Home Θεματολόγιο Θέματα για την Κατήχηση Προτάσεις κατηχητικών μαθημάτων
Προτάσεις κατηχητικών μαθημάτων

 

26 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2017

Του Ηλία Λιαμή, δρ Θεολογίας,
Αρχισυντάκτη της ιστοσελίδας

Α. ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗΣ

’Αγαπημένη μου φίλη, ’Αγαπημένε μου φίλε,

Μεγάλη Σαρακοστή! Καλεῖ! Παρακαλεῖ! ᾿Αγωνίζεται! Γιατί; Γιά νά ξεκολλήσει τό μυαλό καί τήν καρδιά μας ἀπό τά προσωρινά, τά ἐφήμερα, τά τρέχοντα.

Φανερώνει! Δείχνει! ῾Υποδείχνει!

Ποιά; Τά οὐσιώδη, τά μόνιμα, τά εὐγενικά! ῞Ολα ἐκεῖνα, πού θέλουν νά παραμένουν κρυμμένα στό μισόφωτο, ὅλα ἐκεῖνα, πού δέν ἐπιβάλλουν τήν παρουσία τους, ἀλλά περιμένουν, πάντα διαθέσιμα, ὅποιον ἀποφασίσει νά ἀλλάξει λίγο τήν καθημερινότητά του καί νά τά ἀναζητήσει.

Κάθε χρόνο καί πιό δύσκολη ἡ συνάντηση μέ τή γαλήνη, τήν περισυλλογή, τόν ἑαυτό μας.

Μεγάλη Σαρακοστή!

῾Η νερομάνα τοῦ θάρρους, τοῦ κουράγιου, τῆς ἀπόφασης νά βγάλουμε στό φῶς τόν ἑαυτό μας, γεγυμνωμένο ἀπό τά μικρά μας ψέματα καί τά μεγάλα μας μυστικά, μέ τίς ἀνοιχτές πληγές καί τήν ἀποτυχία μας φανερά, νά τά δεῖ καί νά τά ξεράνει τό φῶς. Τό φῶς! Ποιό φῶς;

Τό φῶς τῆς ταπεινοφροσύνης!

Γιά ἕναν ὁλόκληρο χρόνο δίνουμε τίς καθημερινές μικρές μας παραστάσεις! ᾿Εναλλάσσουμε τά προσωπεῖα μας, ἀναλόγως τοῦ χώρου καί τῶν παρισταμένων. Διεκδικοῦμε τίς μικρές μας κυριαρχίες, πείθουμε, ἐπηρεάζουμε! Καί τήν ἴδια στιγμή, «ἂχ καί νά ξέρατε», μονολογοῦμε «τί κρύβω, πῶς πονῶ καί πῶς φοβᾶμαι». Εἴμαστε βέβαιοι, πὼς κανείς δέν εἶναι ἕτοιμος γιά τήν ἀλήθειά μας, πὼς κανείς δέν θά μᾶς ἀντέξει. Καί πρῶτος, πού ἀποστρέφει τό πρόσωπό του ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν μας, ὁ ἑαυτός μας ὁ ἴδιος.

Μεγάλη Σαρακοστή!

῾Η ὥρα τῆς ἀποκάλυψης καί τῆς ἀποδοχῆς! Μέρα μέ τή μέρα, βδομάδα μέ τή βδομάδα, ἀκολουθία μέ τήν ἀκολουθία, ἡ διδασκαλία. ῾Η διδασκαλία νά μάθεις νά βαδίζεις τό δρόμο τῆς συμφιλίωσης μέ τίς πτώσεις καί τήν ἀσημαντότητά σου. ᾿Από μικρό σέ μάθανε νά περιμένεις πολλά ἀπό τόν ἑαυτό σου καί νά ἱκανοποιεῖς αὐτούς, πού εἶχαν πάντα ἕτοιμη τήν ὑπογράμμιση τῶν ἀτελειῶν σου. ῞Ολος ὁ βίος, ἕνα κυνήγι μιᾶς ἄπιαστης εἰκόνας τοῦ ἑαυτοῦ σου. Μπλέξανε καί τό Θεό ἀνάμεσα στούς ἐξεταστές σου. ῎Εμαθες κι αὐτόν νά τόν καλοπιάνεις καί ν᾿ ἀποφεύγεις τήν... ὀργή του. Μά νά! ῎Εφτασε ἡ ὥρα τῆς ἀλήθειας. Περίμενες τό Θεό πού σοῦ φτιάξανε στό μυαλό. ῞Εναν Θεό μεγάλο... πολύ μεγάλο, Θεό παντοδύναμο, ἀπρόσιτο, πίσω ἀπό τήν ἀτσαλάκωτη θεότητά του. Θεό «καθὼς πρέπει», πρότυπο καί στόχο σου, πού ἔμαθες μόνο νά μετριέσαι καί νά βαθμολογεῖσαι. Νομίζεις πὼς θέλει νά σέ συντρίψει. Κι Αὐτός θά ἀποκαλυφθεῖ μπροστά σου ὁλόγυμνος καί καταματωμένος, παίγνιο τῶν ἰσχυρῶν καί θλιβερό ἀστεῖο γιά τούς στυλοβάτες τῶν θεσμῶν. Θά σέ σοκάρει. Τό αἷμα τῶν πληγῶν ἀπό τά καρφιά θά κοκκινίσουν τά πολύχρωμα κουστούμια τῶν παραστάσεών σου. Ν᾿ ἀντέξεις! Μήν ἀποστρέψεις τή ματιά σου. Ν’ ἀντέξεις! Εἰκόνα τῆς ψυχῆς σου καταδέχτηκε νά γίνει. Οὔτε ἐπιπλήξεις, οὔτε παρατηρήσεις, οὔτε ὑποδείξεις θ᾿ ἀκούσεις ἀπό ᾿Εκεῖνον. Στέκει ἀμίλητος. Δέν θά σοῦ πεῖ τήν ἀλήθεια! Εἶναι ἡ ἀλήθεια! ῾Η δική σου ἀλήθεια! Κι αὐτό θά σέ συγκινήσει βαθύτατα. Θά θέλεις νά κλαῖς, νά κλαῖς χωρίς σταματημό. Γιατί πάντα αὐτό ἤθελες· νά βγεῖς στό φῶς καί νά ἀγαπηθεῖς ἀπό Θεό καί ἀνθρώπους γι᾿ αὐτό πού ἀληθινά εἶσαι. Βαρέθηκες πιά νά κρίνεις ἀμείλικτα τόν ἑαυτό σου καί τούς ἄλλους. ῎Ισως δέν τό ’ξερες, μά πάντα δίψαγες νά εἶσαι ταπεινός, γνήσιο παιδί ἑνός ταπεινοῦ καί ἀνυπερήφανου Θεοῦ.

Μεγάλη Σαρακοστή!

῾Η ἀποκάλυψη τοῦ μέγιστου τῶν σκανδάλων! ῾Η ἀποκάλυψη τῆς ἁγίας ταπεινοφροσύνης τοῦ Θεοῦ. Σκάνδαλο ὄχι ρόζ μά ὁλοφώτεινο. ῞Οταν τό γευτεῖς, μέ εὐκολία θά γαληνέψεις τόν ταραγμένο νοῦ σου, πού δέν ξέρει πιά τί νά πιστέψει, μ’ ὅλα αὐτά πού βλέπεις, ἀκοῦς καί διαβάζεις. ῞Οταν τό γευτεῖς, μέ εὐκολία θά πάψεις νά ἀναζητᾶς στίς πτώσεις τῶν ἐπωνύμων τό ἄλλοθι τῶν πτώσεών σου. Εἶσαι μόνος καί ὁ σταυρός στήν πλάτη σου εἶναι ὁ δικός σου, ὁ προσωπικός σου σταυρός. ᾿Ανεβαίνουν κι ἄλλοι μαζί σου, μά οἱ πιό πολλοί ἀσχολοῦνται μέ τούς σταυρούς τῶν ἄλλων. Μήν παρασυρθεῖς! Κράτα τά μάτια σου στυλωμένα στήν κορυφή τοῦ Γολγοθᾶ. Κοίτα Τόν! Δέν μιλάει, δέν ψάχνει παρηγοριά στό ἄδικο τῶν σταυρωτῶν του, δέν κρίνει. Κι ὅμως, ἡ ἀγάπη του εἶναι ὁ μεγάλος κριτής. Κι ὅμως, ἡ ταπεινοφροσύνη του εἶναι ὁ μεγάλος χαλαστής τῶν παγίδων τοῦ Διαβόλου!

Κάνε τήν ταπείνωσή Του δική σου. Μήν ἀγωνιᾶς γιά τό κύρος τῶν θεσμῶν. Δέν θά σώσουν οἱ θεσμοί τόν κόσμο. Τό αἷμα τῆς ταπείνωσής Του θά σώσει καί τόν κόσμο καί τούς θεσμούς.

Βάλε τήν ταπείνωσή Του κριτή τοῦ κόσμου καί θ’ ἀντικρίσεις γύρω σου θαύματα.  
(
Διαβάστε το κείμενο σε μορφή pdf)

Β. "ΣΥΓΧΩΡΑ ΜΕ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΣΕ ΣΥΓΧΩΡΕΣΕΙ"
ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ
ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
ΓΙΑ ΕΦΗΒΟΥΣ
ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ
Η νηστεία
Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή Νηστεία και συγχώρεση
 Αποτέλεσμα εικόνας για κυρα σαρακοστη ποιημα  Αποτέλεσμα εικόνας για μεγαλη τεσσαρακοστη Αποτέλεσμα εικόνας για μεγαλη τεσσαρακοστη

Επισκεφτείτε το ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ
ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ

της ιστοσελίδας catichisis.gr

ms

Προετοιμαστείτε για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου
(τραγούδια, διηγήματα, θεατρικά έργα, χειροτεχνίες κλπ)
3

 

19 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2017

Του Ηλία Λιαμή, δρ Θεολογίας,
Αρχισυντάκτη της ιστοσελίδας

Ο ΑΔΕΡΦΟΣ ΜΟΥ, Ο ΘΕΟΣ ΜΟΥ

Καλέ μου φίλε     Καλή μου φίλη,

Η φτώχεια που μας περιτριγυρίζει δεν αφορά μόνον πράγματα που δεν μπορούμε να αποκτήσουμε. Έχει να κάνει πλέον με στοιχειώδεις υπηρεσίες και με πολλά από εκείνα που μέχρι χτες ήταν αυτονόητα. Όταν το ζητούμενο δεν είναι απλώς ένα κρεβάτι σε ένα νοσοκομείο ή λίγη ζεστασιά σε μια σχολική αίθουσα, αλλά η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, που καθημερινά διασύρεται στους δρόμους και τους διαδρόμους, τότε ο άνθρωπος ζητάει απαντήσεις σε τεράστια «γιατί», αλλά και λύσεις σε ζητήματα, κυριολεκτικά, ζωής και θανάτου. 

Επίτρεψέ μου να πιστεύω, πως η περικοπή της ερχόμενης Κυριακής προσφέρει τέτοιου είδους απαντήσεις και καλεί σε λύσεις με τρόπο απόλυτο, σαφή, σκληρό, αλλά και λυτρωτικό.

Αυτή λοιπόν την τρίτη Κυριακή του Τριωδίου, ο Χριστός θα βρεθεί ξανά ανάμεσα στους ανθρώπους, όχι όμως ως ένας περιφρονημένος και καταδιωγμένος, όπως την πρώτη φορά, αλλά ως βασιλιάς που θα αποδώσει δικαιοσύνη. Ο Ματθαίος μας αναφέρει μια συγκεκριμένη συμπεριφορά, που θα τοποθετήσει κάποιους στα δεξιά Του και μια άλλη, επίσης συγκεκριμένη συμπεριφορά, που θα τοποθετήσει κάποιους άλλους στα αριστερά Του. Και οι δύο συμπεριφορές όμως έχουν να κάνουν με κάτι κοινό: Την ανταπόκριση ή την αδιαφορία απέναντι σε βασικά κοινωνικά προβλήματα: Τη πείνα, τη δίψα, τη φτώχεια, τη φυλακή, τον διωγμό.

Το μήνυμα είναι σαφές:

«Όποιος νοιάζεται για τον φτωχό, είναι με τον Θεό. Όποιος αδιαφορεί, ο Θεός θα τον απομακρύνει από κοντά Του».

Αν η περικοπή έφτανε ως εκεί, ίσως να επρόκειτο για μια μεταφυσική διάσταση της ανθρώπινης ανάγκης για δικαιοσύνη. Σήμερα όμως συμβαίνει κάτι πολύ σημαντικότερο: Με τη σημερινή περικοπή, ο Θεός διακηρύσσει τον τόπο κατοικίας του. Κατεβαίνει από τις απεικονίσεις, δραπετεύει από τα ιερά αντικείμενα, αφήνει άδειο τον ουρανό, γδύνεται από απαστράπτοντες χιτώνες φωτός υπερκόσμιου και φοράει την πείνα, τη δίψα, την φυλάκιση, τη γύμνια, την ανεστιότητα και την αρρώστια. Τα πράγματα είναι απλά και ξεκάθαρα: Όποιος ζητάει τον Θεό, τον έχει δίπλα του, στη διπλανή του πόρτα, στον διπλανό του κάδο, όπου τις νύχτες, υπάρξεις από έναν άλλο κόσμο, αναζητούν το άχρηστο και πεταμένο του δικού μας κόσμου.

Άσε με όμως να σε γυρίσω λίγο στο «τότε». Σε βεβαιώ, πως δεν πρόκειται για άσκοπη αρχαιολογία, αλλά για αποκάλυψη. Κατ’ αρχήν, να σου πω, πως μόνον ο Ματθαίος αναφέρει αυτή την παραβολή. Να σου πω επίσης, πως βρισκόμαστε στις τελευταίες ημέρες πριν τα Πάθη. Είναι τα τελευταία λόγια, που ακούγονται με παραβολικό τρόπο. Από δω και πέρα, ό,τι θα πει θα είναι φορτισμένο από γεγονότα, που με κλιμακωτή ένταση θα οδηγήσουν στον Γολγοθά.

Αυτή η εικόνα της τελικής κρίσης ανήκει στο 25ο κεφάλαιο του Ματθαίου. Έχει προηγηθεί η παραβολή των δέκα παρθένων και εκείνων των ταλάντων. Και οι τρεις όμως έχουν κάποια κοινά στοιχεία:

- Το πρώτο είναι, πως το τελευταίο κεφάλαιο της ανθρώπινης ιστορίας θα το δώσει ο Θεός σε χρόνο ανύποπτο.

- Το δεύτερο, πως πολλοί άνθρωποι θα βρεθούν ανέτοιμοι.

- Το τρίτο, πως όλους, μας περιμένουν εκπλήξεις. Και αυτό δεν αφορά μόνο τους αδιάφορους για τα πνευματικά, τους τυράννους, τους αμαρτωλούς. Αφορά και τους εφησυχασμένους ευσεβείς, δηλ. εκείνους, που νόμιζαν πως ξέρουν ποιος είναι ο Θεός, πώς αντιδρά, τι θέλει και τι θα κάνει.

Ας μείνουμε λίγο στον εφησυχασμό και την έκπληξη. Είναι ίδια με εκείνη, που θα ένιωθε ο Φαρισαίος, αν ήξερε το ποιος κατέβηκε δικαιωμένος από τον Ναό. Είναι ίδια με εκείνη του μεγαλύτερου γιου, όταν είδε τον πατέρα του να αποκαθιστά τον αποστάτη αδελφό του. Και σήμερα, νέα έκπληξη. Για όλους. Και για τους εκ δεξιών και για τους εξ αριστερών. Και οι μεν και οι δε είναι πιστοί. Γνωρίζουν το Θεό, τον ψάχνουν, θα ήταν έτοιμοι να κάνουν οτιδήποτε για να τον συναντήσουν. Οι εξ αριστερών μάλιστα μπορεί και να το έκαναν τον πρώτο στόχο της ζωής τους. Γι’ αυτό και ίσως δεν τους έμεινε χρόνος να ασχοληθούν με οτιδήποτε άλλο. Μπορεί να τους απορρόφησε πλήρως το θρησκευτικό καθήκον. Οι τελετές, οι ομιλίες, η προσευχή, η υψηλή θεολογία. Χωρίς να το καταλάβουν έκαναν την Εκκλησία θρησκεία. Διότι αυτό είναι θρησκεία: Ο αγώνας για ατομική σωτηρία. Οι εκ δεξιών όμως, αν και έψαχναν επίσης, δεν ξέχασαν τη βασική εντολή της αγάπης. Παρέμειναν Εκκλησία, γιατί παρέμειναν στο «εμείς».

Έλα όμως να δούμε και κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά αυτής της παραβολής:

- Ο Χριστός, ως επίλογο στη διδασκαλία Του, τοποθετεί τη φτώχια, τον πόνο των κατατρεγμένων αυτού του κόσμου και την κοινωνική αδικία. Με τον τρόπο αυτό ξεκαθαρίζει, πως η αγάπη των πράξεων προς τον φτωχό θα καθορίσει το εάν θα βρει ο άνθρωπος τον Θεό. Αν δεις στην παραβολή, που θα διαβάσουμε σε λίγο, ούτε αναλύσεις, ούτε τυπικά συμβάλλουν στη συμφιλίωση με τον Θεό.

- Κάτι ακόμη: Δε βρίσκεις λογικό, πως το τέλος της ιστορίας θα συμπέσει με την απόλυτη εξαθλίωση μυριάδων ανθρώπων από τους λίγους και ισχυρούς; Τελειώνει η ιστορία και ο Χριστός, με το μόνο που ασχολείται είναι με την ανθρώπινη δυστυχία. Ουσιαστικά, με την παραβολή αυτή ολοκληρώνει τις απαντήσεις Του για το γιατί επεκράτησε τόση δυστυχία στην ανθρώπινη ιστορία. Και η έσχατη αυτή απάντηση είναι απόλυτη: Έλειψε η αγαπητική δράση, το ενδιαφέρον, η συμπόνια και ο αγώνας για δικαιοσύνη για όλα τα παιδιά του Θεού.

- Παρατήρησε κι αυτό: Όλα μαρτυρούν πως όλη η ανθρωπότητα περιμένει να αποδοθεί δικαιοσύνη και ο καθένας να πάρει τη θέση που δικαιούται. Ίσως πολλοί να βρεθούν με αρκετή αυτοπεποίθηση για το μέλλον τους. Ο Χριστός όμως κοινοποιεί τα δικά Του κριτήριά της. Δεν αρνείται, πως πολλοί, ίσως όλοι, ξέροντας ή μη ξέροντάς το, θα Τον αναζήτησαν. Δεν Τον ενδιαφέρει όμως αυτό. Τον ενδιαφέρει αν τελικά Τον βρήκαν ή δεν Τον βρήκαν. Και αποκαλύπτει, ποιος είναι ο δρόμος που οδηγούσε σ’ Αυτόν:

“Αλήθεια σας λέω, εφόσον το κάνατε σ’ έναν από αυτούς τους αδελφούς μου τους ασήμαντους, σ’ εμένα το κάνατε”

Μείνε λίγο σε αυτή τη φράση και αναλογίσου: Τι θα συνέβαινε στον κόσμο, ή τουλάχιστον σ’ εκείνον τον κόσμο, που θέλει να λέγεται χριστιανικός, αν ο φτωχός, ο ξένος, ο γυμνός και ο καταδιωγμένος αντιμετωπίζονταν σαν τον ίδιο τον Χριστό; Είναι ή δεν είναι αυτή η στάση αποτελεσματικότερη από κάθε κοινωνικό σύστημα και από κάθε κοινωνική επανάσταση;

Θα σου πρότεινα όμως να αφήσουμε τη σκέψη μας να πάει ένα βήμα παραπέρα: Στο μυαλό μας, ξέρεις, η έννοια της φιλανθρωπίας έχει περιοριστεί σε πολύ συγκεκριμένες μορφές: Ένα κέρμα στον ζητιάνο, μια προσφορά παλιών ρούχων, μια δωρεά σε ένα ίδρυμα, μια χριστουγεννιάτικη φιλανθρωπική εκδήλωση… κι όμως! Αν κάποιος έπαιρνε την παραβολή αυτή σαν οδηγό στην καθημερινότητά του, θα συνειδητοποιούσε, πως

φτωχός είναι ο οποιοσδήποτε στερείται αυτό που ο καθένας από μας διαθέτει.

Είναι πολύ εύκολο να ταυτίσει κανείς τη φτώχεια με το χρήμα. Φτώχεια όμως είναι η κάθε ανάγκη, που μπορούμε με τα χαρίσματα, τον κόπο και τη διάθεσή μας να ικανοποιήσουμε. Δεν είναι φτωχός ο μαθητής από αρχές και γνώση, όταν στέκεται μπροστά μας σε μια σχολική τάξη ή σε ένα κατηχητικό και περιμένει κοιτώντας μας στα μάτια, ένα δρόμο και μια πυξίδα; Δεν είναι φτωχός ο οποιοσδήποτε συμπολίτης μας περιμένει ένα αποτέλεσμα από ένα έργο που αναλάβαμε; Πόση ποιότητα δεν θα είχαν όλα τα έργα μας, ορατά και αόρατα, αν στο πρόσωπο του κάθε φτωχού με την έννοια αυτή, δε βλέπαμε τον Χριστό; Και τελικά ποιος ΔΕΝ είναι φτωχός;

Βλέπεις όμως πως στο βάθος της παραβολής, κρύβεται ένα μεγάλο ερώτημα:

Τι σχέση έχω εγώ με τον Χριστό;

Η ποιότητα της πίστης μας θα καθορίσει την ποιότητα των σχέσεών μας. Όποιος έβαλε τον Θεό μόνον δυνάστη και νομοθέτη, πώς να νιώσει οικτιρμό για τον συνάνθρωπο; Αντίθετα, ο κρυμμένος του θυμός θα τον εξουθενώσει. Να λοιπόν πάλι μπροστά μας ο Φαρισαίος και ο μεγάλος γιος.

Όποιος όμως ένιωσε ευγνωμοσύνη για τον Θεό και την αγάπη Του, δεν μπορεί, παρά να γεμίζει φιλότιμο, κάθε φορά που καλείται να τον διακονήσει στο πρόσωπο του καθενός που βρίσκεται στο δρόμο του και περιμένει κάτι. Η παραβολή λοιπόν αυτή δεν μας αφήνει ποτέ χωρίς νόημα ζωής. Διότι, όπως η αγάπη του Θεού δεν τελειώνει, αν εμείς θελήσουμε, ούτε η ευγνωμοσύνη ούτε το φιλότιμο τελειώνει.

Γι’ αυτό και ο αγ. Συμεών ο νέος Θεολόγος λέει στη Φιλοκαλία:

«Εκείνος που διατάχθηκε να έχει τον πλησίον όπως τον εαυτό του, οφείλει να τον έχει έτσι, όχι για μια μέρα, αλλά για όλη του τη ζωή»

Και προχωρώντας σε άλλες διαστάσεις στο νόημα της παραβολής, άκου μέχρι πού φτάνει:

«Βλέποντας καθένας τον αδελφό του και τον πλησίον του σα να βλέπει τον Θεό του, να λογαριάζει τον εαυτό του πιο ελάχιστο απ’ αυτόν, αφού θα τον βλέπει σαν Δημιουργό του, και σαν τέτοιο να τον υποδέχεται και να τον τιμά και να διαθέτει όλα τα υπάρχοντά του για να τον περιποιηθεί, όπως ο Χριστός και Θεός μας διέθεσε το αίμα του για τη σωτηρία μας» (κεφ. 114).

