίκου

 
 
Προτάσεις για ένα δημιουργικό κατηχητικό μάθημα
Αρχ.Καλλινίκου Μαυρολέοντα
Ηγουμένου Ι. Μ. Αγίου Γεωργίου Βασσών Καρπάθου,
εκπαιδευτικού
 
 
"Δυσλεξία:
Θείο δώρο, αν αντιμετωπιστεί σωστά"
 
 
Τι σημαίνει "αγαπώ το παιδί μου"
 
Από το βιβλίο «Χρειαζόμαστε την οικογένεια;»
π. Βασιλείου Θερμού Εκδόσεις Αρμός
perivolakipanagias.blogspot.com
 
«Βιοηθική και Διαδίκτυο»
Συνέντευξη του επίκουρου καθηγητή
της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Θεσσαλονίκης,
Νικόλαου Κόϊου
www.pemptousia.gr 
Site Created by Pixel Orange