Και όπως λέει ο άγιος Νικόλαος Καβάσιλας, η Βασιλεία του Θεού είναι το έλεός Του και εκεί θα εισέλθουν μόνον οι όμοιοι μ’ Αυτόν. (Εις την Θείαν Λειτουργίαν, 14)

Αυτό το τελευταίο μου θυμίζει και κάτι από τον Ντοστογιέφσκι:

Στους Αδελφούς Καραμάζωφ περιλαμβάνεται, μια λαϊκή ιστορία που άκουσε κάποτε, σχετικά με μια ηλικιωμένη γυναίκα που δεν έζησε σωστά και μετά θάνατο βρέθηκε σε μια λίμνη από φωτιά. Ο φύλακας Άγγελός της προσπαθούσε να κάνει ό,τι μπορούσε για να βοηθήσει. Η μόνη καλή πράξη όμως που θυμόταν ότι έκανε αυτή η γυναίκα όταν ζούσε, ήταν που είχε δώσει κάποτε από τον κήπο της ένα κρεμμύδι, σε μια ζητιάνα. Πήρε λοιπόν ο άγγελος το κρεμμύδι, είπε στη γυναίκα να πιαστεί απ’ αυτό κι άρχισε να την τραβά έξω από τη λίμνη. Μέσα στη λίμνη όμως δεν ήταν μόνη της. Όταν οι άλλοι είδαν τι συνέβαινε, μαζεύτηκαν τριγύρω και κρεμάστηκαν πάνω της με την ελπίδα να συρθούν κι αυτοί έξω μαζί της. Τότε όμως η γυναίκα, με τρόμο και αγανάκτηση, άρχισε να τους κλωτσά. «Αφήστε με», φώναξε. «Εμένα τραβά έξω, όχι εσάς. Δικό μου είναι το κρεμμύδι, όχι δικό σας». Τη στιγμή που το είπε αυτό, το κρεμμύδι έσπασε στα δύο και η γυναίκα έπεσε πίσω, μέσα στη λίμνη. Και εκεί μέσα καίγεται μέχρι σήμερα.

Ας έρθουμε τώρα και στην παραβολή, από το 25ο κεφ. του Ματθαίου

Διαβάστε ολόκληρο το μάθημα

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ
ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
ΓΙΑ ΕΦΗΒΟΥΣ
ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ
Ο ΦΤΩΧΟΣ ΛΑΖΑΡΟΣ
ΚΑΙ Ο ΠΛΟΥΣΙΟΣ

Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ
ΚΑΙ Η ΤΕΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
ΚΑΙ ΚΟΛΑΣΗ

Επισκεφτείτε το ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ
ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ

της ιστοσελίδας catichisis.gr

ms

Προετοιμαστείτε για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου
(τραγούδια, διηγήματα, θεατρικά έργα, χειροτεχνίες κλπ)
3

 

 

 

12 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2017

Του Ηλία Λιαμή, δρ Θεολογίας,
Αρχισυντάκτη της ιστοσελίδας

Ο ΑΣΩΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΩΣΜΕΝΟΣ

Καλέ μου φίλε, Καλή μου φίλη,

Την Κυριακή που μας έρχεται, ένα παιδί αποφασίζει ν’ ανοίξει τα φτερά του και εγκαταλείπει το πατρικό σπίτι. Αισθάνεται παντοδύναμο. Αντιρρήσεις απ’ τον πατέρα του δεν αντιμετωπίζει. Στη μακρινή χώρα που βρέθηκε, μόνον δαπανά. Δεν τροφοδοτείται. Όταν τα υπάρχοντα τελειώσουν, πρέπει να φροντίσει να αναπληρώσει όσα ξόδεψε. Δεν βρίσκει όμως πηγή τροφοδοσίας. Το καλομαθημένο του στομάχι πρέπει να συνηθίσει πια τα ξυλοκέρατα. Αυτά δεν είναι μόνον άνοστα. Κρύβουν και μια παγίδα: Όπως λένε γιατροί και διαιτολόγοι, είμαστε ό,τι τρώμε. Και ο μικρότερος γιος καταλαβαίνει, πως αν συνεχίσει έτσι, θα μεταβληθεί σιγά-σιγά σε ον που αρκείται σε ξυλοκέρατα. Δεν θέλει όμως να γίνει γουρούνι. Γιατί είναι από σπίτι αρχοντικό και ξέρει πως πλάστηκε για άλλη ζωή. Αυτή η ανάμνηση τον σώζει. Γιατί τα ξυλοκέρατα γίνονται συνήθεια. Είναι αυτές οι μικρές και φτηνές απολαύσεις, που πριν καλά-καλά προλάβει ο άνθρωπος να τις ψηλαφίσει, θρυμματίζονται στην παλάμη του. Δεν είναι μόνο οι φτηνές και ρηχές απολαύσεις που παρηγορούν τη φθορά μας. Είναι κι αυτά τα μικρά και έξυπνα δολώματα, που με τόση μαστοριά, αιώνες τώρα ο κόσμος-ή, γιατί όχι, ο διάβολος- γνωρίζει να χρησιμοποιεί, πρώτα για να σβήνει από την καρδιά τον πόθο για τα πολλά και τα μεγάλα, μετά, για να μαθαίνει τον άνθρωπο να αρκείται στα λίγα και φτηνά και τέλος για να τον μεταμορφώνει σαν άλλη Κίρκη σε ένα ζωντανό. 

Ο σημερινός μας ήρωας όμως δεν ξεχνάει. Η ιστορία του αποτελεί τον δεύτερο σταθμό στην πορεία του Τριωδίου. Τώρα, που το σκέφτομαι, εύκολα θα μπορούσαν, η προηγούμενη και αυτή, να χαρακτηριστούν ως Κυριακές των αποτυχημένων. Ένας Τελώνης, άρπαγας και τοκογλύφος, και ένας αυθάδης και αχάριστος γιος γίνονται πρότυπα μετάνοιας και νέας αρχής για κάθε άνθρωπο κάθε εποχής. Αποτυχημένοι στα μάτια του κόσμου, δικαιωμένοι στα μάτια του Θεού. Άλλωστε, τι άλλο υπήρξε και ο ίδιος ο Κύριος για τα μάτια του κόσμου, παρά ένας αποτυχημένος επαναστάτης, ένας αφελής ονειροπόλος, αδύναμος μπροστά στο νόμο και την τάξη των ισχυρών. Αλλά και μέχρι σήμερα, τι διαφορετικό ακούει η χριστιανική πίστη, από χλευασμούς και ειρωνείες για παθητικότητα, μοιρολατρία και αδυναμία να παρέμβει στις ιστορικές εξελίξεις;

Νομίζω, πως πρέπει, ο καθένας με τον τρόπο του, να ενημερώνει τους νεαρούς ακροατές του, πως έρχονται στιγμές, όπου αποκαλύπτεται σε όλες τις διαστάσεις της η άβυσσος που χωρίζει την κρίση του κόσμου από την κρίση του Θεού. Την περασμένη εβδομάδα, ένας περιφρονημένος από τον κόσμο Τελώνης κατέβηκε από τον Ναό δικαιωμένος από τον Θεό. Σήμερα, ένας επαναστατημένος γιος αφήνει το πατρικό του σπίτι και τρέχει να γευτεί ό,τι έχει να του δώσει η ζωή αυτή. Θα συντριβεί, αλλά δεν θα ξεχάσει. Όταν γυρίσει πίσω, τον περιμένει αναλλοίωτη η πατρική αγάπη, αλλά και άτεγκτη η αδελφική κρίση.

Θυμήσου πόσο ωραία περιγράφει ο Ντοστογιέφσκι αυτή την διαφορετική ματιά κόσμου και Θεού στον μονόλογο ενός περιφρονημένου ήρωά του στο «Έγκλημα και τιμωρία»:

«Και τότε ο Χριστός θα μας πει, ελάτε και εσείς. Όλοι εσείς, εσείς οι μέθυσοι, εσείς οι αδύνατοι εσείς οι ακόλαστοι!... και θα μας πει:

Όντα άθλια, γίνατε σύμμορφοι με την εικόνα του θηρίου και έχετε τη σφραγίδα του στο μέτωπό σας... Ελάτε όμως και σεις.

Και τότε οι δίκαιοι θα διαμαρτυρηθούν και οι φρόνιμοι θα απορήσουν: Μα, Κύριε, πως τους δέχεσαι;

Και ο Χριστός θα πει: αν τους δέχομαι, κύριοι δίκαιοι, αν τους δέχομαι, κύριοι σώφρονες, το κάνω γιατί κανένας από αυτούς δεν έκρινε ποτέ τον εαυτό του άξιο.

Και θα μας απλώσει τα χέρια Του, θα μας ανοίξει την αγκαλιά Του και εμείς θα πέσουμε στα πόδια Του και θα τα καταλάβουμε όλα.

Ναι, τότε θα τα καταλάβουμε όλα... Ω Κύριε, ελθέτω η βασιλεία σου...».

Αυτή είναι η παραβολή του ασώτου γιου. Αιώνες τώρα θεωρείται ως η πιο περιεκτική παραβολή. Τόσο, που για πολλούς αποτελεί την ανακεφαλαίωση όλης της ανθρώπινης περιπέτειας και όλου του σχεδίου του Θεού για την ανθρώπινη σωτηρία. Λίγες φορές όμως έχει αναφερθεί, πως η παραβολή έχει πρωταγωνιστή, όχι τον μικρότερο, αλλά τον μεγαλύτερο γιο. Δεν λέχθηκε από τον Κύριο με αφορμή τους άσωτους της εποχής, αλλά τους ευσεβείς και άτεγκτους, που προστατεύουν με φανατισμό την καθαρότητα χώρων και ιδεών από εκείνους που …τολμούν να επιστρέψουν. Τους ευσεβείς, που δεν αποστάτησαν ποτέ, άλλα έμειναν πάντα ξένοι μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Αυτοί λοιπόν είναι η αφορμή. Θες απόδειξη;

Αν πας στην αρχή αυτού του 15ου κεφαλαίου, οι δύο πρώτοι στίχοι τα εξηγούν όλα:

Ἦσαν δὲ ἐγγίζοντες αὐτῷ πάντες οἱ τελῶναι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ ἀκούειν αὐτοῦ.  2 καὶ διεγόγγυζον οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ γραμματεῖς λέγοντες ὅτι οὗτος ἁμαρτωλοὺς προσδέχεται καὶ συνεσθίει αὐτοῖς.
1 Τον πλησίαζαν λοιπόν συνεχώς όλοι οι τελώνες και οι αμαρτωλοί, για να τον ακούνε.  2 Και οι Φαρισαίοι και οι γραμματείς γκρίνιαζαν πολύ, λέγοντας ότι αυτός δέχεται κοντά του αμαρτωλούς και τρώει μαζί τους.

Στα παράπονα αυτά, ο Ιησούς απαντάει με τρεις παραβολές: Εκείνην του χαμένου προβάτου, του χαμένου νομίσματος και του άσωτου γιου. Στις δύο μιλάει για την χαρά του Θεού, όταν ένας άνθρωπος επιστρέψει. Στην Τρίτη όμως, εκτός από τη χαρά της επιστροφής, γίνεται αναφορά και στον θυμό του ευσεβούς, όταν δει να γίνεται αποδεκτός ένας αμαρτωλός, που μετανόησε. Αυτός είναι που απεικονίζεται στην συμπεριφορά του μεγαλύτερου γιου. Και αυτός είναι ουσιαστικά ο άσωτος.

Η λέξη «άσωτος» υποδηλώνει τον μη σωσμένο. Δεν είναι η λέξη που ταιριάζει στον μικρότερο γιο. Εκείνος είναι, που νόμιζε πως άφησε μια φυλακή αλλά, με την επιστροφή του, βρήκε την αληθινή του πατρίδα. Αντίθετα, ο μεγαλύτερος γιος δεν έπαψε ποτέ να θεώρει φυλακή το σπίτι του και τον πατέρα του ένα δεσμοφύλακα. Η παραβολή τελειώνει και δε μαθαίνουμε ποτέ, αν αποφάσισε να μπει στο χώρο της αγάπης και της συγγνώμης. Σ’ αυτόν απευθύνεται ο χαρακτηρισμός «άσωτος» λοιπόν.

Ένας παλαιός καθηγητής στη Θεολογική Σχολή, ο μακαριστός Ηλίας Βουλγαράκης, έλεγε, πως θα νιώθαμε μεγάλη έκπληξη, αν ξέραμε, πόσοι άνθρωποι τα βάζουν με την τύχη τους, που γεννήθηκαν χριστιανοί. Ακριβώς επειδή η πίστη τους δεν αποτελεί επιλογή, αλλά προαποφασισμένη από άλλους ιδιότητα, η σχέση τους με τον Θεό δεν στηρίζεται στην ελευθερία, αλλά στον εξαναγκασμό των εντολών. Χωρίς η καρδιά να έχει αποδεχτεί μια ερωτική σχέση με τον Θεό, ο άνθρωπος ζει διαρκώς σε μια αβάσταχτη πίεση εφαρμογής ενός νόμου, προκειμένου να δικαιώσει την ανατροφή του ή να καταπνίξει την δειλία του να αποτινάξει από πάνω του έναν ουράνιο ζυγό. Και τα δύο αυτά τα είχε ενεργοποιήσει στον μεγαλύτερο άσωτο-μη σωσμένο γιο, η φυγή του μικρότερου σωσμένου. Γιατί αυτός, φεύγοντας, απαρνείται την ανατροφή του, απαρνείται την πατρική παρουσία και συγχρόνως βρίσκει το θάρρος να αποκτήσει την ελευθερία του, γλυκιά, τουλάχιστον στην αρχή, αλλά πικρή στη συνέχεια. Τις δύο αυτές εμπειρίες, ο μεγαλύτερος δεν τολμά να τις γευτεί και αυτό τον ταράζει. Εκείνο όμως που τον κάνει έξαλλο, είναι η αποδοχή της επιστροφής εκ μέρους του πατέρα του. Και έχει δίκιο! Η ανθρώπινη δικαιοσύνη απαιτεί πρόστιμο, απαιτεί επίπληξη, απαιτεί περίοδο απομόνωσης και αναμονής στον χώρο των μισθίων, των υπηρετών δηλαδή. Όπως ο Φαρισαίος την προηγούμενη Κυριακή, που καταμετρά τα κατορθώματά του, έτσι και ο μεγάλος γιος, όταν εξανίσταται διαμαρτυρόμενος, πως ο αδελφός του (αν και δεν τον αναφέρει ποτέ αδελφό του) κατασπατάλησε την περιουσία με τις πόρνες, έχουν απόλυτο δίκιο. Και οι δύο αγαπούν τον νόμο και με νόμο μετρούν. Όποιος όμως αγαπά τον Θεό, αγαπά και τη δικαιοσύνη τη δική Του και με αυτήν μετρά.

Η ζωή γύρω μας είναι ανεκπλήρωτες φυγές και ανεκπλήρωτες επιστροφές. Πολλοί απ’ όσους γεννήθηκαν μέσα στο σπίτι, βασανίζονται πολλές φορές από την προπατορική τάση της αποστασίας. Αλλά δεν τολμούν. Μένουν, λίγο από ανάγκη, λίγο από δειλία, σπίτι τους. Αλλά δεν το εκτιμούν. Τελικά δεν ανήκουν πουθενά. Διότι ο άνθρωπος εκτιμά μόνον ό,τι χάνει. Και φαίνεται, πως η απόσταση πατέρα-παιδιού συχνά, αν όχι πάντα, είναι λυτρωτική. Πολλές φορές, οι αδυναμίες και τα λάθη μας αναγκάζουν τον Θεό να μας οδηγήσει σε κακοτράχαλα μονοπάτια. Ο μικρότερος έπρεπε να φύγει για να εκτιμήσει. Ο Δαυίδ έπρεπε να εξευτελιστεί εντελώς για να αναφωνήσει:

«Αγαπήσω Σε, Κύριε η ισχύς μου, Κύριος στερέωμά μου και καταφυγή μου και ρύστης μου… βοηθός μου… υπερασπιστής μου… αντιλήπτωρ μου».

Οι Άγιοι γνωρίζουν, πως μέρος της διαδρομής προς την τελειότητα προβλέπει να υποστούν, όχι την δική τους απομάκρυνση, αλλά την εγκατάλειψη εκ μέρους του Θεού. Όπως λέει και ο γέρων Σωφρόνιος του Έσσεξ στο βιβλίο του για τον Άγιο Σιλουανό, «μετά από ένα δείγμα ή μερικά δείγματα της χάριτος του Θεού στη ζωή μας, ο Θεός αποσύρεται. Ο χριστιανός Τον αποζητά και προσπαθεί να Τον φέρει πίσω, ώστε να νιώσει ξανά την ευφορία της παρουσίας Του. Προσεύχεται, αγρυπνά, νηστεύει, θρηνεί, όμως ο Θεός φαίνεται να κωφεύει. Ό,τι κι αν κάνει ο άνθρωπος, ακόμη κι αν αγωνίζεται χρόνια, αισθάνεται πνευματικά ξηρός. Και ξαφνικά ο Θεός, όταν θέλει, επανέρχεται και ίσως δεν ξαναφεύγει ποτέ».

Τότε είναι οι στιγμές, που οι Άγιοι, όπως ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ακούν τον Θεό να μιλά, όπως αναφέρει σε ομιλία του στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο:

«Ἐγὼ εἶμαι πατέρας, ἐγὼ ἀδελφός, ἐγὼ νυμφίος, ἐγὼ οἰκία, ἐγὼ τροφή, ἐγὼ ρούχο, ἐγὼ ρίζα, ἐγὼ θεμέλιον, κάθε τι τὸ ὁποῖον θέλεις ἐγώ· νὰ μὴν ἔχεις ἀνάγκην ἀπὸ τίποτε. Ἐγὼ καὶ θὰ σὲ ὑπηρετήσω· διότι ᾖλθα νὰ ὑπηρετήσω, ὄχι νὰ ὑπηρετηθῶ. Ἐγὼ εἶμαι καὶ φίλος, καὶ μέλος τοῦ σώματος καὶ κεφαλὴ καὶ ἀδελφός, καὶ ἀδελφὴ καὶ μητέρα, ὅλα ἐγώ· ἀρκεῖ νὰ μείνεις φίλος μου. Ἐγὼ ἔγινα πτωχὸς διὰ σένα· ἔγινα καὶ ζητιάνος διὰ σένα· ἀνέβηκα ἐπάνω εἰς τὸν Σταυρὸν διὰ σένα· ἐνταφιάστηκα διὰ σένα· εἰς τὸν οὐρανὸν ἄνω διὰ σὲ παρακαλῶ τὸν Πατέρα· κάτω εἰς τὴν γῆν στάλθηκα ἀπὸ τὸν Πατέρα ὡς μεσολαβητὴς διὰ σένα. Ὅλα για μὲνα εἶσαι σύ· καὶ ἀδελφὸς καὶ συγκληρονόμος καὶ φίλος καὶ μέλος τοῦ σώματος. Τί περισσότερον θέλεις;»

Την ώρα όμως της επιστροφής, κάποιος περιμένει να δικάσει και να κλείσει μια πόρτα. Δυστυχώς δεν είναι όλοι τόσο επίμονοι και αποφασισμένοι, όπως ο σημερινός μικρότερος γιος της παραβολής, να επιμένουν μέχρι να μπουν. Υπάρχουν φορές, που ένας καταρρακωμένος άνθρωπος θα φτάσει έξω από την πόρτα και θα την χτυπήσει για μια και μοναδική φορά. Και ευτυχώς ή δυστυχώς, ο Πατέρας έχει αφήσει εμάς ν’ ανοίξουμε και να τον υποδεχτούμε. Αν είμαστε οι άνθρωποι της αναγκαστικής υπακοής, αυτός που επέστρεψε, θα διαβάσει στο βλέμμα και στις κινήσεις μας την καχυποψία και την απόρριψη. Και αυτή την εικόνα θα σχηματίσει και για τον άρχοντα του σπιτιού. Και δεν θα ξανατολμήσει να χτυπήσει, γιατί δεν αντέχει άλλες πληγές. Με υπέροχο τρόπο, ο Νικηφόρος Βρεττάκος μας περιγράφει την επιστροφή εκείνου, που δεν τολμά να χτυπήσει την πόρτα του πατρικού του σπιτιού:

Επιστροφή

Με σπαραγμό κρατώντας τη βαριά καρδιά μου
βρήκα το πατρικό μου σπίτι να κοιτάζει,
μες απ’ τις φυλλωσιές, σαν άλλοτε, τη δύση.

-με σπαραγμό κρατώντας τη βαριά καρδιά μου.

Γοργά το τζάκι η μάνα μου τρέχει ν’ ανάψει.
Κ’ ενώ απ’ την πόρτα βλέπω τις γλυκές του λάμψεις,
με σπαραγμό κρατώντας τη βαριά καρδιά μου
δε μπαίνω μέσα. Απέξω κάθομαι και κλαίω...

Ποτέ δε θα μάθουμε τι θα αποφάσιζε τελικά ο μικρότερος γιος, αν δεν είχε τρέξει ο Πατέρας προς εκείνον. Θα χτύπαγε τελικά; Ή κρατώντας τη βαριά καρδιά του, απέξω θα καθόταν και θα έκλαιγε; Πολύ φοβάμαι λοιπόν, πως δεν αρκεί ν’ ανοίξουμε μια πόρτα, έστω χαμογελαστοί. Ο κόσμος χρειάζεται να τρέξουμε προς εκείνον. Η προϋπόθεση όμως είναι να έχουμε νιώσει προηγουμένως αυτή την εμπειρία της αποδοχής και της δικής μας επιστροφής. Για να τη νιώσουμε όμως, πρέπει να αποδεχτούμε πως ζούμε «εις χώραν μακράν», είτε με τον τρόπο ζωής μας, είτε με ένα διχασμένο θέλημα, ανάμεσα στον ουρανό και τον κόσμο, είτε ακόμη και με τη φαντασία μας, χωρίς να έχουμε απομακρυνθεί σωματικά, ούτε μέτρο. Σε κάθε περίπτωση όμως, κάθε στιγμή, χρειαζόμαστε μια επιστροφή. Και προϋπόθεση της είναι η αποστροφή για τα ξυλοκέρατα της χλιαρής πίστης, της αναγκαστικής προσευχής, της υποχρεωτικής φιλανθρωπίας, της περιστασιακής αγάπης, με τα οποία μάθαμε να χορταίνουμε την πεινασμένη ψυχή μας.

Ας διαβάσουμε τώρα και την περικοπή μας, από 15ο κεφάλαιο του Λουκά

Διαβάστε ολόκληρο το μάθημα

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ
ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
ΓΙΑ ΕΦΗΒΟΥΣ
ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ
Ο ΑΣΩΤΟΣ ΓΙΟΣ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ
ΜΕ ΕΝΑ ΜΑΓΟ

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ
ΑΣΩΤΟΥ ΥΙΟΥ
2 Αποτέλεσμα εικόνας για ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ΒΑΡΝΑΒΑΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ Αποτέλεσμα εικόνας για ΑΣΩΤΟΣ ΥΙΟΣ

Επισκεφτείτε το ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ
ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ

της ιστοσελίδας catichisis.gr

Προετοιμαστείτε για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου
(τραγούδια, διηγήματα, θεατρικά έργα, χειροτεχνίες κλπ)
3

 

 

 

22 Ιανουαρίου 2017

Του Ηλία Λιαμή, δρ Θεολογίας,
Αρχισυντάκτη της ιστοσελίδας

ΛΑΧΤΑΡΑ ΚΑΙ ΥΠΕΡΒΑΣΗ

Αγαπημένε μου φίλε,  Αγαπημένη μου φίλη,

Λίγο παράξενος ο πρωταγωνιστής της σημερινής περικοπής. Και λίγο αντιφατικός, τουλάχιστον φαινομενικά. Μια προσωπικότητα όμως, που με τη δική της, ιδιαίτερη διαδρομή, αποκαλύπτει στοιχεία διαχρονικά και δρόμους υπέρβασης, δρόμους που οδηγούν στον καρδιογνώστη Κύριο. 

Πλούσιος και αρχιτελώνης ο Ζακχαίος, με το όνομά του να προέρχεται από το «Ζαχαρίας», που στα εβραϊκά σημαίνει «θυμήθηκε ο Θεός». Και όντως, η εξέλιξη της ζωής του δικαίωσε το όνομά του.

Μια από τις πιο συγκινητικές πτυχές της σημερινής αφήγησης, είναι η λαχτάρα για μια συνάντηση. Μια λαχτάρα, που παραμερίζει κοινωνικές συμβατικότητες και καθωσπρεπισμούς. Ένας πλούσιος, επώνυμος και βέβαια όχι τόσο συμπαθής στον κοινωνικό του περίγυρο, αδιαφορεί για την εικόνα που δίνει. Ανακατεύεται με τη φτωχολογιά, ψάχνει ένα άνοιγμα, ανάμεσα στον όχλο και τέλος, ανεβαίνει σ’ ένα δέντρο, μήπως και τελικά δει, μόνον να δει, κάποιον, που ούτε που τον έχει συναντήσει ποτέ. Κάποιον, που ίσως να άκουσε γι’ αυτόν κάποιες διηγήσεις. Εκεί πάνω σκαρφαλωμένος, κινδυνεύει να εκτεθεί. Οι φτωχοί και οι ασήμαντοι θα βρουν μια χρυσή ευκαιρία να τον χλευάσουν, όπως πάντα όλοι αυτοί ψάχνουν ευκαιρία να εντοπίσουν το αδύνατο σημείο των ισχυρών, που τους μισούν, τους φθονούν και τους φοβούνται. Αλλά και οι όμοιοί του πλούσιοι και Φαρισαίοι θα τον κατηγορήσουν, πως πλησιάζει εκείνον, που επίσης μισούν και ψάχνουν τρόπο να απαλλαγούν απ’ αυτόν.

Ποτέ δε θα μάθουμε τις διαδρομές, που διήνυσε αυτή η λαχτάρα, πριν βρει διέξοδο πάνω στη συκομουριά. Ίσως και να μη χρειάζεται. Ο καθένας από μας, έχει τους δικούς του, προσωπικούς λόγους, που γεννάνε τη λαχτάρα μιας ανάλογης συνάντησης. Δυστυχώς όμως, η δική μας λαχτάρα χάνει πολλές φορές τον δρόμο της, είτε από τη σοβαροφάνεια, είτε από τη ραθυμία, είτε και από τη διάσπαση στα πολλά, σοβαρά και ασήμαντα της καθημερινότητας.

Ο Ζακχαίος όμως δεν είναι μόνο μικρόσωμος. Είναι και παιδί, όχι στην ηλικία, αλλά στον αυθορμητισμό και την αγιότητα. Κανένα «φίλτρο» δεν εμποδίζει τη λαχτάρα της ψυχής του να οδηγήσει τις πράξεις του. Για τους πολλούς, παιδιαρίζει. Ίσως όμως γι’ αυτούς να είπε ο Χριστός:

«Εὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν». (Μτθ. 18:3)

Αυτό όμως το …παιδί, είναι γεμάτο ευγνωμοσύνη και αποφασιστικότητα. Αν η περασμένη Κυριακή είναι αφιερωμένη στην αχαριστία των εννέα λεπρών, σήμερα η περικοπή ξεχειλίζει από την ευγνωμοσύνη που προκάλεσε μόνο ένα βλέμμα. Ο Χριστός στρέφει στην συκομουριά το βλέμμα του και η ζωή του Ζακχαίου αλλάζει. Όλα είναι έτοιμα γι’ αυτήν την αλλαγή. Δεν χρειάζεται ούτε θαύμα, ούτε ιδιαίτερη διδασκαλία. Λείπει μόνο μια αφορμή, ένα ασήμαντο γεγονός, μια επίσκεψη. Μα επίσκεψη, απ’ αυτές τις επισκέψεις που δεχόμαστε καθημερινά από τη Χάρη του Θεού, αλλά τυχαίνει, πάντα τυχαίνει να είμαστε απασχολημένοι. Ο Ζακχαίος όμως ήταν σε επιφυλακή. Και άδραξε αυτήν, ίσως τη μόνη ευκαιρία που είχε, για να αλλάξει. Και άλλαξε!

Την ώρα που ο Χριστός διαβαίνει το κατώφλι, ο Ζακχαίος έχει αποφασίσει, πως πρέπει να Του κάνει χώρο. Μέσα στο σπίτι του, η αδικία, η πλεονεξία, ακόμη και μόνο η νυχθημερόν απασχόληση με το “πόσα κερδίζω, πόσα χάνω”, έχει κατακλύσει τα πάντα. Αισθάνεται, πως πρέπει να πετάξει …σαβούρα. Δεν είναι κατηγορούμενος, κανείς δεν μπορεί να τον βλάψει, ούτε ο Χριστός του ζητάει κάτι. Είναι ο ίδιος, που αισθάνεται βαρύς. Αρκεί και μόνο η παρουσία του Χριστού όμως, για να βάλει σε πράξη ένα σχέδιο, που φαίνεται να το επεξεργάζεται χρόνια. Μισή περιουσία και τετραπλή αποζημίωση. Είναι πολύ ακριβή όλα αυτά, για να είναι της στιγμής. Ένας απολωλός, ένας πλανεμένος, πρότυπο σταθερότητας και συνέπειας για πολλούς από μας, που βέβαιοι για τα έργα και τη διάθεσή μας, βλέπουμε τις όποιες αποφάσεις μας για μια ποιοτικότερη πνευματική ζωή να «ξεφουσκώνουν» εν τη γενέσει τους.

Κάποιοι τέτοιοι, ως συνήθως, θυμήθηκαν να γογγύσουν, ενθυμούμενοι το αμαρτωλό παρελθόν του. Βλέπουν τη διάθεση, βλέπουν τη μετάνοια, βλέπουν την επανόρθωση. Δεν συγκινούνται. Ο Χριστός γι’ αυτούς χρειάζεται για να υπογραμμίσει την υπεροχή τους. Εκείνος όμως ήρθε να θυμίσει την κοινή καταγωγή όλων, «καθότι και αυτός υιός Αβραάμ εστιν». Σιγά-σιγά, ο μεγαλύτερος αδελφός του ασώτου, δίπλα-δίπλα με τον Φαρισαίο, πλησιάζουν, μαζί με το Τριώδιο.

Ας έρθουμε όμως στη σημερινή περικοπή, από το 19ο κεφάλαιο του ευαγγελιστή Λουκά

Διαβάστε ολόκληρο το μάθημα

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ
ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
ΓΙΑ ΕΦΗΒΟΥΣ
ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ
Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Η ΚΟΙΜΗΣΗ
ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Ο ΖΑΚΧΑΙΟΣ
ΚΑΙ Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ
NOIKApater i-koimisis-theotokou2 24570325362 0a9f0a9777 o

Επισκεφτείτε το ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ
ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ

της ιστοσελίδας catichisis.gr

 

 

 

15 Ιανουαρίου 2017

Του Ηλία Λιαμή, δρ Θεολογίας,
Αρχισυντάκτη της ιστοσελίδας

"ΟΙ ΔΕ ΕΝΝΕΑ ΠΟΥ;"

Αγαπημένε μου φίλε,  Αγαπημένη μου φίλη,


Σε κατάστημα στη γειτονιά μου, που βρέθηκα πρόσφατα, μπροστά στην ταμειακή μηχανή, είδα κολλημένη σε χαρτί τη φράση:

«Η αχαριστία θα έπρεπε να διώκεται ως ποινικό αδίκημα»

Μου έκανε μεγάλη εντύπωση και αναρωτήθηκα, τι συμπεριφορά πρέπει να έχει δεχτεί αυτός ο άνθρωπος, ώστε να αισθανθεί την ανάγκη να διακηρύξει με τον τρόπο αυτό το παράπονό του. Αλλά και πόσοι ακόμη δεν έχουν νιώσει κάποιες στιγμές μια ανάλογη πικρή εμπειρία!

Είναι πολλά εκείνα, που μπορεί να δεχτεί ένας άνθρωπος και να τον λυπήσουν βαθειά: Θυμό, ειρωνεία, προσβολή, αναίτια επίθεση κάθε είδους… Δεν υπάρχει όμως τίποτε πικρότερο από την αχαριστία. Ίσως να είναι αυτή, που αποτελεί το αποκορύφωμα του παραλογισμού της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Όταν η αχαριστία πληγώσει, το τραύμα της είναι πολύ πικρό και δύσκολα ξεχνιέται.

Τα αναφέρω όλα αυτά, διότι θα ήθελα να σου προτείνω να αναδείξεις αυτό ακριβώς το ανθρώπινο πάθος, την αχαριστία, ως κεντρικό νόημα στην σημερινή περικοπή της γιατρειάς των δέκα λεπρών.

Αναμφίβολα, το θαύμα αυτό αποτελεί μία ακόμη ένδειξη της παντοδυναμίας του Κυρίου. Είναι όμως αυτό το ιδιαίτερο, αυτό το «κάτι», που «ντύνει» τη φωνή του Κυρίου, όταν λέει:

«Οἱ δὲ ἐννέα ποῦ;»

Είναι στιγμή, που ακόμη και ο ανενδεής Θεός αφήνει να διαφανεί μια αδιόρατη πίκρα για ένα «ευχαριστώ» που δεν λέχθηκε ποτέ. Και επιπλέον, ηχεί και σαν θλιβερό προανάκρουσμα, -αυτή η αχαριστία δια της απουσίας-, μιας άλλης, επερχόμενης αχαριστίας, -αχαριστίας δια της επίθεσης και της σταυρικής θανάτωσης-, που κάνει τον μελωδό να ταυτιστεί με το παράπονο του Θεανθρώπου στον Γολγοθά και να δώσει φθόγγους στη σιωπή Του:

«Λαός μου, τι εποιήσά σοι, και τι μοι ανταπέδωκας;» (Ακολουθία των Παθών, αντίφωνο ιβ΄)

Θα σου πρότεινα επίσης, ξεκινώντας από την επισήμανση της βιβλικής αχαριστίας, να θέσεις και το θέμα της δικής μας, καθημερινής αχαριστίας, που είναι διάχυτη στις μέρες μας. Ίσως να φαίνεται οξύμωρο, να μιλάει κανείς για ευγνωμοσύνη σε τόσο δύσκολες εποχές, οπωσδήποτε όμως τις κάνει δυσκολότερες η ευαισθησία μας στο να εντοπίζουμε τι μας λείπει σε συνδυασμό με την αδυναμία μας να εκτιμούμε και να απολαμβάνουμε εκείνα που έχουμε και τα θεωρούμε αυτονόητα.

Μπροστά μας έχουμε παιδιά, που μια ολόκληρη κοινωνία, είτε μέσω του σχολείου, είτε μέσω της κοινωνικής συμπεριφοράς των μεγαλύτερων, τα διδάσκει διαρκώς την επιδίωξη του ψηλότερου και του περισσότερου. Η ευγνωμοσύνη δεν περιλαμβάνεται στη διδακτέα ύλη. Ίσως γι’ αυτό και να ανέλαβε να την διδάξει η στέρηση.

Ας μην ξεχνάμε λοιπόν, πως, εκτός από την πίκρα εκείνου που δέχεται την αχαριστία, υπάρχει και η μιζέρια του αχάριστου, που παρουσιάζεται ανίκανος να εκτιμήσει τις δωρεές και πολύ περισσότερο, να τις μοιραστεί. Και ίσως αυτός να είναι, που χρειάζεται περισσότερη συμπόνια. Άλλωστε, κοινή είναι η θέση όλης της Πατερικής, αλλά και της Νηπτικής παράδοσης της Εκκλησίας μας, πως η ευγνωμοσύνη δεν αποτελεί ανταπόκριση σε αίτημα ή ανάγκη του Θεού, αλλά άνοιγμα του εαυτού μας σε νέες δωρεές. Δεν είναι όμως αυτό το τελευταίο σκαλοπάτι. Η ευγνωμοσύνη δεν αποτελεί μόνο ανταπόδοση σε κάτι που αποκτήσαμε. Οι «εργάτες» της νοεράς προσευχής, διδάσκουν, πως έρχεται η στιγμή, που η ψυχή δεν ζητάει τίποτε από τον Θεό, αλλά πλημμυρίζει ευγνωμοσύνη για αυτή τη σχέση μ’ Εκείνον, σχέση, που καθιστά τον άνθρωπο πλήρη και μεταμορφωμένο.

Αυτός λοιπόν φαίνεται να είναι ο δρόμος της άμυνας από την πληγή της αχαριστίας και αυτός πρέπει να υποδειχθεί στους νεαρούς ακροατές μας. Όπως λέει και ένας σύγχρονος γέροντας:

«Μην περιμένεις ευχαριστώ από τους ανθρώπους. Ό,τι κάνεις, να το κάνεις για την δόξα του Κυρίου!» (Απόσπασμα από το βιβλίο του Πρεσβυτέρου Θεμιστοκλέους Στ. Χριστοδούλου, «Σύγχρονες Πατερικές Μορφές», Πνευματικές νουθεσίες από το νησί της Αποκαλύψεως Γέροντος Παύλου Νικηταρά).

Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν τελειώνει η συζήτηση για την ευγνωμοσύνη και την αχαριστία. Ίσως, ο βασικός στόχος να πρέπει να είναι η εξοικείωση των παιδιών μας με τη λέξη «ευχαριστώ». Όπου σταθούν και με όποιον συναναστρέφονται. Και συγχρόνως η σχεδόν αυτόματη προσφυγή τους στην παρηγοριά του Χριστού, όταν η αιχμή της αχαριστίας τα πληγώσει, με την υπόδειξη να εκμεταλλευτούν το συναίσθημα αυτό, για να κατανοήσουν λίγο περισσότερο το μέγεθος της δικής μας αχαριστίας προς Εκείνον.

Τελειώνοντας, μου έρχεται στο νου μια υπόδειξη της μητέρας μου, φερμένη από την παράδοση της Μικρασίας:

«Κι ένα ποτήρι νερό να σου δώσει κάποιος, ό,τι κι αν δεις από τον άνθρωπο αυτόν, θα του είσαι πάντα ευγνώμων».

Ας έρθουμε τώρα και στην σημερινή περικοπή, από το 17ο κεφάλαιο του Ευαγγελιστή Λουκά

Διαβάστε ολόκληρο το μάθημα

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ
ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
ΓΙΑ ΕΦΗΒΟΥΣ
ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ
Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ
ΔΕΚΑ ΛΕΠΡΩΝ

ΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΠΑΥΛΟΣ & ΒΑΡΝΑΒΑΣ
ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑ

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΤΑ
ΝΕΑΝΙΚΑ ΒΑΣΑΝΑ
Αποτέλεσμα εικόνας για ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΠΑΥΛΟΣ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑΣ Αποτέλεσμα εικόνας για νεα χρονια και χριστός

Επισκεφτείτε το ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ
ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ

της ιστοσελίδας catichisis.gr

 

 

 

ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΚΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΤΟ 2017!!

8 Ιανουαρίου 2017

Του Ηλία Λιαμή, δρ Θεολογίας,
Αρχισυντάκτη της ιστοσελίδας

ΦΩΣ ΑΠΟ ΤΑ ΦΩΤΑ

Αγαπημένε μου φίλε,  Αγαπημένη μου φίλη,

Καλή χρονιά, γεμάτη δύναμη και ευλογία από τον Θεό των Φώτων.

Πρώτη συνάντηση μας μετά τις Γιορτές και οι ευχές μας στα παιδιά μπορούν να αντιστοιχούν σε πολλά, απ’ όσα η εκκλησία μας γιόρτασε όλες τις προηγούμενες μέρες: Την ελπίδα, που ανατέλλει από τη φάτνη, την αγάπη και την ταπείνωση, που διαποτίζει το σχέδιο της σκληρίας των ανθρώπων, από τα πρώτα κιόλας βήματα του Θεανθρώπου, το ήθος και το έργο του Μ. Βασιλείου, που συνήθως ξεχνιέται μέσα στην οχλοβοή των πρωτοχρονιάτικων ρεβεγιόν.

Αυτό όμως που σήμερα μας συνδέει με όλα όσα προηγηθήκαν τις αμέσως προηγούμενες ημέρες είναι η λέξη ΦΩΣ. Ένα φως, που έρχεται να φωτίσει ανθρώπους, που βρίσκονται «εν χώρα και σκιά θανάτου».

Φως από τη Βηθλεέμ! Φως ταυτισμένο με το πρόσωπο του Χριστού, όπως μας το περιγράφει από το πρώτο κιόλας κεφάλαιο του Ευαγγελίου του ο Ιωάννης.

Φως όμως και από τον Ιορδάνη. Και μπορεί να μην υπάρχει η λέξη αυτή στην εξιστόρηση της Βαπτίσεως, η Παράδοσή μας όμως ονόμασε την ημέρα αυτή ΦΩΤΑ, μια και είναι ακριβώς η ημέρα, όπου η αρχαία εκκλησία τιμούσε τη Γέννηση του Χριστού μαζί με τη Βάπτισή Του, αλλά και βάπτιζε τα νέα μέλη της.

Θα ήθελα να σου επισημάνω ένα σημείο, το οποίο, αν και δεν ανήκει στην σημερινή περικοπή, θα μπορούσε να σου χρησιμεύσει, όχι μόνον σήμερα, αλλά και σε κάθε περίσταση. Πρόκειται για την φράση της Βαπτίσεως

«οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα» (Μτ. 3:17)

Πρόκειται για τη φράση του Ουράνιου Πατέρα, τη στιγμή, που ο Χριστός δέχεται το βάπτισμα του Ιωάννη. Για να κατανοηθεί σε όλες της τις διαστάσεις, νομίζω πως πρέπει να γίνει πρώτα σαφές, το τι συμβαίνει την ώρα εκείνη.

Αναρωτιούνται πολλοί, γιατί να βαφτιστεί ο Χριστός, καθ’ ην στιγμήν δεν έχει καμία ανάγκη καθαρμού. Στον προβληματισμό του όμως πρέπει να προσθέσουμε και ένα άλλο στοιχείο: Στον Ιορδάνη δεν βαφτίζεται μόνον η ανθρώπινη φύση Του, αλλά η ανθρώπινη φύση συνολικά. Ο Χριστός δεν βαφτίζεται για τον εαυτό Του, αλλά, όπως λέει ο υμνωδός προς Εκείνον «ίνα επιστρέψης κόσμον εκ πλάνης και σώσης τας ψυχάς ημών». Την ώρα λοιπόν της Βαπτίσεως, εκείνο το «εν ω ευδοκησα», δεν αφορά μόνο την οικειότητα των δύο προσώπων της Αγίας Τριάδος, αλλά και την αποδοχή ολόκληρης της ανθρώπινης φύσης, που συμπυκνώνεται στο πρόσωπο του Χριστού.

Με άλλα λόγια, με τη φράση αυτή, αποκαλύπτεται ένα νέο ξεκίνημα μιας πανανθρώπινης υιοθεσίας. Όλοι κι όλες πλέον ξαναβρίσκουμε τη λύτρωση και τη γαλήνη από μια παμπάλαιη ενοχή. Με τον πιο πανηγυρικό τρόπο διακηρύσσεται, πως κανένα ανθρώπινο λάθος δεν είναι σε θέση να στερέψει την αγάπη του Θεού για τους ανθρώπους. Αλλά και κάτι ακόμη: Ο Θεός ακόμη ελπίζει πως το αγαπημένο Του πλάσμα δικαιούται και μπορεί να πραγματοποιήσει μιας άλλης, καλύτερης ποιότητας ζωή.

Το φως λοιπόν της σημερινής περικοπής φωτίζει μια σχέση και ένα δρόμο. Και αποτελεί ένα μήνυμα δυναμισμού και ελπίδας για τους νέους ανθρώπους, εν μέσω μάλιστα καιρών εξάντλησης, μοναξιάς και απόγνωσης. Η γενικευμένη απαξία, κυρίως των νέων, μέσα από την περιθωριοποίησή τους από την εργασία, τις ανθρώπινες σχέσεις, ακόμη και από τον εαυτό τους, μπορεί να ισοσταθμιστεί από μια συνολική αποδοχή και εμπιστοσύνη στις υπαρξιακός δυνάμεις τους εκ μέρους Εκείνου, που το έλεος και η αγάπη Του κρατούν τον κόσμο όρθιο και μπορούν να μετατρέπουν και τις πιο δύσκολες περιστάσεις σε οδό λυτρωμού.


Διαβάστε ολόκληρο το μάθημα

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ
ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
ΓΙΑ ΕΦΗΒΟΥΣ
ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΒΑΠΤΙΖΕΤΑΙ

ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ

ΦΩΣ ΑΠΟ ΤΑ ΦΩΤΑ
3 AgiaTheofania4 theophany1

Επισκεφτείτε το ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ
ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ

της ιστοσελίδας catichisis.gr

 

ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ
Θεοφάνεια ή Επιφάνεια (1ο μέρος)
Αγ.Ιωάννου Χρυσοστόμου
Θεοφάνεια ή Επιφάνεια (1ο μέρος)
Θεοφάνεια ή Επιφάνεια (2ο μέρος)

 Λόγος στην αρχή του νέου έτους
Λόγος στην αρχή του νέου έτους

Αγίου Νεοφύτου του Εγκλείστου

 Η Σύναξις του Τιμίου ενδόξου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου του Προδρόμου
Η Σύναξις του Τιμίου ενδόξου Προδρόμου
και Βαπτιστού Ιωάννου του Προδρόμου

Πρωτ. Γεωργίου Δορμπαράκη
Ήθη και έθιμα της εορτής των Θεοφανίων
Ήθη και έθιμα της εορτής των Θεοφανίων
Σχετική εικόνα
H νηστεία της παραμονής των Θεοφανείων
 Βαρύ το Σακί
Βαρύ το Σακί ....

 

18 Δεκεμβρίου 2016

Του Ηλία Λιαμή, δρ Θεολογίας,
Αρχισυντάκτη της ιστοσελίδας

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΓΙΟΡΤΗΣ

Αγαπητέ μου φίλε, Αγαπητή μου φίλη

Μυστήριες οι μέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Παράξενες. Και ενίοτε πικρές. Γεμάτες οι παιδικές μας αναμνήσεις με δώρα και μυρουδιές. Και κάθε χρόνο, όπως από τα περσινά λαμπιόνια μια σειρά ποτέ δεν ανάβει - κι ας την είχαμε βάλει «υγιεστάτη» στην κούτα - έτσι κι απ’ τη χαρά την περσινή κάθε φέτος όλο και κάτι λείπει. Πιάνουμε ένα - ένα τα λαμπάκια να δούμε ποιο κάηκε και κρατάει όλη τη φωτεινή πλεξούδα σβηστή, σκαλίζουμε και τις μουδιασμένες μας καρδιές να βρούμε τι περσινό αρνιέται φέτος να ζωντανέψει και μας κρατάει χλιαρούς και αμήχανους.

Μπορεί ο τιμάριθμος να έπεσε εντυπωσιακά, η χαρά όμως όλο κι ακριβαίνει. Κι ας αγωνίζεται ο αη-Βασίλης να στέλνει χαζοχαμόγελα απ’ τις διαφημίσεις με τα ουίσκυ. Κι ας σκαρφίζονται τα νυχτερινά κέντρα όλο και εντυπωσιακότερα ρεβεγιόν. Κι ας έρχεται ο κουτσουρεμένος ή ανύπαρκτος 13ος μισθός - μισθός ή αποζημίωση; - μιας χρονιάς άχρωμης, άοσμης και άγευστης για να ανταλλαχθεί με λίγα δώρα και καμιά λιχουδιά. Τι να πρωτοπρολάβει κι αυτός και τι να πρωτομπαλώσει!

Είναι οι μέρες των παιδιών αυτές. Πρώτα βεβαίως των παιδιών στην ηλικία. Είναι όμως ημέρες και των άλλων παιδιών. Εκείνων των εγκλωβισμένων μέσα στα χαλάσματα της ψυχής μας, εκείνων των παιδιών των καταπλακωμένων από έννοιες, μετοχές και αβάσταχτες απουσίες. Κάτω απ’ τα ερείπια είναι οι φίλοι του Χριστού. Τον ψάχνουμε στα ρεβεγιόν κι Αυτός στήνει τη φάτνη Του κάτω απ’ τις σπασμένες τσιμεντόπλακες των καταρρεύσεων της εποχής μας. Τι να φταίει; Μπορεί χρόνο με το χρόνο να συσσωρεύονται όλο και περισσότερο ανείπωτες συγγνώμες. Μπορεί να ’ναι ο χρόνος που κάθε Πρωτοχρονιά μας στέλνει ειρωνικά χαμόγελα. Μπορεί και η απάντηση να βρίσκεται στο διάλογο του πατέρα Παΐσιου με έναν επισκέπτη, όταν τον ρώτησε γιατί με το πέρασμα των χρόνων δεν νιώθει τη Θεία Κοινωνία όπως την ένιωθε όταν ήταν μικρός. «Αν έχεις παιδιά, μπορείς να το καταλάβεις», του απάντησε. «Ο πατέρας δίνει στα μικρά παιδιά του γλυκίσματα. Αργότερα, όταν μεγαλώσουν, πρέπει μόνα τους να τ’ αγοράζουν. Έτσι και ο Θεός στην αρχή δίνει τη Χάρη Του, αργότερα όμως θέλει προσωπικό αγώνα από μας για να νιώσουμε τη Θεία Κοινωνία» (Πρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση, Υπαίθριο αρχονταρίκι· καταγραφή διδαχών του π. Παϊσίου, σ. 35).

Δεν ισχύει αυτό μόνο για τη Θεία Κοινωνία. Όλοι ξέρουμε πως καθώς ο καιρός περνάει, όλο και δυσκολότερα στάζει Θεία Χάρη ο ουρανός. Γιατί; Ποιός πατέρας δε χαίρεται να βλέπει να γλυκαίνονται τα παιδιά του! Είναι όμως χαρά και καμάρι να τα βλέπει να αγωνίζονται, να κουράζονται και να κερδίζουν με το δικό τους κόπο και πανάξια τη γλύκα αυτή. Διψάμε και μεις για λίγες στάλες γλύκα να ποτίσουμε την άνυδρη καθημερινότητά μας. Πίνουμε, πίνουμε μα η δίψα μένει, σαν το νερό να ’ναι θαλασσινό. Και να πεις πως δεν αγωνιζόμαστε και δεν κουραζόμαστε και δε δουλεύουμε! Δε φτάνουν πια οι 24 ώρες της μέρας. Αντρόγυνα βλέπονται μοναχά τα βράδυα. Παιδιά συναντούν τους γονείς τους μόνο τα Σαββατοκύριακα. Ποιός να τό ’λεγε όμως πως την εποχή των έξυπνων επενδύσεων, οι πιο περιζήτητες μετοχές θα ήταν οι πιο σκάρτες, οι πιο χωμάτινες, οι πιο καταδικασμένες. Και οι πιο ακριβές. Είναι πικρό να έχεις θυσιάσει οικογένεια, σχέσεις, χρόνο, την υγεία σου, την ίδια σου την ψυχή, και τη στιγμή της πληρωμής, πριν προλάβεις ν’ αγγίξεις το αντίτιμο των θυσιών σου, όλα να μεταβάλλονται σε σκόνη. Δεν ήταν αυτή η παρότρυνση του πατέρα Παΐσιου. Εκείνος μίλησε για έναν γλυκό προσωπικό αγώνα σκαψίματος μέσα στα ερείπια του εαυτού μας και του κόσμου. Έναν αγώνα πολλού πόνου και κόπου, μα έχοντας πάντα δίπλα εκεί, την πλάτη του Εσταυρωμένου, πρόθυμη να σηκώσει το βάρος και να παρηγορήσει μ’ ένα γλυκό πατρικό χάδι την καθημερινή κατάρρευση από το σεισμό της διαπίστωσης ότι Θεοί δεν είμαστε, ότι οι πύργοι μας καταρρέουν, ότι το κορμί μας καταρρέει, ότι τα προγράμματά μας αποδείχνονται μετοχές φούσκες. Έναν αγώνα που δεν καλύπτεται τηλεοπτικά, μα που όποιος τον γευτεί, διαπιστώνει ότι αν υπάρχει ακόμη ανθρώπινος πολιτισμός, είναι γιατί κάποιοι άσημοι και ανώνυμοι κάνουν ταπεινά ό,τι καλύτερο μπορούν για ν’ αλαφρώσουν τον πόνο του διπλανού τους και γιατί κάποιοι άλλοι λειώνουν τα γόνατά τους στην προσευχή για τη σωτηρία του γένους των ανθρώπων.

Τελικά φαίνεται πως αμαρτία δεν είναι τίποτ’ άλλο από μια κακή επένδυση. Και η απάτη της αποκαλύπτεται περίτρανα κυρίως τις χρονιάρες μέρες. Είμαι σχεδόν βέβαιος πως, αν μερικοί μπορούσαν, θα καταργούσαν κι αυτές και τις Κυριακές και κάθε μέρα που καλεί το μαγκανοπήγαδο για λίγο να ξαποστάσει. Γιατί οι μέρες αυτές πονάνε. Τις μέρες αυτές, σαν σταματούν οι μηχανές και τα κομπιούτερ, ακούγονται ισχνές φωνές παιδιών κάτω απ’ τα ερείπια. Κι αντί να επιβάλλουμε απόλυτη ησυχία, μήπως και βρούμε από πού βγαίνουν, τις θάβουμε πιο βαθιά μέσα στους ήχους των πρωτοχρονιάτικων σόου, των ρεβεγιόν και των πολυκαταστημάτων.

Μυστήριες οι μέρες των Χριστουγέννων. Παράξενες. Και απογοητευτικές. Περιμένουμε να μας γεμίσουν χαρά. Και τελικά αποδείχνεται πως περιμένουνε κι αυτές το ίδιο από μας. Τις γεμίζουμε δώρα και χριστουγεννιάτικα στολίδια. Εξωτικές συνταγές και ακριβές σαμπάνιες. Κι αυτές, αχάριστες, μας προσπερνούν και δίνουν τα δώρα τους σε τύπους άσχετους και μέρη απίθανα. Όπως καλή ώρα στο κελλί του Παπα-Τύχωνα. «Κάθε Χριστούγεννα ο Γέροντας θα οικονομούσε μια ρέγκα, για να περάση όλες τις χαρμόσυνες ημέρες του Δωδεκαημέρου με κατάλυση ιχθύος. Την δε ραχοκοκκαλιά της ρέγκας δεν την πετούσε, αλλά την κρεμούσε με μια κλωστή και, όποτε ήταν καμιά Δεσποτική ή Θεομητορική εορτή και είχε κατάλυση ιχθύος, έβραζε λίγο νερό σ’ ένα κονσερβοκούτι, βουτούσε την ραχοκοκκαλιά δυο-τρεις φορές στο νερό, για να πάρει λίγη μυρωδιά, και μετά έριχνε λίγο ρύζι. Έτσι έκανε κατάλυση και κατηγορούσε και τον εαυτό του ότι τρώει και ψαρόσουπες στην έρημο! Την ραχοκοκκαλιά αυτή την κρεμούσε πάλι στο καρφί και για άλλη κατάλυση, μέχρι που άσπριζε πια και τότε την πετούσε» Ψήνουμε και τηγανίζουμε και σωτάρουμε και μαρινάρουμε τόνους κρέατος και βουτύρου και εξωτικών εδεσμάτων και τη γλύκα ενός ξασπρισμένου ψαροκόκκαλου ακόμη δεν την αξιωθήκαμε. Ίσως κάποτε.

Βέβαια, οι γιορτές είναι και περίοδος ταξιδιών. Τις μέρες που θυμόμαστε ένα ασήμαντο παιδάκι, που δεν βρήκε πού να γείρει το κεφαλάκι του, όταν γεννιόταν, τα μνημεία, τα μαυσωλεία και τα έργα των επωνύμων έχουν την τιμητική τους.

Συνωστίζεται ο κόσμος στο Λούβρο και στα ανάκτορα των Βερσαλλιών, πιάνεται ο λαιμός των επισκεπτών να παρατηρούν τις λεπτομέρειες στον τρούλο του αγ. Πέτρου στη Ρώμη. Αιώνες τώρα ο άνθρωπος έμαθε να θαμπώνεται, να θαυμάζει και να υποτάσσεται. Κι όποτε των εξουσιαστών η θρασύτητα και η σκληροκαρδία έφτασε στο μη παρέκει, μια επανάσταση, πριν καν ολοκληρωθεί, γέννησε νέους εξουσιαστές και νέες τυραννίες.

Είναι αυτή η μοίρα του κόσμου. Αυτή είναι η λογική του. Η δύναμη έχει τους κώδικές της. Η εξουσία χρειάζεται ένα καλό στήσιμο, που θα την τοποθετήσει μέσα σε έναν γνόφο απρόσιτο. Ξέρει να διαχειρίζεται τους αμφισβητίες της κι ακόμα καλύτερα ξέρει να τους μεταβάλλει σε εργαλεία της, πετώντας τους ενίοτε ένα κοκαλάκι από το πλουσιοπάροχο τραπέζι της.

Οι δυνατοί γνωρίζουν και να συγχωρούν. Με μακροθυμία δίνουν χάρη στους υποψήφιους ανατροπείς τους. Σε μία όμως περίπτωση είναι άτεγκτοι: στους αποστάτες. Σ’ εκείνους, που ήταν ή θα μπορούσαν να ήταν μαζί τους, αλλά εκούσια και συνειδητά δεν τους ακολούθησαν. Σείστηκε συθέμελα η δομή του κόσμου, όταν η δύναμη, και μάλιστα η Θεϊκή, περιφρόνησε τα χρυσοποίκιλτα λίκνα και κούρνιασε σε αχυρένια φάτνη.

Δεν είναι που ο Θεός έγινε άνθρωπος. Είναι που έγινε άνθρωπος αφανής, κατ’ εικόνα και ομοίωση Θεού αφανούς και διακριτικού, Θεού-αρνητή της εξουσίας Του, Θεού-αρνητή της παντοδυναμίας Του, Θεού-αρνητή των δικαιωμάτων Του, όταν η ανθρώπινη αποστασία μπήκε στον ζυγό της δικαιοσύνης.

Δεν είναι το θέμα, το «πού» εγεννήθη ο Χριστός. Δεν είναι το θέμα, αν εγεννήθη σε σπήλαιο ή σπίτι. Ούτε αν ήταν άστρο, συναστρία, ή κομήτης. Ούτε αν έφτασαν οι μάγοι εκείνη τη νύχτα ή δυο τρία χρόνια αργότερα. Το θέμα είναι το «πώς» εγεννήθη ο Χριστός. Ποιοι δεν κατάλαβαν τίποτε; Ποιοι κατάφεραν να βρουν τη σπηλιά και να φιλήσουν τα τρυφερά του χεράκια; Ποιοι κατανόησαν την αντιστραμμένη λογική της νύχτας εκείνης και ποιοι κατάφεραν να διαβάσουν σαν βιβλίο ανοιχτό την διαστροφή της ανθρώπινης δύναμης και να γευτούν την πίκρα τού γάμου της με την αναιδή και βίαια εξουσία; Αυτό είναι το θέμα.

Εγεννήθη ο αφανής Χριστός και με ευγένεια ο Θεός πήρε το σύμπαν από τις πλάτες των θλιβερών Ατλάντων της ιστορίας και το εναπόθεσε στις πλάτες των καλών και αφανών ανθρώπων. Κι εκείνοι απόρησαν, τι να ’ταν αυτό, που κούραζε αιώνες τώρα τα κορμιά και τις ψυχές των κρατούντων; Τι να ’ταν εκείνο, που τους γύριζε από επιτροπές σε επιτροπές και από meeting σε meeting; Τι έφταιγε τόσους αιώνες και, πριν μια… ειρηνευτική δύναμη κλείσει μια πληγή του πλανήτη, άνοιγαν άλλες δέκα; Αυτοί, οι φίλοι του Θεού, οι ταπεινοί και αφανείς, πήραν τον κόσμο στην πλάτη τους και τον νόμισαν παιχνίδι. Γυμνοί από την εξουσία, γυμνοί από τη δύναμη, έγδυσαν τη Γη απ’ τις βαριές κι ασήκωτες στολές με τα διακριτικά των βαθμών, των θώκων και των αξιωμάτων και την απίθωσαν, φωτεινή κι ανάλαφρη, στα πόδια του μικρού γυμνούλη Θεού της Βηθλεέμ.

Αλάφρωσαν και οι ψυχές όλων εκείνων, που τους έμαθαν, πως η δύναμη είναι το διαβατήριο της επιβίωσης. Έσπασαν οι αλυσίδες των γονιών, των δασκάλων, των πρωθυπουργών, των προϊσταμένων, των διευθυντών, των επωνύμων. Είδαν την εξουσία τους για συμπαντική παραφωνία και την αγωνία τους για άσκοπη και μάταιη φθορά. Λυτρώθηκαν οι άνθρωποι από το βραχνά του «ποιος θα νικήσει» και ξαναβάπτισαν τις σχέσεις τους στη γαλήνη.

Έγιναν γη και σποδός ανάκτορα και μαυσωλεία, επιτροπές και συνθήκες. Το σπήλαιο όμως λάμπει, όπως λάμπουν και οι καλοί άνθρωποι, οι συνειδητά και εκούσια καλοί κι αφανείς άνθρωποι, που χαμογέλασαν γλυκά, όταν γεύτηκαν την ειρωνεία και την περιφρόνηση του κόσμου. Ήταν όμως αυτοί οι ίδιοι, που άνοιξαν διάπλατα την αγκαλιά τους, όταν όλα γύρω τους σάπισαν και οι πρώην είρωνες και χλευαστές ήρθαν να κουρνιάσουν στην αγκαλιά τους.

Δεύτε ίδωμεν πιστοί ΠΩΣ εγεννήθη ο Χριστός. Ακολουθήσωμεν λοιπόν την αφάνεια και διακριτικότητά του. Σήμερον γεννάται η αληθινή λογική, η λογική τής άφατης ταπείνωσης, η λογική που κρατάει το σύμπαν όρθιο. Χριστός, ο αρνητής του δικαιώματος, το τρόπαιο και το καύχημα των ταπεινών αυτού του κόσμου, γεννάται. Δοξάσατε. Χριστός, ο ξένος για τους ισχυρούς της γης, εξ ουρανών. Απαντήσατε. Χριστός, το στήριγμα και το κραταίωμα των αφανών, επί γης. Υψώθητε. Δι ημάς γαρ εγεννήθη ένα παιδάκι, το προ αιώνων και το ερχόμενο παιδάκι, η ελπίδα του κόσμου._

Ας ακολουθήσουμε τώρα και τον Ευαγγελιστή Ματθαίο, στη σημερινή περικοπή...

Ανάλυση μαθήματος

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ
ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
ΓΙΑ ΕΦΗΒΟΥΣ
ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ
Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΤΟ ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΚΟ ΔΕΝΔΡΟ
ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ
ΔΩΡΑ
3 1 ~1 cf83ceaccf81cf89cf83ceb70013 genesis1

ΔΕΙΤΕ ΣΥΛΛΟΓΗ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ




ΙΔΕΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΩΝ ΕΟΡΤΩΝ
ΣΤΑ ΕΝΟΡΙΑΚΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ


ΣΕΝΑΡΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ
ΥΜΝΟΙ, ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ, ΚΑΛΑΝΤΑ
ΣΚΙΤΣΑ ΓΙΑ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ

ΧΕΙΡΟΤΕΧΝΙΕΣ

Επισκεφτείτε το ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ
ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ

της ιστοσελίδας catichisis.gr

 

11 Δεκεμβρίου 2016

Του Ηλία Λιαμή, δρ Θεολογίας,
Αρχισυντάκτη της ιστοσελίδας

…ΑΝΑΓΚΑΣΟΝ ΕΙΣΕΛΘΕΙΝ…

Αγαπητέ μου φίλε,

Στη σημερινή περικοπή, μετράμε, ως μέλη της Εκκλησίας, την πείνα και τη δίψα μας να λάβουμε μέρος στο δείπνο της Βασιλείας του Θεού. Πρόκειται για εκείνη την παραβολή, όπου οι προσκεκλημένοι αρνούνται την πρόσκληση του οικοδεσπότη και προφασίζονται διάφορους λόγους, για να απουσιάσουν.

Ίσως να μην έχεις αναρωτηθεί μέχρι τώρα, γιατί η σωτηρία του ανθρώπου να απεικονίζεται στα Ευαγγέλια, ως διαδικασία πρόσληψης τροφής. Και μόνο το λεγόμενο κατά τον Μυστικό Δείπνο «Λάβετε, φάγετε…» θα αρκούσε για να επιβεβαιώσει τη άποψη αυτή.

Δε νομίζεις, πως αυτή η αίσθηση της πείνας και της δίψας, αίσθηση που συνδέεται με την πιο θεμελιώδη βιολογική μας ανάγκη, χρησιμοποιείται από τον Χριστό, προκειμένου να αποδώσει τον τρόπο και τον ζήλο, την ένταση, που πρέπει να διακατέχει την ψυχή στην αναζήτησή της για τον λόγο, κυρίως όμως για την παρουσία του Χριστού μέσα της;

Η σωματική τροφή γίνεται ένα σύμβολο, μια απεικόνιση της πνευματικής τροφής. Οι ανάγκες του ίδιου μας του σώματος χρησιμοποιούνται, για να μας θυμίσουν, πως, πέρα από τον σωματικό και ορατό εαυτό, ένας άλλος εαυτός, αόρατος και άυλος, αλλά με εξίσου επιτακτικές ανάγκες, περιμένει την δική του τροφοδοσία.

Δυστυχώς, οι δύο αυτοί πόλοι της ύπαρξής μας δεν βρίσκονται σε αρμονία. Και οι δύο διεκδικούν ολόκληρη την προσοχή μας και ολόκληρη την ενέργειά μας. Μπορεί βεβαίως να είναι γεγονός, πως ο πεινασμένος από τη σωματική τροφή άνθρωπος να μην έχει πολλά περιθώρια να ασχοληθεί με τα πνευματικά. Το μέγεθος όμως της υλικής ανάγκης είναι σχετικό. Και αυτό, διότι δεν καθορίζεται μόνον από βιολογικούς παράγοντες, αλλά και από το πάθος της πλεονεξίας. Γι’ αυτό και ο Χριστός, στην αντιπαράθεσή Του με τον Πειρασμό στην έρημο, σπεύδει να μας προειδοποιήσει πως δεν αρκεί στον άνθρωπο μόνο το ψωμί. («Ουκ επ’ άρτω μόνον ζήσεται άνθρωπος…) Και όχι μόνο δεν αρκεί, αλλά πολλές φορές, η μανιώδης αναζήτησή του, έστω και αν το σώμα έχει καλύψει προ πολλού τις βασικές του ανάγκες, γίνεται εμπόδιο, ακόμη και υποκατάστατο, προκειμένου ο άνθρωπος να φροντίσει το άλλο, το αόρατο κομμάτι του, την ψυχή του, που συχνά, όντως λιμοκτονεί.

Νομίζω, πως μέσα από αυτό το πρίσμα, πρέπει να αναζητήσει κανείς το βαθύτερο νόημα της σημερινής παραβολής. Οπωσδήποτε, για λόγους διήγησης, ο Χριστός αντιπαραβάλλει υλικές ανάγκες: Από τη μια, ένα πλούσιο τραπέζι και από την άλλη υλικές, εγκόσμιες ανάγκες. Στην πραγματικότητα όμως, εδώ βρίσκονται σε αντίθεση δύο ποιοτικές ανάγκες. Ο οικοδεσπότης καλεί σε μια υπαρξιακή πληρότητα, η οποία κρύβεται πίσω από τον όρο «μέγα δείπνο». Οι προφάσεις των καλεσμένων όμως είναι μόνον και αποκλειστικά υλικές και τόσο μα τόσο διαδεδομένες. Είναι το κυνήγι της περιουσίας («αγρόν ηγόρασα»), είναι η ενασχόληση με νέες και όλο νέες αγορές («ζεύγη βοών ηγόρασα), είναι και οι κοινωνικές υποχρεώσεις, που με τη συμβατικότητά τους, σπαταλούν τον χρόνο και εγκλωβίζουν στην ρηχότητα τους. Και μάλιστα, το πολύ ενδιαφέρον είναι, πως εδώ επιστρατεύεται ο γάμος, ίσως για να αποκαλυφθεί με πλήρη σαφήνεια, πως, ακόμη κι αυτή η ευλογημένη σχέση μπορεί να καταντήσει εμπόδιο σε μια υπαρξιακή ολοκλήρωση και ανάχωμα σε κάθε προοπτική ανοίγματος προς τα ουσιώδη. Και άλλωστε, κανείς δεν εμπόδιζε τον γαμπρό να πάρει μαζί στο δείπνο και την γυναίκα του.

Όλα αυτά τα συνδέει ένα κοινός παρονομαστής: και των τριών η ύπαρξη είναι κορεσμένη. Οι σωματικές ανάγκες έχουν υποκαταστήσει πλήρως τις πνευματικές. Δεν πεινούν, ή μάλλον το σωματικό τους κομμάτι δεν πεινά. Έχοντας όμως εκτοπίσει από την καθημερινότητά τους κάθε τι το μη υλικό, το μη βιοποριστικό, ο υλικός κορεσμός δίνει την ψευδή εντύπωση ενός υπαρξιακού κορεσμού. Το δείπνο δεν έχει να τους προσφέρει τίποτε, διότι δεν αισθάνονται να τους λείπει κάτι. Και ίσως, στο σημείο αυτό, να συναντάμε μια επιπλέον ερμηνεία ενός χωρίου, που το συναντήσαμε πριν λίγες εβδομάδες: «Πόσο δύσκολο είναι να για έναν πλούσιο να μπει στη Βασιλεία των ουρανών!», είπε ο Χριστός, όταν είδε ένα άλλον καλεσμένο, τον πλούσιο νεαρό, να αρνιέται την πρόσκλησή του να Τον ακολουθήσει.

Έχουμε λοιπόν την άρνηση των προσκεκλημένων, έχουμε και την οργή του οικοδεσπότη. Ίσως αυτή να μας ξενίζει. Γιατί να οργιστεί και να μην αντιδράσει αρχοντικά και συγκαταβατικά; «Δεν ήθελαν, δεν ήρθανε» Ας σκεφτόταν. Εδώ, ας έχεις υπ’ όψιν σου, πως πέρα από τα διαχρονικά μηνύματα, πρέπει να αναζητήσουμε και ορισμένες ιστορικές διαστάσεις: Ο Χριστός απευθύνεται στον εκλεκτό λαό του Θεού, τους Εβραίους, τους τόσο ευνοημένους από ευεργεσίες, από αποκαλύψεις και από προσκλήσεις. Θυμήσου, πως οι Εβραίοι είναι εξοικειωμένοι με την έννοια της οργής του Θεού. Την γνώρισαν να εκδηλώνεται συχνά προς όλους όσοι επιβουλεύονται τον λαό Του. Τώρα όμως, ο Χριστός τους καλεί να την δουν να στρέφεται εναντίον τους. Οι ευνοημένοι Τον απαρνούνται. Οι χορτάτοι από ευεργεσίες Τον περιφρονούν. Οι προετοιμασμένοι όσο κανείς άλλος λαός από τους προφήτες, αρνούνται να αποδεχτούν την πληρότητα της ευεργεσίας, την παρουσία του ίδιου του Μεσσία. Γι’ αυτό και ο Θεός, ως οικοδεσπότης, καλεί για συνδαιτυμόνες Του φτωχούς, ανάπηρους, στερημένους από δωρεές και αποκαλύψεις.

Και παρατήρησε σε παρακαλώ, πως η πρόσκληση απευθύνεται προς αυτούς σε δύο… δόσεις, ακριβώς για να δείξει τη διάθεση του Θεού, κανείς μα κανείς να μην μείνει χωρίς πρόσκληση. Όλοι πρέπει να μάθουν, πως προς όλους απευθύνεται η πρόσκληση. Θα σε παρακαλούσα όμως να μη χάσουμε τον μίτο του προηγούμενου συλλογισμού:

Ο οικοδεσπότης γνωρίζει πως μόνον οι πεινασμένοι θα εκτιμήσουν την πρόσκλησή του. Και οι πεινασμένοι, όχι στα υλικά αλλά στα πνευματικά. Αυτοί, που κατάλαβαν, πως ανεξάρτητα από τον υλικό κορεσμό και το κυνήγι του, άλλες παροχές, άλλη τροφή θα οδηγήσει σε πληρότητα. Και μάλιστα, τη δεύτερη φορά, έρχεται εκείνο το "ανάγκασον" να δημιουργήσει μια απορία: Γιατί να αναγκάσει; Και γιατί να μην είχε αναγκάσει και τους πρώτους, που αρνήθηκαν;

Θα σου πρότεινα να ερμηνεύσουμε αυτήν την προστακτική με την γνώση του Θεού-οικοδεσπότη, για την ψυχική κατάσταση εκείνων που ο δούλος θα απευθυνθεί. Να είναι εκείνοι, που βρίσκονται σε απόλυτη κατάθλιψη, σε απόλυτη απελπισία, σε απόλυτη πείνα; Εκείνοι, που δεν διανοούνται πως ένας άρχοντας θα τους θυμηθεί; Εκείνοι, που ίσως ντρέπονται για τα αμαρτήματά τους και δεν έχουν μάτια να τον κοιτάξουν; Εκείνοι που δεν έχουν ούτε το παραμικρό δώρο, υλικό, κυρίως όμως πνευματικό για να ανταποδώσουν; Ας μην μείνουμε λοιπόν στην οργή του οικοδεσπότη. Θα ήταν ανεπαρκές για το νόημα της παραβολής. Λαχτάρα έχει ο οικοδεσπότης. Λαχτάρα έχει ο Θεός να δει όλους στο δείπνο Του. Τίποτε δεν ζητάει, τίποτε δεν θέτει ως προϋπόθεση. Μόνο το μεγάλο ΝΑΙ. Η αληθινή ατμόσφαιρα του αρχοντικού, η αληθινή διάθεση του οικοδεσπότη αναδεικνύεται με τον πιο υπέροχο τρόπο στην ομιλία του αγίου Ιωάννου του Χρυσόστομου, το βράδυ τη Ανάστασης. Και ολόψυχα θα σου πρότεινα να το συνδυάσεις.

Μένει και ένα τελευταίο σημείο: Ο δούλος που στέλνει. Ποιος είναι; Μήπως εμείς; Δεν καλούμεθα πολλές φορές να μεταφέρουμε μια πρόσκληση, με τον λόγο, κυρίως όμως με τη ζωή μας; Έχει λαχτάρα ο Θεός να προσκαλέσει. Για φαντάσου όμως ένα δούλο ράθυμο και βαριεστημένο να μεταφέρει την πρόσκληση; Ποιος θα ανταποκριθεί; Ποιος θα πειστεί πως στο αρχοντικό εκείνο, η χαρά έχει πλημμυρίσει τα πάντα; Αν δεν έχεις γευτεί τη χαρά αυτή, πώς να προσκαλέσεις, πώς να πείσεις και κυρίως, πώς να αναγκάσεις τον άλλον να έρθει. Με τη βία; Χαμένος κόπος. Η λάμψη όμως των ματιών, η λάμψη όμως της ζωής του δούλου, όντως αναγκάζει τον προσκεκλημένο, αν μη τι άλλο, να φτάσει έξω από την πόρτα και να ακούσει τους ήχους του συμποσίου της αφθονίας των πνευματικών πραγμάτων. Και εάν μια ανθρωπότητα είχε αποδεχτεί την πρόσκληση αυτή, η αφθονία και των υλικών πραγμάτων δεν θα αφορούσε μόνον τους λίγους και τους προνομιούχους.

Ας έρθουμε τώρα και στην περικοπή...  

Ανάλυση μαθήματος

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ
ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
ΓΙΑ ΕΦΗΒΟΥΣ
ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ
Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΔΕΙΠΝΟΥ-
ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

ΑΙΝΕΑΣ ΚΑΙ ΤΑΒΙΘΑ

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑΣ
ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΟΙ
Αποτέλεσμα εικόνας για εικόνα γεννησεως Αποτέλεσμα εικόνας για ΑΙΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑΒΙΘΑ Αποτέλεσμα εικόνας για ΑΓΙΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑΣ

ΔΕΙΤΕ ΣΥΛΛΟΓΗ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ




ΙΔΕΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΩΝ ΕΟΡΤΩΝ
ΣΤΑ ΕΝΟΡΙΑΚΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ


ΣΕΝΑΡΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ
ΥΜΝΟΙ, ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ, ΚΑΛΑΝΤΑ
ΣΚΙΤΣΑ ΓΙΑ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ

ΧΕΙΡΟΤΕΧΝΙΕΣ

Επισκεφτείτε το ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ
ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ

της ιστοσελίδας catichisis.gr

 

4 Δεκεμβρίου 2016

Του Ηλία Λιαμή, δρ Θεολογίας,
Αρχισυντάκτη της ιστοσελίδας

ΟΙ ΔΥΟ ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΜΕΝΟΙ

Αγαπητέ μου φίλε,

Η περικοπή, που θα διαβαστεί στις εκκλησιές μας την ερχόμενη Κυριακή, είναι αφιερωμένη στην λύτρωση της συγκύπτουσας γυναίκας. Είναι εκείνη, που για δέκα οκτώ χρόνια δεν είχε μπορέσει να σηκώσει τα μάτια και να κοιτάξει πάνω από το έδαφος. Αυτήν γιατρεύει ο Χριστός και αμέσως δέχεται τις επικρίσεις του Φαρισαίου, διότι, δήθεν, επέλεξε την ημέρα του Σαββάτου για να θαυματουργήσει.

Μια φορά στη ζωή μου έτυχε να συναντήσω αυτό το θέαμα. Ήταν σε επαρχιακό ναό. Επρόκειτο για γυναίκα, της οποίας την ηλικία δεν μπόρεσα να προσδιορίσω, διότι δεν κατάφερα καν να δω το πρόσωπό της. Ήταν όμως σα να εκτυλισσόταν μπροστά μου αυτό το ευαγγελικό περιστατικό, το οποίον αμέσως ήρθε στο νου μου. Και πράγματι, τα συναισθήματα ήταν έντονα, συναισθήματα κυρίως οίκτου για έναν άνθρωπο καταδικασμένο να διαψεύδει τον ίδιο τον όρο «άνθρωπος», αφού κατά μιαν έννοια, ο όρος προέρχεται από το άνω + θρώσκω, δηλαδή εκείνος που πορεύεται κοιτώντας προς τα πάνω.

Εν πάση περιπτώσει, αληθινός πρωταγωνιστής της σημερινής περικοπής, πέραν του Χριστού, είναι η δαιμονική δύναμη και η επιβολή του πάνω σε δύο και όχι σε έναν άνθρωπο. Για τον πρώτο, για την συγκύπτουσα γυναίκα, η αναφορά είναι σαφής: Διακατεχόταν από πνεύμα ασθενείας για δέκα οκτώ χρόνια. Αυτόν τον ζυγό, αυτό το βάρος, το δαιμόνιο το είχε αποτυπώσει πάνω στο σώμα της. Η εικόνα της γυναίκας ήτανε πιο πολύ προς την εικόνα ενός ζώου, καθώς τα δύο της πόδια θα ήταν αδύνατον να την στηρίξουν, οπότε θα είχε την ανάγκη ενός, ίσως και δύο μπαστουνιών. Επιπλέον όμως, η σωματική αυτή στάση την καθιστούσε αδύναμη να κοιτάξει άνθρωπο στα μάτια και πολύ περισσότερο να ατενίσει ουρανό. Αυτό το πνεύμα της ασθένειας την έχει αποκόψει συμβολικά -και ως ένα σημείο κυριολεκτικά- από Θεό και ανθρώπους. Πέραν της συμφοράς της, η γυναίκα βιώνει και μια πρακτική απομόνωση.

Γιατί; Γιατί έχει συμβεί στη γυναίκα αυτό; Δυστυχώς δεν έχουμε καταγραμμένο διάλογο ανάμεσα σ΄ αυτήν και τον Χριστό, ώστε να αντλήσουμε κάποιο στοιχείο. Ο Χριστός την θεραπεύει, χωρίς καν να υπάρξει ανάλογο αίτημα. Ούτε δοκιμάζει την πίστη της, όπως γίνεται σε αρκετές περιπτώσεις άλλων θαυμάτων, μέσα από ένα ερώτημα, του τύπου «πιστεύεις πως μπορώ να σε γιατρέψω;». Αλλά, και όταν συντελείται το θαύμα, δεν έχουμε καταγεγραμμένη, ούτε ευγνωμοσύνη εκ μέρους της συγκύπτουσας, ούτε επιβεβαίωση, εκ μέρους του Χριστού, πως η πίστη συντέλεσε σ’ αυτό. Όλα πραγματοποιούνται στη σιωπή. Όλες οι προϋποθέσεις μένουν αφανέρωτες και τις συνάγουμε μόνον εκ του αποτελέσματος. Και –για πρόσεξέ το – εν σιωπή αποσύρεται και το πνεύμα της ασθενείας.

Ίσως, ένα μόνον να φαίνεται πως ισχύει πέραν πάσης αμφιβολίας: Η γυναίκα αυτή έχει μεταβάλλει την σωματική της στάση σε στάση πνευματική, σε στάση φρονήματος. Μια διάχυτη ταπεινοφροσύνη πηγάζει από την συμπεριφορά της, που μας ωθεί να διαβάσουμε στο κορμί της, όχι μια αρρώστια σώματος, αλλά ένα κατόρθωμα ψυχής. Κατ΄ αρχήν, βρίσκεται στη συναγωγή, τόπο –μην ξεχνάμε– μόνον για άντρες. Η παρουσία της ίσως ενοχλεί, ίσως και να προκαλεί σχόλια απορριπτικά. Είναι όμως εκεί, παρακάμπτοντας σωματικές και κοινωνικές αγκυλώσεις, αναζητώντας μόνον και παρουσία, μια σχέση με τον Θεό. Ελπίζει; Μετανοεί; Δεν γνωρίζουμε. Είναι όμως εκεί, διότι για εκείνη, ο ιερός αυτός χώρος αποτελεί τόπο συνάντησης με όρους αφανέρωτους.

Στον ίδιο χώρο, το δαιμόνιο έχει καταβάλλει και άλλες ψυχές. Όχι με την κλασσική έννοια του όρου, όχι με σπασμούς και εξωφρενικές ενέργειες, ούτε με συνομιλία του δαιμονίου με τον Χριστό. Όλα μοιάζουν φυσιολογικά στους υπολοίπους. Με λίγη φαντασία όμως, υπάρχει μια άλλη στάση σώματος, εντελώς αντίστροφη, μα εξίσου δαιμονική: Αλήθεια, με τι ύφος, με τι τόνο φωνής, με τη κορμοστασιά γεμάτη αλαζονεία και «αφ’ υψηλού» να μίλησε ο Αρχισυνάγωγος στον Χριστό; Το πνεύμα της συγκύπτουσας σιώπησε, ίσως νικημένο από την ταπείνωση, το πνεύμα όμως του Φαρισαίου «κελαηδά», κατά το κοινώς λεγόμενο, βρίσκοντας ευρύ πεδίο εγωισμού και χαιρεκακίας. Διότι μόνον ένας χαιρέκακος θα λυπόταν για την ίαση ενός ανθρώπου. Ο κατ’ ουσίαν δαιμονισμένος Αρχισυνάγωγος εκτίθεται από τον Χριστό, που ουσιαστικά του προσάπτει, πως έχει πιο πάνω ένα βόδι, ένα γαϊδούρι από την θυγατέρα του Αβραάμ.

Θα σου πρότεινα μάλιστα και μια άλλη διάσταση: Να παρουσιάσεις στα παιδιά τον «δαιμονισμό» του Φαρισαίου σαν ένα πρώτο στάδιο, ενώ την κατάσταση της συγκύπτουσας ως ένα δεύτερο. Στο πρώτο στάδιο, το σώμα ακολουθεί το εγωιστικό φρόνημα. Τεντώνεται προς τα πάνω και εξουθενώνει τους πάντες. Στο δεύτερο όμως στάδιο, το σώμα σα να επαναστατεί, σα να προσπαθεί να επιβάλλει στην ψυχή μια στάση ταπείνωσης και συντριβής. Δεν ξέρουμε αν η συγκύπτουσα υπήρξε κάποτε φαρισαίος στο φρόνημα και την ψυχή. Ξέρουμε όμως, πως η κατάστασή της έλκει το έλεος του Θεού. Αντίθετα, ο Φαρισαίος δεν γιατρεύεται, ούτε με το φιλότιμο, που θα μπορούσε να του ενεργοποιήσει το θαύμα, που πραγματοποιείται μπροστά στα μάτια του, ούτε με την δημόσια επίπληξη. Κυριολεκτικά, ούτε ο Θεός δεν μπορεί να τον σώσει. Ίσως, αργότερα, να υπήρξε ένας συγκύπτων μιας νέας συνάντησης με τον Χριστό, σε χρόνο και τόπο που δεν κατεγράφη.

Η σημερινή περικοπή μπορεί και να αποτελεί μια καλή ευκαιρία να τονίσουμε στα παιδιά, πως δαιμονισμός είναι ουσιαστικά κάθε κατάσταση, που εκδηλώνεται με τρόπο αντίθετο από το πνεύμα και τη δράση του Χριστού: Δηλ. με απονιά, με σκληροκαρδία, με αλαζονεία, με απόρριψη του κάθε ανθρώπου, με επιθετικότητα και όλα τα συναφή. Βέβαια, τα παιδιά έχουν συνδυάσει τον δαιμονισμένο με τις γνωστές εικόνες, οπότε θέλει προσοχή να μην θεωρήσουν πως μια λάθος σκέψη ή συμπεριφορά τα φέρνει σε αυτήν την κατάσταση, ή, έστω, τα οδηγεί προς τα εκεί. Ας τους αναφέρουμε όμως την διδασκαλία των νηπτικών πατέρων μας, κατά τη οποία, η ψυχή του κάθε ανθρώπου αποτελεί πεδίο μάχης ανάμεσα στο Φως και το σκοτάδι και είναι η δική μας προαίρεση εκείνη που θα καθορίσει την τελική έκβαση.

Ανάλυση μαθήματος

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ
ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
ΓΙΑ ΕΦΗΒΟΥΣ
ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ
Ο ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΜΟΣ
ΤΩΝ ΑΡΤΩΝ & ΤΩΝ ΙΧΘΥΩΝ

"ΣΑΟΥΛ,
ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΚΥΝΗΓΑΣ;

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ
ΣΥΓΚΥΠΤΟΥΣΑΣ
14-z 9k-z Αποτέλεσμα εικόνας για Η ΘΕΡΑΠΕΊΑ ΤΗΣ ΣΥΓΚΥΠΤΟΥΣΑΣ

ΔΕΙΤΕ ΣΥΛΛΟΓΗ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ




ΙΔΕΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΩΝ ΕΟΡΤΩΝ
ΣΤΑ ΕΝΟΡΙΑΚΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ


ΣΕΝΑΡΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ
ΥΜΝΟΙ, ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ, ΚΑΛΑΝΤΑ
ΣΚΙΤΣΑ ΓΙΑ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ

ΧΕΙΡΟΤΕΧΝΙΕΣ

Επισκεφτείτε το ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ
ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ

της ιστοσελίδας catichisis.gr

27 Νοεμβρίου 2016

Του Ηλία Λιαμή, δρ Θεολογίας,
Αρχισυντάκτη της ιστοσελίδας

ΦΤΑΣΕ ΟΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ!

Αγαπητέ μου φίλε,

Ολοκληρώνεται σήμερα μία, κατά κάποιον τρόπο, τριλογία με θέμα τον πλούτο, δοσμένη από τον Λουκά, τον ευαγγελιστή με την ιδιαίτερη, κατά τους ερμηνευτές, ευαισθησία σε κοινωνικά θέματα. Σου θυμίζω τα δύο προηγούμενα: Την παραβολή του πλούσιου και του Λάζαρου και την παραβολή του ανόητου πλούσιου.
Οι δύο αυτές περικοπές είχαν κάτι κοινό: Αν και διαπραγματεύονταν διαφορετικά ανθρώπινα πάθη (σκληροκαρδία και πλεονεξία αντίστοιχα) συμφωνούσαν, πως το πρόβλημα δεν ήταν ο πλούτος των πρωταγωνιστών, αλλά η ύπαρξη αυτών ακριβώς των παθών στην ψυχή τους. Ο πλούτος παρουσιαζόταν ως κάτι ουδέτερο, δηλ. ούτε ωφέλιμο, ούτε βλαβερό, που εξαρτάτο, ως προς τη χρήση του, από την πνευματική ποιότητα του ανθρώπου που τον κατέχει.
Σήμερα όμως το σκηνικό αλλάζει. Ο άρχοντας που πλησιάζει τον Χριστό για να τον ρωτήσει με αληθινό ενδιαφέρον για την αιώνια ζωή, πληροί πνευματικές προϋποθέσεις, που δεν αμφισβητούνται από τον Χριστό. Λαμβάνουμε λοιπόν ως δεδομένη την τήρηση όλων των εντολών, ήδη από τα νιάτα του. Και μάλιστα, η βεβαιότητά του, μαρτυρά τήρηση συστηματική, με διαρκή αυτοπαρατήρηση, αλλά και με διαρκώς ζωντανή την έννοια για την αιώνια ζωή.
Οπωσδήποτε, ο σημερινός μας πλούσιος δεν επιδεικνύεται με τον τρόπο των Φαρισαίων. Άλλωστε, ο Χριστός δεν του καταλογίζει, ούτε υποκρισία, ούτε φιλαρέσκεια. Πρέπει να θεωρήσεις λοιπόν, πως βαδίζει γνήσιο πνευματικό δρόμο, με κόπο και συνέπεια. Κι όμως! Αν και κανείς δεν τον παρατηρεί για κάτι, αν και, ούτε ο ίδιος ο Χριστός δεν του καταλογίζει έλλειψη ή παράβαση, εκείνος αισθάνεται ελλιπής. Πιθανόν να μην είναι ολιγαρκής στα πνευματικά, πιθανόν οι στόχοι του να ζητούν στέρεη επιβεβαίωση από τώρα. Σε κάθε περίπτωση πάντως, βιώνει κενό.
Στο ερώτημά του, ο Χριστός του δίνει μια ευκαιρία να ησυχάσει. Του μιλά για τις εντολές. Κάποιος άλλος στη θέση του, με τον αγώνα, αλλά και τα πνευματικά του κατορθώματα, θα είχε εξασφαλίσει γαλήνη για όλη την υπόλοιπη ζωή του. Δυστυχώς για τον πλούσιο της σημερινής περικοπής, ανήκει στην κατηγορία εκείνων που είναι φτιαγμένοι για περισσότερα πράγματα από μια απλή υπακοή σε εντολές. Ο Νόμος τού πέφτει λίγος, στενός. Η ψυχή του διψάει κορφές, που άλλος άνθρωπος, ούτε υποψιάζεται πως υπάρχουν. Συγχρόνως όμως αποδεικνύεται δεμένος με τη γη.
Η στιγμή είναι υπέροχη και συγχρόνως τραγική! Ο πλούσιος έχει ήδη ξεχωρίσει από όλους τους παρισταμένους, από όλους τους συμπατριώτες του. Σα να έχει σηκωθεί από το έδαφος και έχει έρθει σε ένα ίδιο επίπεδο με τον Θείο συνομιλητή Του. Σα να του λέει «όλα αυτά δε με χωρούν, τα ξέρω, αλλά δεν με γεμίζουν. Δώσ’ μου κάτι να αγγίξω τον κόσμο της τελειότητας».
(Αυθόρμητα, διαβάζοντας την περικοπή, μου ήρθε στο μυαλό, απόσπασμα από έργο Έλληνα λογοτέχνη του 20ου αιώνα, που κάνοντας απολογισμό της ζωής του, βάζει μπροστά του τον πρόγονό του, τον Ελ Γκρέκο, και του ζητάει να τον προστάξει, πώς να συνεχίσει τη ζωή του. Γράφει λοιπόν:
«-Παππού αγαπημένε, είπα, δώσ’ μου μιαν προσταγή.
Χαμογέλασε, απίθωσε το χέρι απάνω στο κεφάλι μου…
-   Φτάσε όπου μπορείς παιδί μου…
Έφτασε ως τις ρίζες του μυαλού μου η φωνή του, μα η καρδιά μου δεν τινάχτηκε.
-   Παππού, φώναξα τώρα πιο δυνατά, δώσ’ μου μιαν πιο δύσκολη, πιο κρητικιά προσταγή.
Κι ολομεμιάς, ως να τα πω, μια φλόγα σούριξε ξεσκίζοντας τον αέρα, αφανίστηκε από τα μάτια μου ο αδάμαστος πρόγονος με τις περιπλεγμένες θυμαρόριζες στα μαλλιά του κι απόμεινε στην κορφή του Σινά μια φωνή όρθια, γεμάτη προσταγή, κι ο αέρας έτρεμε:
-   Φτάσε όπου δεν μπορείς!»)
Στο αίτημα αυτό για την τελειότητα, για το ξεπέρασμα της μετριότητας, την υπέρβαση της ανθρώπινης ατέλειας, ο Χριστός είναι απόλυτος, περιεκτικός και απολύτως σαφής:
«Πούλησε τα πλούτη σου, δώσ’ τα στους φτωχούς και ακολούθα με».
Το μήνυμα ξεκάθαρο: Στον δρόμο, πίσω από τον Χριστό, δεν χωράει, και ο άνθρωπος και ο πλούτος του. Ίσως γιατί ο δρόμος αυτός να έχει το μέγεθος βελονότρυπας και να χωράει μόνον ψυχές, που έχουν λεπτυνθεί σαν βελόνα από τα πάθη και που έχουν γίνει μυτερές σαν βελόνες απ’ τον πόθο τους να διαπεράσουν τον αιθέρα και να συναντήσουν τα αιώνια. Και αυτές τις προϋποθέσεις, ο άρχοντας δεν τις πληροί.
Και δύο ερωτήματα:
-Μήπως η παρότρυνση αυτή αφορά τον συγκεκριμένο συνομιλητή; Μήπως δηλαδή ο Χριστός διέκρινε το πάθος του πλούτου στον συγκεκριμένο άνθρωπο και του δίνει την εντολή αυτή, ειδικά προορισμένη γι’ αυτόν; Θα ήταν εύλογο το ερώτημα, αν, μετά την απομάκρυνση του απογοητευμένου από την απάντηση πλουσίου, δεν ακολουθούσε μια γενική, αλλά και ξεκάθαρη διαπίστωση, εκ μέρους του Χριστού:
«Πόσο δύσκολα θα μπουν στη Βασιλεία του Θεού αυτοί που έχουν χρήματα!»
Να λοιπόν, πως ο πλούτος αποτελεί αυτόν καθεαυτόν παράγοντα χωρισμού του ανθρώπου από τον Θεό. Δεν πρόκειται απλώς για σύνολο πραγμάτων για χρήση ή κατάχρηση. Δεν έχει σημασία η πνευματική ή η ηθική κατάσταση του κατόχου. Ο πλούτος, χωρίς περιπτωσιολογία, χωρίς αστερίσκους και χωρίς συμφραζόμενα, αποτελεί το έσχατο και το αναμφίβολο βαρίδι, που δεν αφήνει την ψυχή να πετάξει.
-Και κάτι δεύτερο, και κατά μια έννοια πάντα –και ιδίως σήμερα- άκρως επίκαιρο: Αν στην παραβολή του καλού Σαμαρείτη, το ερώτημα που τίθεται στον Χριστό είναι «ποιος είναι ο πλησίον», ένα αντίστοιχο ερώτημα προς τον Χριστό, που ίσως το σκέφτηκαν και τότε, ίσως το σκεφτόμαστε και σήμερα, να ήταν:
«Ποιος είναι ο πλούσιος».
Και εδώ, η απάντηση είναι έμμεση, αλλά εξίσου σαφής. Ο Χριστός δεν ζητάει από τον πλούσιο να πουλήσει μέχρι ενός ορισμένου ποσού, προκειμένου να απαλλαγεί από τον χαρακτηρισμό «πλούσιος». Η εντολή αφορά ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Οι παριστάμενοι στον διάλογο, οπωσδήποτε φτωχοί και σίγουρα φτωχότεροι από τον συνομιλητή του Χριστού, αντιλαμβάνονται το μήνυμα, γι’ αυτό και δεν σκέφτονται «αυτά δεν αφορούν εμάς, για τον πλούσιο τα λέει». Αντίθετα, ταράζονται, διότι καταλαβαίνουν, πως ο Χριστός θεωρεί πλούσιο τον έχοντα και κατέχοντα ακόμη και τα ελάχιστα. Πίσω από το ερώτημα «τότε ποιος θα σωθεί», που του απευθύνουν, κρύβεται κάτι ανάμεσα σε απογοήτευση, αλλά και οργή: Οι υποχρεώσεις, η επιβίωση, τα παιδιά… Πώς καλύπτονται όλα αυτά, από ένα τρόπο ζωής, όπου δεν υπάρχει κατοχή, όπου δεν υπάρχει ιδιοκτησία;
Ο Χριστός αντιλαμβάνεται, πως έχει φτάσει στα όρια της αντοχής, όχι μόνον των ακροατών του, αλλά και όλων μας. Παρ’ όλ’ αυτά, δεν ρίχνει «νερό στο κρασί» του λυτρωτικού Του λόγου, όμως, ούτε απογοητεύει, ούτε απελπίζει. Έμμεσα, καλεί να χρησιμοποιήσουμε αυτήν την ανθρώπινη αδυναμία, τουλάχιστον για ταπείνωση και προσφυγή στη δύναμη του Θεού, που ξέρει να αναπληρώνει τα αδύναμα και τα ελλείποντα.
Και αν, αγαπητέ μου φίλε, θεωρήσεις, πως η σημερινή περικοπή περιστρέφεται γύρω από τα ανεφάρμοστα, θυμήσου πρώτα των αγίων, παλιών και νεοφανών, την πιο κοινή αρετή: την ακτημοσύνη. Και κατόπιν πες μου αν το σημερινό θηρίο, το θηρίο της δίψας για πλούτο, δεν θα χτυπιόταν στην καρδιά, αν ήμασταν κάθε στιγμή έτοιμοι να απαρνηθούμε εκείνα, τα φθαρτά και τα μάταια, που νομίζουμε, πως μας γεμίζουν τη ζωή.
Φτάνουμε λοιπόν και στην περικοπή:

Ανάλυση μαθήματος

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ
ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
ΓΙΑ ΕΦΗΒΟΥΣ
ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ
Ο ΝΩΕ

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΦΙΛΙΠΠΟΣ
ΒΑΠΤΙΖΕΙ ΤΟΝ ΑΙΘΙΟΠΑ

Ο ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΝΕΑΝΙΣΚΟΣ
3math1 8k-z rich young man

ΙΔΕΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΩΝ ΕΟΡΤΩΝ
ΣΤΑ ΕΝΟΡΙΑΚΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ


ΣΕΝΑΡΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ
ΥΜΝΟΙ, ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ, ΚΑΛΑΝΤΑ
ΣΚΙΤΣΑ ΓΙΑ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ

ΧΕΙΡΟΤΕΧΝΙΕΣ

Επισκεφτείτε το ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ
ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ

της ιστοσελίδας catichisis.gr

20 Νοεμβρίου 2016

Του Ηλία Λιαμή, δρ Θεολογίας,
Αρχισυντάκτη της ιστοσελίδας

Α. ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΗ ΚΡΙΚΟΣ

Αγαπημένε μου φίλε,  Αγαπημένη μου φίλη,

Τα Εισόδια της Θεοτόκου αποτελούν μια από τα μεγαλύτερες Θεομητορικές εορτές. Σπάνια όμως αναδεικνύεται το βαθύτερο νόημά της, πέρα από την ιστορική καταγραφή, η οποία –ας σημειωθεί- περιλαμβάνεται στο Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου, που δεν αποτελεί μέρος του κανόνα της Καινής Διαθήκης.

Θα ήθελα να σου προτείνω να αναλογιστείς τι σχετικό με την κατηχητική μας διακονία μπορεί να κρύβεται πίσω από τν διήγηση αυτή. Τριών χρονών κοριτσάκι, ο Ιωακείμ και η Άννα παραδίδουν την Μαρία στον Ναό, αναθέτοντας την ανατροφή της ουσιαστικά στον ίδιο τον Θεό. Το γεγονός αυτό στρέφει τη ματιά μας στη γενεαλογία της Μαρίας και το πνεύμα της ευσέβειας, το οποίον χαρακτήριζε το περιβάλλον της.

Έχουμε συνηθίσει να επικεντρώνουμε την προσοχή μας στον Ευαγγελισμό, ως την πρώτη μεγάλη στιγμή της προσφοράς της Παναγίας στην υπόθεση της σωτηρίας μας. Το σημερινό γεγονός όμως έρχεται να μας υπενθυμίσει πως πίσω από τις μεγάλες στιγμές ή τις μεγάλες προσωπικότητες προϋπάρχει μια μακρά διαδικασία. Η Παναγία δεν αποτελεί έναν –θα έλεγα- πνευματικό κομήτη, ο οποίος έρχεται από το «πουθενά». Μοιάζει περισσότερο με έναν κρίκο, τον προτελευταίο, μιας γενιάς, που προετοιμάζει τον τελευταίο και κορυφαίο κρίκο, τον ίδιο τον Χριστό μας.

Η μακρά αυτή ιστορία της ευσέβειας από γενιά σε γενιά, αν την αναγνωρίσουμε, θα μας βοηθήσει νομίζω να νοηματοδοτήσουμε και το δικό μας έργο. Δεν είμαστε άραγε και εμείς παράγοντες διατήρησης της ευσέβειας στην αλυσίδα των γενεών των παιδιών, που έχουμε μπροστά μας; Δεν καλούμεθα να διατηρήσουμε και να ενισχύσουμε την πνευματικότητα παιδιών, τα οποία αποτελούν τον μέχρι στιγμής τελευταίο κρίκο μιας γενεαλογίας που άντεξε, ποιος ξέρει πόσα εμπόδια, πόσους πειρασμούς, ώστε να φτάσει να παραδίδει σήμερα σ΄ εμάς τον τελευταίο γόνο της; Δεν αξίζει τον κόπο να πιστέψουμε και να ελπίσουμε, πως από ένα από τα παιδιά που σήμερα περιμένουν από μας πνευματικά εφόδια που θα τα συνοδέψουν μια ζωή, θα προκύψει στην επόμενη, στη μεθεπόμενη ή ποιος ξέρει πότε ένα λαμπρό αστέρι του Παραδείσου, ένας φίλος Χριστού, ένας άγιος; Πού ξέρουμε τι σχέδιο του Θεού εξυπηρετεί ο σπόρος που ρίχνουμε σήμερα; Δεν είναι συναρπαστική η ευθύνη που πέφτει στις πλάτες μας; Δεν αποτελούμε κατά χάριν ρυθμιστές μιας εξέλιξης ή και μιας -μη γένοιτο- μιας διακοπής, μιας παύσης, μιας ρήξης αλυσίδας, η οποία, αν εμείς αμελήσουμε, ποιος ξέρει εάν και πότε θα ανακτήσει την συνέχεια που διακόπηκε;

Τα Εισόδια της Θεοτόκου αποτελούν υπενθύμιση ενός παιδαγωγικού και κατηχητικού νοήματος. Παραδίδουμε παιδιά στον ναό του Κυρίου και συγχρόνως τα υποδεχόμαστε ως υποψηφίους γεννήτορες, υποψήφιους γονείς φωτός, λαμπρού όσο και το Φώς του προσώπου του μικρού Ιησού, του οποίου την Γέννηση έχουμε ήδη αρχίσει να ατενίζουμε. Αξίζει νομίζω το κόπο να μας κινητοποιήσει η ευθύνη, αλλά και η ουρανόσταλτη αυτή δωρεά: Να ετοιμάζουμε αγίους!

Β. ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΑΝΗΚΟΥΝ;

Όπως πριν δυο εβδομάδες με την παραβολή του πλούσιου και του Λάζαρου, έτσι και σήμερα, ο λόγος του Χριστού περιστρέφεται γύρω από τον πλούτο.
Και τότε το τονίσαμε, και σήμερα ας το επαναλάβουμε: Οι εποχές μας είναι άκρως ευαίσθητες σε τέτοια θέματα. Έχουμε λοιπόν ακόμη μια ευκαιρία να προσεγγίσουμε σημερινά θέματα και αδιέξοδα, μέσα από το πρίσμα της ευαγγελικής σοφίας. Φτάνει να τοποθετήσουμε και την σημερινή περικοπή στο σωστό της πλαίσιο.

Κύριο θέμα σήμερα είναι η πλεονεξία. Ο Θεός αποκαλύπτει στον πλούσιο, πως, ουσιαστικά, τίποτε δεν του ανήκει. Συνεπώς, δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με πλεονεξία, αλλά και με μια χαμένη ζωή. Ο πλούσιος περιμένει να ζήσει. Και θα φύγει από αυτή τη ζωή, χωρίς η αναμονή αυτή να δικαιωθεί. Η χαρά δεν τον άγγιξε. Κάποια στιγμή σχεδιάζει ακόμη και τι θα πει στον εαυτό του. Το μόνο συναίσθημα, που οπωσδήποτε βίωσε, είναι ένα διαρκές άγχος. Τα πλούτη του έχουν χάσει εντελώς τη χρησιμότητά τους. Έχουν γίνει σχεδόν ζωντανά όντα. Αισθάνεται την ανάγκη να τα προστατέψει και να τα έχει για πάντα κοντά του. Τα συμπτώματα θυμίζουν γονιό, που ετοιμάζει το σπίτι της κόρης του κοντά, για να μη την χάσει. Πιθανότατα, δεν τολμάει καν να τα καταναλώσει. Είναι οι σύντροφοί του. Πιθανόν κάποιες νύχτες να τον έβρισκαν δίπλα του να τους μιλά. Πάντως, άλλο πρόσωπο δεν υπάρχει στην παραβολή. Ο όποιος διάλογος γίνεται με τον εαυτό του.

Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση: Σε μια εποχή, όπου το πρόβλημα της συσσώρευσης πλούτου είναι το πιο οδυνηρό και το πιο σκανδαλώδες, το μόνο που έχει να πει η πίστη μας, είναι η προσδοκία, μήπως οι πάμπλουτοι αυτής της γης αντιληφθούν την ματαιότητα και αλλάξουν τακτική; Δεν υποψιάζεται ο Χριστός, πως την ώρα των ανόητων προβληματισμών του άφρονα πλούσιου, χιλιάδες άνθρωποι, τότε και σήμερα, δεν έχουν εξασφαλίσει ούτε την καθημερινή τους επιβίωση;
Αν αφιερώσεις λίγο χρόνο να διαβάσεις τα τρία χωρία, που προηγούνται της παραβολής, ίσως να διαφωτιστείς:

Αφορμή για την παραβολή αυτή, υπήρξε το αίτημα κάποιου να αναλάβει ο Χριστός ρόλο μεσολαβητή, για να μοιραστεί μια κληρονομιά. Το ρήμα «μοιραστεί» μας τοποθετεί σε μια διαδικασία δικαιοσύνης. Πρέπει να γίνει μια δίκαιη μοιρασιά. Ο Χριστός όμως απαρνιέται αυτόν τον ρόλο. Δηλώνει, πως δεν είναι δικαστής. Μήπως αυτό σημαίνει πως αδιαφορεί για τις νομικές διαδικασίες; Η επιλογή της παραβολής, μάλλον δηλώνει, πως, για τον Χριστό, το πρόβλημα της ανθρώπινης κοινωνίας δεν είναι η έλλειψη δικαιοσύνης, αλλά η πλεονεξία. Δεν είναι λοιπόν αυθαίρετο να συμπεράνουμε, πως η αναφορά στην πλεονεξία, ως απάντηση στο αίτημα για δικαιοσύνη, αποτελεί την βαθύτερη πρόταση, που καταθέτει ο Χριστός στον άνθρωπο, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η αδικία κι η ανισότητα, τις οποίες είναι πασιφανές, πως η ανθρώπινη δικαιοσύνη δεν μπορεί να αντιμετωπίσει.

Ακόμη μια φορά, ο ευαγγελικός λόγος αποδεικνύεται πολυδιάστατος. Στην περίπτωσή μας, ο λόγος αυτός είναι σαφώς πνευματικός, με αποδέκτη κάθε άνθρωπο, πλούσιο ή φτωχό, καθώς και οι δύο είναι πιθανόν να διακατέχονται από το ίδιο πάθος. Είναι όμως συγχρόνως και πνευματικός. Η εσωτερική αλλοτρίωση του πλεονέκτη, είτε είναι πλούσιος, είτε φτωχός, δηλητηριάζει όλη την ανθρώπινη κοινωνία.

Δεν είναι λοιπόν ο πλούτος το πρόβλημα. Πρόβλημα είναι η αληθινή ζωή, που κινδυνεύει να μείνει άπιαστη, όσο η ύπαρξη περιστρέφεται γύρω από την ποσότητα. Ποσότητα και ποιότητα βρίσκονται σε σύγκρουση. Γι΄ αυτό και η συσσώρευση του πλούτου είναι το σύμπτωμα πνευματικού και υπαρξιακού εκτροχιασμού.

Πιθανόν μάλιστα, ο πρώτος στίχος μετά το τέλος της παραβολής (στ. 22), δίνει και τον καλύτερο επίλογο. Άλλωστε, την επόμενη φράση του, ο Χριστός την ξεκινάει, λέγοντας: «Γι΄ αυτό σας λέω…» και συνεχίζει: «…μην αγωνιάτε για τη ζωή σας τι θα φάτε και για το σώμα σας, τι θα ντυθείτε». Δεν μας αποτρέπει από τη φροντίδα. Όσο αυτή δεν διαταράσσει τον άνθρωπο, τον κρατά κύριο των πραγμάτων και ελεύθερο από τον πλούτο. Η αλλοτρίωση αρχίζει, όταν η φροντίδα γίνει αγωνία. Από εκεί και πέρα, τα πράγματα, η ποσότητα, έχουν κάνει κατοχή στη ψυχή και δεν της επιτρέπουν να νιώσει ποτέ αυτάρκης. Ας έρθουμε όμως στην παραβολή: Ανάλυση μαθήματος

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ
ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
ΓΙΑ ΕΦΗΒΟΥΣ
ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ
 Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ Ο ΠΡΩΤΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ "ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΑΝΗΚΟΥΝ;"
Ta Eisodia ths Theotokou 06 Agios Stephanos BogatulCaruiaIARoditTarina2

ΙΔΕΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΩΝ ΕΟΡΤΩΝ
ΣΤΑ ΕΝΟΡΙΑΚΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ


ΣΕΝΑΡΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ
ΥΜΝΟΙ, ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ, ΚΑΛΑΝΤΑ
ΣΚΙΤΣΑ ΓΙΑ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ

ΧΕΙΡΟΤΕΧΝΙΕΣ

Επισκεφτείτε το ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ
ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ

της ιστοσελίδας catichisis.gr

13 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2016
...ΕΣΠΛΑΧΝΙΣΘΗ...
Του Ηλία Λιαμή, δρ. Θεολόγιας, Αρχισυντάκτη της ιστοσελίδας
Πριν αναφερθούμε στα βασικά στοιχεία μιας από τις γνωστότερες παραβολές του Ευαγγελίου, αυτή του καλού Σαμαρείτη, ας υπογραμμίσουμε τη σημασία της παραβολής αυτής για το δικό μας παρόν.
Με την παραβολή αυτή, η χριστιανική πίστη αποκόβει ριζικά και μιας δια παντός κάθε σχέση με χώρους και ιδεολογίες, όπου η αξία των ανθρώπων μετριέται από την σύσταση του αίματός τους, το χρώμα του δέρματός τους, τις πεποιθήσεις τους ή την καταγωγή τους. Αυτό στις μέρες μας δεν είναι καθόλου αυτονόητο, αντίθετα προκύπτει δραματικά ως ζητούμενο.
Υπάρχει μια γενική αρχή: Σε περιόδους ευημερίας, μιας κάποιας κοινωνικής ισορροπίας και μιας στοιχειώδους παγκόσμιας γαλήνης, κηρύγματα ισότητας, αγάπης, αδελφοσύνης κλπ γίνονται εύκολα αποδεκτά, ακριβώς διότι δεν έχουν ουσιαστικό κόστος. Σε τέτοιες περιόδους, τα διλήμματα δεν είναι οξυμένα, αισθανόμαστε πως σ’ αυτή τη γη όλοι χωράμε και εν πάση περιπτώσει δεν υπάρχει η οργή, που ζητάει επειγόντως ενόχους και εξιλαστήρια θύματα.
Οι καιροί μας όμως δεν είναι τέτοιοι. Βρισκόμαστε σε ασφυκτικής έντασης συναισθήματα θυμού και αδικίας, συνθήκες που πάντοτε αποκαλύπτουν την αληθινή ποιότητα και τα κρυμμένα θηρία ατόμων και λαών.
Στις μέρες μας οι βάρβαροι είναι μια κάποια λύση. Πάντα η απειλή συσπειρώνει και καλύπτει κενά υπαρξιακού νοήματος. Αν μάλιστα σ’ αυτή τη σύγχυση προστεθούν και θεωρίες περί καθαρότητας μιας φυλής ή ενός έθνους, το σωστό και το λάθος, το ανήθικο και το ηθικό μετριέται πλέον με άλλα μεγέθη, πιο απλουστευμένα, πιο εκτονωτικά, όποτε, και οι δίσεκτοι καιροί ερμηνεύονται και οι ενοχές κατασιγάζουν.
Και έρχεται αυτή η παραβολή για να τοποθετήσει πάλι τα πράγματα σε μια απλή και ξεκάθαρη βάση: Για τον συνεπή χριστιανό, ο πλησίον Σαμαρείτης αποτελεί το μοναδικό μέτρο αξιολόγησης πνευματικότητας, προθέσεων και πράξεων. Ο νέος κόσμος του Θεού πολιτογραφεί μόνον τους «πλησίον». Εθνικές, φυλετικές και πολιτιστικές ταυτότητες έρχονται σε δεύτερη μοίρα και, ουσιαστικά, εάν έχουν κάποιο λόγο ύπαρξης, είναι μόνον εάν και κατά πόσον ετοιμάζουν «πλησίον» με συγκεκριμένη ψυχική προδιάθεση και ετοιμότητα για συγκεκριμένη δράση.
Αν μάλιστα παρατηρήσει κανείς το σκηνικό της παραβολής, τον περιμένουν και κάποιες εκπλήξεις:
Θυμήσου σε παρακαλώ, πως ο Χριστός μιλά σε Εβραίους. Τι πιο φυσιολογικό να περιμένει κανείς, πως η παραβολή θα περιέγραφε τον σωστό και σπλαχνικό Εβραίο που περιθάλπει τον αποσυνάγωγο Σαμαρείτη. Με άλλα λόγια, τι πιο φυσικό να είχαμε την περιγραφή του «πλησίον» Εβραίου. Κι όμως! Φέρνοντας ο Χριστός τον Σαμαρείτη στη θέση του «πλησίον» και τον Εβραίο στη θέση του αναγκεμένου, είναι σαν να μας προειδοποιεί, πως ο Θεός αναγνωρίζει στον υποτιθέμενο ξένο, τον αλλόθρησκο, τον διαφορετικό, εκείνα τα στοιχεία που θα περίμενε κανείς να διαθέτουν οι κοντινοί του, οι πιστοί του, οι μιμητές Του. Ο Θεός, με την παραβολή αυτή, δεν μας καλεί να γίνουμε απλώς σπλαχνικοί, αλλά να ρίξουμε τον εγωισμό και την αλαζονεία, που μας έχει …προικίσει μια ταυτότητα –Έλληνας, Χριστιανός-, μιμούμενοι συμπεριφορές αλλοεθνών και αλλοθρήσκων, που ίσως να μην κατέχουν την αλήθεια, είναι όμως η στάση τους εκείνη, που τους κάνει να βρίσκονται συγγενέστεροι του Θεού και τους καθιστά εν δυνάμει νέους εκλεκτούς του.
Πέραν λοιπόν μιας ηθικής προτροπής για ευσπλαχνία και συγκατάβαση, ο Χριστός παραμένει συνεπής στην διαρκή προσπάθειά Του να γκρεμίσει μύθους και εμμονές για περιούσιους λαούς. Δεν έχουμε λοιπόν ενώπιόν μας μόνον ένα ηθικό κήρυγμα, αλλά μια πλήρη ανατροπή των δεδομένων μας, μια πρόσκληση να δούμε τον κόσμο με τα μάτια τού Θεού και να αξιολογήσουμε τους εαυτούς μας και τους άλλους με τα δικά Του μέτρα και σταθμά. Με λόγια απλά: Αποτελεί δικαίωμά μας η κρίση και η κατάταξη ανθρώπων βάσει κριτηρίων που θα επιλέξουμε. Οι συνέπειες θα αποδείξουν την ορθότητα ή μη των επιλογών μας. Αποτελεί όμως ανηθικότητα και αυτοεμπαιγμό η τεκμηρίωση των επιλογών μας στο όνομα μιας ριζικά αντίθετης κοσμοθεωρίας, την οποίαν κακοποιήσαμε και οικειοποιηθήκαμε. Και στη προκειμένη περίπτωση, ο «πλησίον» ανθρώπων άλλα και Θεού είναι εκείνος που κατ΄ αρχήν και διαρκώς σπλαχνίζεται.
Ενώ λοιπόν ο νομοδιδάσκαλος ρωτά τον Ιησού
«Ποιος είναι ο πλησίον»,
Εκείνος τον θέτει ενώπιον ενός πολύ σοβαρότερου ερωτήματος:
 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΑΝΑ ΒΑΘΜΙΔΑ

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ & Α' ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ
ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΠΡΟΒΑΤΟ

1. Προσευχή στην Παναγία
2. Ανάλυση του μαθήματος: "Το χαμένο πρόβατο"
3. Παράλληλα μαθήματα και δραστηριότητες:
"Ο Ιωσήφ και τ'αδέλφια του"

4. Πρόταση διδασκαλίας του μαθήματος με πίνακα φελλού και χαρτόνια
5. Πρόταση δραματοποίησης του μαθήματος
6. Χειροτεχνία
7. Διδακτικές ταινίες: "Η παραβολή του χαμένου προβάτου" και "Ο Ιωσήφ και τ'αδέλφια του"
8. Τραγούδι: Ευωδία Χριστού
9. Ζωγραφική
10. Παιχνίδι

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
ΤΟ ΑΓΓΕΛΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ

1. ΠΡΟΣΕΥΧΗ: ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ
2. Ανάλυση του μαθήματος: Το αγγελικό μήνυμα

ΕΠΙΛΕΞΤΕ ΣΕΙΡΕΣ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΑΠΟ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΑ ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΝ
ΚΑΙ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ

3. ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: "Η παραβολή του Καλού Σαμαρείτη" (3 μαθήματα)
4.Το μικρό βιβλιαράκι της Παραβολής
5. Πρόταση διδασκαλίας της Παραβολής με πίνακα φελλού και χαρτόνια
6. Δραματοποίηση της ιστορίας
7. ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ: "Ο Σίμος ο Μάγος"
8.ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ ΚΑΙ ΑΓΙΟΙ: "Η ελεημοσύνη-Άγιοι Ανάργυροι"
9."Οι Άγιοι Πλάτων, Ρωμανός και το νήπιο" -18 Νοεμβρίου
10.
Διδακτική ταινία: "Η Παραβολή του Καλού Σαμαρείτη" &
ΜΙΚΡΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ: "Άγιος Λουκιανός ο ιερομάρτυρας Πρεσβύτερος της Εκκλησίας της Αντιοχείας"

11. Τραγούδι: Ευάρεστοι
9. Ζωγραφική
10. Παιχνίδι
11.Προτάσεις θεατρικών έργων για τα Χριστούγεννα

ΓΙΑ ΕΦΗΒΟΥΣ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ-ΛΥΚΕΙΟΥ
ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟΣ

1. ΠΡΟΣΕΥΧΗ: ΚΑΤΕΥΘΥΝΘΗΤΩ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΟΥ
2. Σκέψεις στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής: H Παραβολή του Καλού Σαμαρείτη

ΕΠΙΛΕΞΤΕ ΣΕΙΡΕΣ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΑΠΟ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΑ ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΝ
ΚΑΙ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ

3. "Προφητείες και κόσμος"
4. "
Δύσκολο να προσφέρεις, εύκολο να τα δέχεσαι όλα έτοιμα"
5. "Ο Ιωσήφ συμφιλιώνεται με τα αδέλφια του"
6. "Γάμος: εγωϊσμός για δύο ή πορεία προς την Βασιλεία του Θεού;"
7. "Η Εκκλησία για την πατρίδα"
8. Διδακτική ταινία
9. Τραγούδι: ΣΥΝΑΙΜΟΙ
10.Προτάσεις θεατρικών έργων για τα Χριστούγεννα

ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ
της ιστοσελίδας catichisis.gr


Επιλέξτε θεατρικά έργα για τα Χριστούγεννα από τη Συλλογή μας.
Με χαρά περιμένουμε τα δικά σας σενάρια, τις σκηνοθετικές οδηγίες και το ανάλογο φωτογραφικό υλικό

ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ & ΕΦΗΒΟΥΣ
ms
Από την αρχή της κατηχητικής χρονιάς 2015-16
έχουν αναρτηθεί και εμπλουτίζονται διαρκώς

60 Συλλογές και Εκθέσεις
με περισσότερα από 3.000 εκθέματα!!

Με χαρά περιμένουμε τις προτάσεις, τα μαθήματα και τις ειδήσεις των κατηχητικών σχολείων σας στο email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Επιμέλεια:Χ.Τσιμούρη

6 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2016
ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕ, ΚΟΙΜΑΤΑΙ
Του Ηλία Λιαμή, δρ. Θεολόγιας, Αρχισυντάκτη της ιστοσελίδας

Όπως και να τα πούμε όμως, όσο και να τα κρύψουμε, όπως και να τα ωραιοποιήσουμε, ο θάνατος, ούτε αντέχεται, ούτε χωνεύεται. Είναι και θα παραμείνει το μεγάλο σκάνδαλο και ο μεγάλος εφιάλτης της ανθρώπινης ύπαρξης. Δεν απωθείται, δεν αποσύρεται. Σε κάθε μας σχέση, σε κάθε μας προγραμματισμό, σε κάθε μας επίτευγμα, πάντα παρών, να εμφανίζει το μισό του πρόσωπο πίσω από μια κολώνα, για να μας στείλει ένα αινιγματικό χαμόγελο. Κι άλλοτε, ξαφνικά και απρόσμενα, να εμφανίζεται ολόκληρος, σε όλο του το τραγικό μεγαλείο, ανατρέποντας ισορροπίες και σχέδια, τακτοποιήσεις και αυτονόητα, καλώντας, από τη στιγμή τη εμφάνισής του και μετά, σε μια άλλη κατάσταση, για την οποία ποτέ δεν είμαστε αρκετά προετοιμασμένοι, σαν σε παράσταση, που δεν της δόθηκε ούτε μια ώρα για γενική πρόβα.

 Ας αναφέρουμε στα παιδιά, πως ουσιαστικά, όλος ο πολιτισμός και όλη η ανθρώπινη ιστορία, περιστρέφονται γύρω από το ερώτημα του θανάτου. Άλλοτε, οι θρησκείες έδωσαν την παρηγοριά μιας άλλης ζωής μετά απ΄ αυτόν. Άλλοτε, η φιλοσοφία έστρεψε την προσοχή του ανθρώπου στην αθάνατη ψυχή του, περιφρονώντας το φθαρτό του σώμα. Άλλοτε, δάσκαλοι της Ανατολής μίλησαν για τη ζωή, ως μια ψευδαίσθηση, ένα όνειρο.

Για μας, ο θάνατος αποτελεί ένα αφύσικο τέλος σε μια αφύσικη ζωή. Όποιος όμως ξαναδώσει στη ζωή του τη χαμένη της ποιότητα και την ξανασυνδέσει με την όντως Ζωή, καταργεί την παντοδυναμία του θανάτου και τον καθιστά, από γεγονός διάλυσης της ανθρώπινης ύπαρξης, σε μετάβαση προς μια άλλη κατάσταση ζωής, με έναρξη αυτό το παρόν και τέλος την αιωνιότητα. Η συγκατάβαση του Θεού προς την ανθρώπινη φύση θα είχε μείνει ατελής, αν, στην λυτρωτική Του δράση, δεν περιελάμβανε πλήρως και ολοκληρωτικά αυτό το γεγονός, το γεγονός του θανάτου. Δεν είναι μόνον τα θαύματα της εκ νεκρών αναστάσεως, σε ένα από τα οποία αναφέρεται η σημερινή περικοπή, που το αποδεικνύουν. Είναι πρωτίστως ο δικός Του θάνατος, θάνατος μοναχικός, όσο η εγκατάλειψη των μαθητών Του στον κήπο της Γεθσημανή, επώδυνος, όσο ο πόνος των καρφιών στον Σταυρό, αληθινός, όσο και η αγάπη Του. Διότι, αληθινή αγάπη δεν μπορεί, παρά να προκύπτει από συν-πόνια και λόγος παρηγορητικός και λυτρωτικός δεν μπορεί, παρά να προκύπτει από συν-πάθεια προς τον άνθρωπο.

 Τέτοια αγάπη και τέτοιον λόγο, νομίζω, πως πρέπει να προσφέρουμε στα παιδιά, κυρίως όταν ανοίγουμε θέματα, σαν κι εκείνα του ανθρωπίνου πόνο ή του θανάτου. Δεν είναι λίγες οι φορές, όπου εκπαιδευτικοί ή κατηχητές, μεταξύ των οποίων κι εγώ, «προσγειωθήκαμε ανώμαλα» από το …ύψος της αυθεντίας και του βέβαιου και στέρεου λόγου μας, όταν, σε περιπτώσεις διδασκαλίας τέτοιων περικοπών, διαπιστώσαμε, πως στο ακροατήριό μας περιλαμβανόταν παιδί, που ο πόνος ή ο θάνατος είχαν χτυπήσει την πόρτα του σπιτιού του. Και είδαμε τον εαυτό μας, μετά το μάθημα, καθισμένοι σ΄ ένα θρανίο μιας άδειας αίθουσας, να ζητάμε από τον Θεό να ποτίσει τα λόγια μας με την δική Του φιλανθρωπία, μήπως και γίνουμε στήριγμα μικρό ενός παιδιού, που δεν μπορούσε ν΄ αρθρώσει λέξη απ΄ τους λυγμούς.

Αν όχι λοιπόν με συμπόνια και φιλανθρωπία, τουλάχιστον με συστολή και επιφυλακτικότητα, οι συζητήσεις για τέτοια θέματα με τα παιδιά. Και, κυρίως, με προσωπική τοποθέτηση πάνω στο θέμα του θανάτου. Όσο γίνεται. Ποτέ όμως απώθηση ή υποτίμησή του. Ποτέ, ευκαιρία τρομοκράτησης, δήθεν για μετάνοια, ποτέ όμως και ωραιοποίησή του. Αυτήν την ισορροπία θα την διαπιστώσει, αλλά πολύ θα ωφεληθεί πνευματικά, εκείνος που θα καταφύγει στην Πατερική και νηπτική διδασκαλία της Εκκλησίας μας για τη «μνήμη του θανάτου». (βλ. Γεροντικό, Κλίμακα και πολλά άλλα).

Κατηχητικό βοήθημα του σημερινού μαθήματος με ερωτήσεις, προτάσεις διδασκαλίας και κεντρικές ιδέες
8-11c
Πατήστε τα εικονίδιο για να δείτε το μάθημα

 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΑΝΑ ΒΑΘΜΙΔΑ

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ & Α' ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ
Ο ΚΑΛΟΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΗΣ

1. Πρωϊνή προσευχή
2. Ανάλυση του μαθήματος: Ο Καλός Σαμαρείτης
3. Παράλληλα μαθήματα και δραστηριότητες
4. Το μικρό βιβλιαράκι της παραβολής
5.Πρόταση διδασκαλίας του μαθήματος με πίνακα φελλού και χαρτόνια
6. Πρόταση δραματοποίησης του μαθήματος
7. Διδακτική ταινία: Ο Καλός Σαμαρείτης
8. Τραγούδι: Η ματιά ενός παιδιού
9. Ζωγραφική
10. Παιχνίδι

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
ΑΝΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΣΑΠΦΕΙΡΑ

1. ΠΡΟΣΕΥΧΗ
2. Ανάλυση του μαθήματος: Ανανίας και Σαπφείρα

Πρόταση εμπλουτισμού του μαθήματος

ΕΠΙΛΕΞΤΕ ΣΕΙΡΕΣ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΑΠΟ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΑ ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΝ
ΚΑΙ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ

3. ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: H Aνάσταση της κόρης του Ιαείρου και η θεραπεία της αιμορροούσης γυναικός
4. Εικόνες του μαθήματος
5. "Οι επτά διάκονοι και το μαρτύριο του Στεφάνου"
6. "Η ελπίδα στο Θεό-Αγία Αναστασία η Ρωμαία"
7. "Άγιος Ιωάννης της Θάσου-το ραφτόπουλο"
8. Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως
10.
Διδακτική ταινία: Άγιος Ιωάννης ο νεομάρτυρας από την Μονεμβασιά
11. Τραγούδι: Αυτό είναι αγάπη
9. Ζωγραφική
10. Παιχνίδι

ΓΙΑ ΕΦΗΒΟΥΣ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ-ΛΥΚΕΙΟΥ
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΓΓΕΛΟΙ!

1. ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
2. Σκέψεις στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής: H Aνάσταση της κόρης του Ιαείρου και η θεραπεία της αιμορροούσης γυναικός

ΕΠΙΛΕΞΤΕ ΣΕΙΡΕΣ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΑΠΟ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΑ ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΝ
ΚΑΙ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ

3. "Υπάρχουν άγγελοι!"
4. "Μικρά και μεγάλα ψέματα-Ανανίας και Σαπφείρα"
5. "Ο Ιωσήφ και ο Φαραώ"
6. "Χαρίσματα και διακρίσεις"
7. Η Εκκλησία για να πονηρά πνεύματα-Άγιος Γεράσιμος Κεφαλληνίας
8. Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως
8. Διδακτική ταινία: "ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΚΑΙ ΝΕΟΙ-Προβλήματα και αντιμετώπιση"
9. Τραγούδι

ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ & ΕΦΗΒΟΥΣ
ms
Από την αρχή της κατηχητικής χρονιάς 2015-16
έχουν αναρτηθεί και εμπλουτίζονται διαρκώς

60 Συλλογές και Εκθέσεις
με περισσότερα από 3.000 εκθέματα!!

Με χαρά περιμένουμε τις προτάσεις, τα μαθήματα και τις ειδήσεις των κατηχητικών σχολείων σας στο email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Επιμέλεια:Χ.Τσιμούρη

30 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2016
ΚΑΙ ΟΥΡΑΝΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΓΕΙΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
Του Ηλία Λιαμή, δρ. Θεολόγιας, Αρχισυντάκτη της ιστοσελίδας
Καλέ μου φίλε,
Σε εποχές σαν και τη δική μας, εποχές φτώχιας, αλλά και εξοργιστικής αδικίας, το να μιλήσουμε μόνο για μεταθανάτιες αμοιβές και τιμωρίες, αποτελεί πρόκληση, αλλά και δικαίωση της μομφής, που επί ενάμιση αιώνα τώρα αποδίδεται στη θρησκεία, ως «οπίου των λαών».
Αυτά ακριβώς σκεπτόμουν, διαβάζοντας την παραβολή του πλούσιου και του Λάζαρου, που θα διαβαστεί στους ναούς μας τη επόμενη Κυριακή. Και είναι μεγάλος ο κίνδυνος, εάν η συγκεκριμένη περικοπή δεν τοποθετηθεί στο ακριβές της πλαίσιο, να παρερμηνευθεί και να αποπροσανατολίσει.
Όντως, σε πρώτη ανάγνωση, ο πλούσιος έχει μόνον να φοβάται την μετά θάνατον τιμωρία. Παράλληλα, ο Λάζαρος μοιάζει να υπομένει την εξαθλίωση, στο όνομα μιας μετά θάνατον  αναπαύσεώς του στην αγκαλιά του Αβραάμ. Εάν παραμείνουμε σ΄ αυτήν την προσέγγιση, οι αδικημένοι ακούν έναν θεό να τους καθησυχάζει, λέγοντας:
«Κουράγιο! Όπου να ΄ναι τελειώνουν τα βάσανά σας. Ο θάνατος θα σημάνει για σας την απόλαυση όσων στερηθήκατε».
Αντιλαμβάνεστε βέβαια, πως ένας τέτοιος Χριστιανισμός θα αποτελούσε το ιδεώδες στήριγμα κάθε συστήματος αδικίας και καταπίεσης. Το μήνυμα όμως αυτό δεν είναι επ΄ ουδενί συμβατό με το όραμα του καινούργιου κόσμου, που επαγγέλλεται ο Θεός. Όχι μόνο η επουράνια, αλλά εξίσου, αν όχι περισσότερο, η επίγεια δικαιοσύνη αναδεικνύεται ως αναγκαιότητα από τον Θεό. Η Παλαιά Διαθήκη, με τον λόγο τού προφήτη Ησαΐα είναι απόλυτη: «Δικαιοσύνην μάθετε οι ενοικούντες επί της γης» (26, 9). Το ίδιο ξεκάθαρος είναι και ο Χριστός στους μακαρισμούς Του: «Μακαριοι οι πεινωντες και διψώντες την δικαιοσύνην ότι αυτοί χορτασθήσονται» (Μτθ.5,6). Στην Εκκλησία όμως δεν αρκεί αυτό. Σε έναν κόσμο, όπου οι χθεσινοί αδικημένοι, μεταβάλλονται στους αυριανούς καταπιεστές, εκείνη αναζητά την έξοδο απ΄ τον φαύλο κύκλο, με την αγάπη ως το βασικό …πολιτικό της πρόγραμμα. Αγάπη, όχι ως ανοχή προς τον ισχυρό που αδικεί, αλλά ως ποιότητα λόγου και δράσης, που κάνει τον αδικημένο να αγωνίζεται για πανανθρώπινες αξίες αντί για το στενό ατομικό του συμφέρον και τον ισχυρό να  απελευθερώνεται από τη δύναμή του και να συγκαταβαίνει προς τον συνάνθρωπο και αδελφό, αντί να κυριαρχείται από το αρπακτικό, που εγκατέστησε στην ανθρώπινη ψυχή η Πτώση.
Δεν είναι του κειμένου αυτού σκοπός να εξαντλήσει το θέμα της σχέσης του Χριστιανισμού με τους κοινωνικούς αγώνες για δικαιοσύνη, θέμα καίριο και άκρως επίκαιρο. Άλλωστε, αποτελεί αντικείμενο με πολλές Ελληνικές και διεθνείς βιβλιογραφικές πηγές. Στην δική μας περίπτωση, αρκεί να επισημάνουμε, πως δεν πρέπει να συνδέσουμε συνδέουμε επιπόλαια και επιφανειακά την σημερινή περικοπή με τις τρέχουσες οικονομικές και κοινωνικές εντάσεις. Η περικοπή έχει πνευματικό και όχι πολιτικό περιεχόμενο. Η σύνδεση αυτών των δύο πεδίων θα προκύψει αβίαστα σε ένα δεύτερο επίπεδο.
Πάντοτε, αλλά ιδιαίτερα στο σημερινό ανάγνωσμα, προαπαιτείται μια εσωτερική… τακτοποίηση, πριν απευθυνθούμε στο ακροατήριό μας. Είναι πολύ δύσκολοι καιροί, για εύκολες και επιφανειακές προσεγγίσεις  σε θέματα φτώχειας και αναλγησίας εκ μέρους των ισχυρών του καιρού μας. Μπροστά μας είναι πολύ πιθανόν να βρίσκονται νέοι άνθρωποι, που βιώνουν με επώδυνη αμεσότητα την ανέχεια και να έχουν ήδη οδηγηθεί σε μια εσωτερική αγανάκτηση και οργή. Ό,τι βγει σήμερα από το στόμα μας πρέπει να είναι δουλεμένο μέσα μας, μετριοπαθές, αλλά και ξεκάθαρο. Θα σου πρότεινα λοιπόν να αφιερώσεις λίγο χρόνο σε προσωπική επεξεργασία, ανατρέχοντας λίγο και στα αμέσως προηγούμενα της περικοπής. Νομίζω, πως το αποτέλεσμα θα σε ικανοποιήσει.
Πατήστε εδώ για να διαβάσετε ολόκληρο το μάθημα
 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΑΝΑ ΒΑΘΜΙΔΑ

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ & Α' ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΑΜΑΤΑ ΤΗ ΘΥΕΛΛΑ

1. Προσευχή στον Φύλακα Άγγελο
2. Ανάλυση του μαθήματος: Ο Χριστός σταματά τη θύελλα
3. Παράλληλα μαθήματα και δραστηριότητες
4. Το μικρό βιβλιαράκι της παραβολής
5.Πρόταση διδασκαλίας του μαθήματος με πίνακα φελλού και χαρτόνια
6. Πρόταση δραματοποίησης του μαθήματος
7. Διδακτική ταινία
8. Τραγούδι: ΦΟΥΡΤΟΥΝΑ
9. Ζωγραφική
10. Παιχνίδι

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
Η  ΖΩΗ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

1. Προσευχή
2. Ανάλυση του μαθήματος: Η ζωή των πρώτων Χριστιανών

ΕΠΙΛΕΞΤΕ ΣΕΙΡΕΣ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΑΠΟ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΑ ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΝ
ΚΑΙ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ

3. ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: Η παραβολή του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου (3 επιλογές μαθημάτων)
4. Σελίδα δραστηριοτήτων του μαθήματος
5. Πρόταση δραματοποίησης της παραβολής-Πρόταση κατασκευής χιτώνων για δραματοποίηση
6. "Αυταπάρνηση" -Άγιος Λογγίνος ο εκατόνταρχος
7. Άγιος Κων/νος ο Υδραίος, ο νεομάρτυρας
8. Ο Ανανίας και η Σαπφείρα
9. "Η πτώση..."
10.
Διδακτική ταινία
11. Τραγούδι: ΑΓΑΠΗ
9. Ζωγραφική
10. Παιχνίδι

ΓΙΑ ΕΦΗΒΟΥΣ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ-ΛΥΚΕΙΟΥ
Η ΕΛΠΙΔΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΟΣ

1. Προσευχή: ΑΓΝΗ ΠΑΡΘΕΝΕ ΔΕΣΠΟΙΝΑ
2. Σκέψεις στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής: "Η Παραβολή του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου"

ΕΠΙΛΕΞΤΕ ΣΕΙΡΕΣ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΑΠΟ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΑ ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΝ
ΚΑΙ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ

3."Σύγχρονοι Άγιοι- Η ελπίδα είναι ο Θεός"
4. "Ο χρυσός και ο Χριστός"
5. Ο Ιωσήφ και τ'αδέλφια του
6. Οι εργάτες του αμπελιού
7. Η Εκκλησία και τα υλικά αγαθά
8. Διδακτική ταινία: ΙΝΤΕΡΝΕΤ-ΙΣΜΟΣ, o εθισμός των νέων στο διαδίκτυο
9. Τραγούδι

ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ & ΕΦΗΒΟΥΣ

"Το κατηχητικό σε καλεί...."

ΕΚΘΕΣΗ ΑΦΙΣΑΣ
και λοιπού έντυπου επικοινωνιακού υλικού

των Ι.Μητροπόλεων και ενοριών

6th
ΘΕΜΑ: Έναρξη των μαθημάτων και δραστηριοτήτων
κατηχητικών σχολείων και νεανικών συντροφιών 2016-2017
"Ένα πολύχρωμο παζλ με σχήματα, εικόνες,....
αγάπη, χαρά, ενδιαφέρον, προσφορά, θυσία...."

ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ & ΕΦΗΒΟΥΣ
ms
Από την αρχή της κατηχητικής χρονιάς 2015-16
έχουν αναρτηθεί και εμπλουτίζονται διαρκώς

60 Συλλογές και Εκθέσεις
με περισσότερα από 3.000 εκθέματα!!

Με χαρά περιμένουμε τις προτάσεις, τα μαθήματα και τις ειδήσεις των κατηχητικών σχολείων σας στο email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Επιμέλεια:Χ.Τσιμούρη

23 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2016
ΣΠΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΔΑΙΜΟΝΙΚΑ ΔΕΣΜΑ

Του Ηλία Λιαμή, δρ. Θεολόγιας, Αρχισυντάκτη της ιστοσελίδας

 

Αγαπημένε μας φίλε,

Η ενασχόληση με τον Διάβολο και γενικά τις σκοτεινές δυνάμεις, αποδεικνύει, πως, πέρα από τις άλλες συνέπειες της πτώσης, υφιστάμεθα και μία ακόμη, πολύ επικίνδυνη: Το κακό μαγνητίζει. Ακόμη και άνθρωποι, που δηλώνουν αδιάφοροι με θρησκεία και μεταφυσική, «συλλαμβάνονται» ενίοτε να δηλώνουν έντονο ενδιαφέρον για αποκρυφιστικά κείμενα, σκοτεινές ιστορίες, ακόμη και τελετές μαγείας. Και αυτά δεν είναι τα μόνα. Μήπως στην ίδια ευθεία, έστω και ηπιότερη, δεν εντάσσονται οι προλήψεις, τα μέντιουμ και όλες οι –χρυσοφόρες για τους εμπνευστές τους– ενασχολήσεις με δυνάμεις «μαύρες» και «λευκές»;

Δυστυχώς, ο κίνδυνος αυτός εμφανίζεται και ανάμεσα στους πιστούς. Η ενασχόληση με κάθε λογιών αντίχριστους, η εμμονή σε σύμβολα και σατανικούς αριθμούς, ο φόβος για τον Διάβολο και τα όργανά του, αν και φορούν συχνά τον μανδύα μιας θερμής πίστης, αποβαίνουν τελικά οδός αποπροσανατολισμού, και δίνουν ουσιαστικά στον Πονηρό νίκες απρόσμενες, καθώς, αυτό που δεν καταφέρνει μέσω των πειρασμών –την διασπορά της ταραχής, του φόβου και του μέχρι μίσους φανατισμού στην ανθρώπινη ψυχή–, το επιτυγχάνει με τον μανδύα της αναζήτησης της θερμής και ανόθευτης πίστης.

Έλεγε γνωστός γέροντας, πως η διαρκής ενασχόληση με τις μηχανές και τις μεθόδους του Διαβόλου γίνεται αιτία να επικρατεί αμέλεια, ως προς την πνευματική οχύρωση της ψυχής, οπότε ως μόνη… ικανοποίηση να μένει η επαλήθευση των καταστροφικών προβλέψεων για εκείνην.

Επίσης δυστυχώς, η σατανολογία αποκαλύπτει και μία ακόμη τραγική κατάσταση: Την έλλειψη αληθινής πνευματικότητας και την απουσία πνευματικής προόδου. Όταν η ψυχή δεν μπορεί να γευτεί τους καρπούς της παρουσίας του Πνεύματος και της αποκατάστασης των παθών, καταφεύγει σε ένα υποκατάστατο ψυχικής θέρμης, που δημιουργεί ο φόβος. Άλλωστε, η μέθοδος του φόβου, επί αιώνες έθρεψε την θρησκευτικότητα όλων των λαών και είναι ακριβώς η κατάσταση αυτή, από την οποίαν προσπάθησε και προσπαθεί να μας απελευθερώσει ο Χριστός μας. Αν η αγάπη έξω βάλλει τον φόβον, δεν αποτελεί τραγική επιβεβαίωση έλλειψης αγάπης ο πανικός μπροστά σε υποτιθέμενους σκοτεινούς κινδύνους και σε αντίχριστες συνωμοσίες;

Μήπως όλα αυτά σημαίνουν πως ο Διάβολος αποτελεί φαντασίωση; Καθόλου! Η παράδοση μας, μιλά για προσωποποιημένο Κακό, με μέθοδο, υπομονή και σαφή στόχο: την άλωση της ψυχής. Αυτό που λείπει είναι το πνεύμα του γέροντα Παΐσιου, ο οποίος συμβουλεύει να αντιμετωπίζουμε τους πονηρούς λογισμούς με ένα χαμόγελο βεβαιότητας (Γέροντα Παϊσίου Αγιορείτου λόγοι, Ε΄, πάθη και αρετές, Ιερόν Ησυχαστήριον Ιωάννης ο Θεολόγος, Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 2007, σ. 63). Βεβαιότητας, πως η δύναμη του Διαβόλου είναι αστεία, μπροστά στη Δύναμη του Θεού και της αγάπης Του.

Αντί λοιπόν να αναλωθούμε σε συζήτηση, σχετικά με την ύπαρξη του Διαβόλου και τις τόσες …μαύρες ιστορίες, με τις οποίες είναι γεμάτες οι ταινίες, οι διαφημίσεις, τα περιοδικά, αλλά και οι εξιστορήσεις ισορροπημένων και ανισόρροπων συνανθρώπων μας, ας εκμεταλλευτούμε την σημερινή περικοπή, για να ψυχογραφήσουμε τον άνθρωπο, που έχει κυριευτεί από αντίθεες δυνάμεις, κατά την διάρκεια, τόσο του πάθους του, όσο και της ανάνηψής του.

Σκοπός μας δεν είναι να τα εντυπωσιάσουμε με την συμπεριφορά ενός δαιμονισμένου, αλλά να χρησιμοποιήσουμε αυτήν την κατάσταση ως μέτρο και διαγνωστικό εργαλείο δικών μας συμπεριφορών, αλλά και συμπτωμάτων ολόκληρης της κοινωνίας μας.

Τέλος, μεγάλη προσοχή χρειάζεται, ώστε να μην τρομοκρατήσουμε, ούτε όμως και να εξάψουμε την περιέργεια των παιδιών

.vindecarea-demonizatului-din-Gadara

Πατήστε εδώ για να διαβάσετε ολόκληρο το μάθημα

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΑΝΑ ΒΑΘΜΙΔΑ

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΗΛΙΚΑΣ & Α' ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ
Η ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1.Προσευχή
2."Η ζωή στην Εκκλησία" από το κατηχητικό βοήθημα "ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ" Εκδόσεων "ΕΝ ΠΛΩ"

3."Η Κιβωτός του Νώε" από το κατηχητικό βοήθημα: "ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ.Ένα βιβλίο θησαυρός" Ι.Μ.Δημητριάδος
4. "Ο Σταυρός" από το κατηχητικό βοήθημα: "ΠΑΜΕ ΕΚΚΛΗΣΙΑ" Ι.Μ.Δημητριάδος
5. "Ο Άγιος Δημήτριος" από το κατηχητικό βοήθημα προσχολικής ηλικίας Ι.Μ.Πειραιώς
6. Επιλογή από Διδακτικές ταινίες ιστοσελίδας
7. Τραγούδι: "Αν όλα τα παιδιά της γης"
8. Ζωγραφική: "Ο Άγιος Δημήτριος"
9. Προτάσεις παιχνιδιών

10. Αφιέρωμα στην 28η Οκτωβρίου

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
"ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΩ ΣΟΥ ΔΙΝΩ"

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1.Προσευχή: "Μιλάω στον Πατέρα μου" - Τα παιδιά γράφουν τις δικές τους προσευχές
2. Η διήγηση και οι δραστηριότητες του μαθήματος από το κατηχητικό βοήθημα "ΠΙΣΤΕΥΩ-Η αποστολή" Ι.Μ.Πειραιώς

 

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΕΜΠΛΟΥΤΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ

3. "Η θεραπεία του δαιμονισμένου των Γαδαρηνών" από το κατηχητικό βοήθημα "ΚΑΡΠΟΣ ΕΚΑΤΟΝΤΑΠΛΑΣΙΩΝ: ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΖΩΗ ΜΑΣ" Ι.Μ.Κέρκυρας, Π.& Δ.ν.
4. "Άγιος Ιωάννης ο Μονεμβασιώτης" από το κατηχητικό βοήθημα "ΠΑΙΔΟΜΑΡΤΥΡΕΣ" Ι.Μ.Κέρκυρας, Π.& Δ.ν.
5. "Τα παιδικά χρόνια του Ιησού" από κατηχητικό βοήθημα Ι.Μ.Λευκάδος & Ιθάκης
6. "Κατ' εικόνα" από κατηχητικό βοήθημα Ι.Μ.Μεσογαίας & Λαυρεωτικής
7. "Ανεξικακία-Οι Άγιοι Σέργιος και Βάκχος"  από το κατηχητικό βοήθημα: "ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΒΡΙΣΚΩ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ" Ι.Μ.Κέρκυρας, Π.& Δ.ν.
8. "Η θεραπεία του χωλού" από το κατηχητικό βοήθημα "ΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ" Ι.Μ.Κέρκυρας, Π.& Δ.ν.
9. Διδακτικές ταινίες: Άγιος Δημήτριος, Δαβίδ και Αβεσσαλώμ
10. Τραγούδι: "Άγιος ο Θεός"
11. Ζωγραφική
12. Προτάσεις παιχνιδιών
13. Αφιέρωμα στην 28η Οκτωβρίου

ΓΙΑ ΕΦΗΒΟΥΣ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ-ΛΥΚΕΙΟΥ
"ΣΠΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΔΑΙΜΟΝΙΚΑ ΔΕΣΜΑ!"

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1. Προσευχή: "Κύριε ελέησον"
2. Σκέψεις στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής: "Η θεραπεία του δαιμονισμένου των Γαδαρηνών"

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΕΜΠΛΟΥΤΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ

3. "Αυταπάρνηση" από το κατηχητικό βοήθημα: "ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΒΡΙΣΚΩ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ"  Ι.Μ.Κέρκυρας, Π.& Δ.ν.
4. "Η δωρεά του Αγίου Πνεύματος-Από το εγώ στο εμείς" από το κατηχητικό βοήθημα: "ΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ" Ι.Μ.Κέρκυρας, Π.& Δ.ν.
5.
ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ: "Ο Ιακώβ και οι αποφάσεις του" Ι.Μ.Κέρκυρας, Π.& Δ.ν.
6. "Ο πλούτος και η αιώνια ζωή" από το κατηχητικό βοήθημα: "Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ" Ι.Μ.Κέρκυρας, Π.& Δ.ν.
7. "Οι τρεις πειρασμοί" από το κατηχητικό βοήθημα "ΑΠΟ ΤΗ ΝΙΟΤΗ ΜΟΥ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ" Ι.Μ.Κέρκυρας, Π.& Δ.ν.

8. Διδακτική ταινία: ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ "Το Μονοπάτι" Galilaia Music & Theater
9.Επιλογές τραγουδιών 
10. Αφιέρωμα στην 28η Οκτωβρίου

ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ & ΕΦΗΒΟΥΣ

"Το κατηχητικό σε καλεί...."

ΕΚΘΕΣΗ ΑΦΙΣΑΣ
και λοιπού έντυπου επικοινωνιακού υλικού

των Ι.Μητροπόλεων και ενοριών

6th
ΘΕΜΑ: Έναρξη των μαθημάτων και δραστηριοτήτων
κατηχητικών σχολείων και νεανικών συντροφιών 2016-2017
"Ένα πολύχρωμο παζλ με σχήματα, εικόνες,....
αγάπη, χαρά, ενδιαφέρον, προσφορά, θυσία...."

ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ

ms
ΣΥΛΛΟΓΕΣ & ΕΚΘΕΣΕΙΣ
Από την αρχή της κατηχητικής χρονιάς 2015-16
έχουν αναρτηθεί και εμπλουτίζονται διαρκώς

60 Συλλογές και Εκθέσεις
με περισσότερα από 3.000 εκθέματα!!

Με χαρά περιμένουμε τις προτάσεις, τα μαθήματα και τις ειδήσεις των κατηχητικών σχολείων σας στο email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Επιμέλεια:Χ.Τσιμούρη

16 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2016
ΑΡΧΗ ΣΠΟΡΑΣ, ΑΡΧΗ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ
Του Ηλία Λιαμή, δρ. Θεολόγιας, Αρχισυντάκτη της ιστοσελίδας
Αγαπημένε μας φίλε,

          Κάθε αρχή μοιάζει με μια καινούργια, άγραφη σελίδα, που περιμένει γράμματα καλλιγραφικά και ζωγραφιές υπέροχες.
Έτσι κι εμείς, μπροστά σε ένα νέο ξεκίνημα του κατηχητικού μας. ξανά πρόσωπο με πρόσωπο με παιδιά. Μπροστά ξανά σε μια σχέση, που η ομορφιά της μοιάζει να μπορεί να γλυκάνει τις πληγές, από μια πραγματικότητα δύσκολη, μερικές φορές ακόμη και απάνθρωπη. Ανάμεσα σε διαρκείς καταρρεύσεις, με φόντο τα ερείπια των λανθασμένων επιλογών μιας ολόκληρης κοινωνίας, αλλά και των προσωπικών διαψευσμένων σχεδίων του καθενός από μας, ξανακοιτάμε στα μάτια αυτές τις νέες υπάρξεις, τους πολίτες, τους δασκάλους, τους οικογενειάρχες, τους υπουργούς, τους ¨Έλληνες του 2040.
Το κατηχητικό ίσως και να αποτελεί για πολλά από τα παιδιά μας την μοναδική τους ευκαιρία να ψηλαφίσουν τα σημάδια μιας καλύτερης, ποιοτικότερης, πιο ελπιδοφόρας ζωής. Οπωσδήποτε όμως αποτελεί για μας μια ευκαιρία να απεγκλωβιστούμε από ένα παρόν, που μας έχει αφήσει στήλη άλατος και να αρχίσουμε να κάνουμε τα πρώτα βήματα προς το μέλλον. Ένα μέλλον, που δεν έχει ακόμη υπόσταση, αλλά ήδη μας κοιτάζει με τα μάτια των μικρών μαθητών μας και περιμένει τις αποφάσεις μας.
Η πικρή σοδειά, της οποίας γευόμαστε τους καρπούς και το στόμα μας έχει γεμίσει χώμα, είναι από τη σπορά του ΄70 και του ΄80. Αυτό που λέμε «κρίση» δεν είναι παρά μια συγκομιδή. Η ζωή όμως δεν έχει χρόνο, ούτε για στείρες κριτικές, ούτε για αποδιοπομπαίους τράγους, ούτε για αλύτρωτες ενοχές. Η ζωή απευθύνεται στους ειλικρινείς με τον εαυτό τους, επιεικείς με τους άλλους και αποφασισμένους για αλλαγή πλεύσης και τους ζητάει να την προχωρήσουν. Και τέτοιους ανθρώπους, με αυτά τα χαρακτηριστικά θα βρει και πρέπει να βρει μέσα την Εκκλησία. Εκεί, που το λάθος δεν κρύβεται, δεν απωθείται, δεν θάβεται και δεν ωραιοποιείται. Εκεί που η μετάνοια είναι το διαρκές ζητούμενο και που το λάθος δεν το μετράει η υποκρισία των κρατούντων αλλά ο σταυρός της θυσίας. Γι αυτό και δεν υπάρχει αποτελεσματικότερος, αλλά κι ευκολότερος δρόμος ν΄ αλλάξει ο άνθρωπος και η κοινωνία του, από το δρόμο της εκκλησίας μας. Είναι διότι κάθε τέτοια προσπάθεια έχει κίνητρο το φιλότιμο ενώπιον ενός Εσταυρωμένου, που πήρε στην πλάτη του όλα τα λάθη μας και μας έδωσε μια νέα ευκαιρία.
Αυτός ο Εσταυρωμένος, σήμερα παίρνει το ζεμπίλι του και ξαναρχίζει τη σπορά του. Δεν απογοητεύεται, δεν μεμψιμοιρεί, δεν καταφρονεί τη γη, που τις περισσότερες φορές, το μόνο που του επεφύλαξε είναι τρύπες, για να στηθεί ο σταυρός Του. Εκείνος, με πραότητα και αποφασιστικότητα, συνεχίζει το δρόμο Του. Βρίσκει συνοδοιπόρους ανάμεσα στο πλήθος όσους Τον πίστεψαν και Του έδωσαν την καρδιά τους. Τους λίγους, τους σιωπηλούς, τους συνεπείς, τους επιεικείς, τους διαθέσιμους να ακολουθήσουν τον δικό Του δρόμο, κυρίως όμως τον δικό Του τρόπο σποράς.
Τους βάζει στο χέρι από μια χούφτα σπόρους και ξεκινάνε.....
 
Πατήστε εδώ για να διαβάσετε ολόκληρο το μάθημα

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΑΝΑ ΒΑΘΜΙΔΑ

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΗΛΙΚΑΣ & Α' ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ
Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΑ

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
1.Προσευχή
2.Δύο κατηχητικά μαθήματα για την Παραβολή
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΕΜΠΛΟΥΤΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ
3.Από το κατηχητικό βοήθημα: "ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ.Ένα βιβλίο θησαυρός"
4. Από το κατηχητικό βοήθημα: "ΠΑΜΕ ΕΚΚΛΗΣΙΑ"
5. Εποπτικές μέθοδοι διδασκαλίας της παραβολής
6. Διδακτικό βίντεο του μαθήματος
7. Τραγούδι "Ο σποριάς"
8.Ζωγραφική
9. Αφιέρωμα στην 28η Οκτωβρίου
10. Παιχνίδι

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
"Η ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ"


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1.Προσευχή στην Παναγία
2. Η διήγηση και οι δραστηριότητες του μαθήματος
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΕΜΠΛΟΥΤΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ
3. Η Παραβολή του Σπορέως
4. Μικρό βιβλιαράκι της παραβολής
5. Εποπτικές μέθοδοι διδασκαλίας της Παραβολής
6. Προτάσεις δραστηριοτήτων
7. "Οι Αγίες Σοφία, Πίστη, Ελπίδα, Αγάπη"
8. Ταινία: Η παραβολή του Σπορέα
9. Τραγούδια: Ο σποριάς, Καρποφόροι
10 Ζωγραφική
11. Παιχνίδι
12. Αφιέρωμα στην 28η Οκτωβρίου

ΓΙΑ ΕΦΗΒΟΥΣ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ-ΛΥΚΕΙΟΥ
"ΑΡΧΗ ΣΠΟΡΑΣ..."

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1. Προσευχή: Η Μεγάλη Δοξολογία
2. Σκέψεις στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΕΜΠΛΟΥΤΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ

3. Από το κατηχητικό βοήθημα: "ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΒΡΙΣΚΩ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ"
4. Από το κατηχητικό βοήθημα: "ΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ"
5.
ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ: "Η θυσία του Αβραάμ"
6. Από το κατηχητικό βοήθημα: "Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ"
7. Διδακτικές ταινίες: "Ένα όνειρο για να ξυπνήσουμε..." & "Από την ΕΓΩΠΟΛΗ στην ΕΣΥΠΟΛΗ"
8.Τραγούδι: "Πρόμαχοι"
9. Αφιέρωμα στην 28η Οκτωβρίου

ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ & ΕΦΗΒΟΥΣ

"Το κατηχητικό σε καλεί...."

ΕΚΘΕΣΗ ΑΦΙΣΑΣ
και λοιπού έντυπου επικοινωνιακού υλικού

των Ι.Μητροπόλεων και ενοριών

6th
ΘΕΜΑ: Έναρξη των μαθημάτων και δραστηριοτήτων
κατηχητικών σχολείων και νεανικών συντροφιών 2016-2017
"Ένα πολύχρωμο παζλ με σχήματα, εικόνες,....
αγάπη, χαρά, ενδιαφέρον, προσφορά, θυσία...."

ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ
ms
ΣΥΛΛΟΓΕΣ & ΕΚΘΕΣΕΙΣ
Από την αρχή της κατηχητικής χρονιάς 2015-16
έχουν αναρτηθεί και εμπλουτίζονται διαρκώς

60 Συλλογές και Εκθέσεις
με περισσότερα από 3.000 εκθέματα!!
Με χαρά περιμένουμε τις προτάσεις, τα μαθήματα και τις ειδήσεις των κατηχητικών σχολείων σας στο email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
Ευλογημένη Κατηχητική χρονιά!
ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ
ms
ΣΥΛΛΟΓΕΣ & ΕΚΘΕΣΕΙΣ

Από την αρχή της κατηχητικής χρονιάς 2015-16
έχουν αναρτηθεί και εμπλουτίζονται διαρκώς

60 Συλλογές και Εκθέσεις
με περισσότερα από 3.000 εκθέματα!!

"Ιλαρόν δότην αγαπά ο Θεός"

Αγαπημένε μου φίλε, αγαπημένη μου φίλη,
Μπροστά στην έναρξη και των φετινών κατηχητικών σχολείων, είμαι βέβαιος πως σε διακατέχουν αντιφατικά συναισθήματα και σκέψεις. Ενώ έχεις αποφασίσει να διαθέσεις χρόνο και κόπο σε μια προσπάθεια μετάδοσης του Λόγου του Θεού στις νεότερες γενιές, ενώ ίσως και να έχεις όλη την καλή διάθεση να δώσεις τον καλύτερο εαυτό σου, να ανακαλύψεις πρωτότυπο διδακτικό υλικό, να εφαρμόσεις νέες μεθόδους προσέγγισης και οργάνωσης των παιδιών, που φέτος θα σε εμπιστευτούν, μια εσωτερική φωνή, γεννημένη από κάθε είδους δυσκολίες σε όλους τους χώρους της καθημερινής μας ζωής, έρχεται να σου ψιθυρίσει:   «Άραγε, έχουν νόημα όλα αυτά;»
Αν το ερώτημα αυτό έχει φτάσει στ΄ αυτιά της ψυχής σου, μην κάνεις πως δεν τ΄ άκουσες. Ούτε και να το θεωρήσεις δείγμα ολιγοπιστίας ή ραθυμίας. Αποδέξου το ως φυσιολογικό, βαθιά ανθρώπινο και τελικά χρήσιμο. Θυμήσου κατ΄ αρχάς πως το ερώτημα αυτό ήχησε στ΄ αυτιά ακόμη και των Αποστόλων, όταν απογοητευμένοι και φοβισμένοι κατέφευγαν μετά την Σταύρωση, στα σκοτεινά υπερώα. Θυμήσου ακόμη, πως το ίδιο ερώτημα ταλαιπώρησε τις ψυχές όλων των μαρτύρων της πίστης μας. Και εντέλει αναλογίσου, πως, χωρίς το ερώτημα αυτό, ίσως και να μην είχε αξία κανένας αγώνας και καμιά θυσία. Διότι, η πνευματική ζωή σε όλες της τις μορφές ξεκινά από την απάντηση σ΄ αυτή τη μεγάλη αμφιβολία και την υπέρβαση του δισταγμού και της παραίτησης, στο όνομα ενός μεγάλου σκοπού.
Τώρα που το σκέφτομαι, το ερώτημα αυτό είναι ευλογία. Αν αποφασίσεις να το απαντήσεις με σοβαρότητα και αποφασιστικότητα, θα σε οδηγήσει σ΄ εκείνα που άλλοι, πριν από σένα, δίδαξαν σε κάποιες παλιές τάξεις ενός κατηχητικού, απ΄ όπου ίσως να πέρασες κι εσύ . Εκεί που άκουσες για το θαυμαστό ταξίδι της Εκκλησίας μέσα σους αιώνες. Ταξίδι που πέρασε από χίλια κύματα διωγμών, αμφιβολίας, ακόμη και προδοσίας ανθρώπων που ανήκαν σ΄ αυτήν. Ταξίδι όμως που δεν οδήγησε το καράβι της στον καταποντισμό, αλλά αντίθετα, το έκανε σανίδα σωτηρίας για εκατομμύρια ψυχές, ριγμένες στην ματαιότητα και τον παραλογισμό τη ζωής χωρίς Χριστό. Το ερώτημα αυτό όμως θα σε πάει και κάπου αλλού: Στην δική σου, την προσωπική σχέση με τον Χριστό μας. Θα σου θυμίσει την ευεργετική παρουσία Του στη δική σου ζωή. Την ανταπόκρισή Του στην κάθε σου κραυγή πόνου ή απελπισίας. Στο χέρι Του, που κι όταν όλα τα ανθρώπινα χέρια τραβηχτούν, εκείνο έμεινε πάντα εκεί, έτοιμο να σε αρπάξει και να σε σύρει προς το φως. «Τι νόημα έχουν όλ΄ αυτά;»
Το ερώτημα μοιάζει να είναι του Πειρασμού. Μπορεί όμως να είναι και του ίδιου του Χριστού. Ίσως να είναι Αυτός που σε ρωτάει, για να σου δώσει την ευκαιρία να αναλογιστείς και να εκτιμήσεις μια σχέση ζωής, που πρώτα Εκείνος, κάθε μέρα την κυνηγάει και την θρέφει. Έχεις μια ευκαιρία να γεμίσεις ευγνωμοσύνη για τη σχέση αυτή και να δρέψεις καρπούς γλυκύτατους, που θα δώσουν το αληθινό νόημα σε μια ακόμη κατηχητική χρονιά που ξεκινάει. Τα μέσα πια είναι πολλά . Και βοηθήματα κυκλοφορούν, και διαδραστικό υλικό καθημερινά παράγεται και ιδέες παιδαγωγικές είναι διαθέσιμες. Χωρίς όμως αυτή την ευγνωμοσύνη για ένα Θεό ζωντανό που υπάρχει και νοιάζεται για όλους και τον καθένα προσωπικά, πράγματι, όλα θα βυθιστούν τη ματαιότητα. Τα παιδιά από κάτω είναι χορτασμένα από εφέ, οθόνες, διαδραστικότητα και πληροφορίες. Ζητάνε όμως φωτιά από ψυχές που τις καίει ο πόθος για ένα καλύτερο κόσμο, πλημμυρισμένο από το φως του προσώπου του Χριστού.

Ο Απόστολος Παύλος, στην Β΄ προς Κορινθίους επιστολή του, στο κεφάλαιο 9, από τον στίχο 6 έως 11, μας θυμίζει έναν βαθύ πνευματικό νόμο: "όπως σπείρεις, έτσι και θα θερίσεις". Έσπειρες από ανάγκη, έσπειρες με λύπη, με μιζέρια, με μισή καρδιά; Για τα παιδιά που βρέθηκαν στα χέρια σου θα σταθείς ακόμη ένας ή μια, που θα τα οδηγήσουν σε μια ζωή χωρίς χαρά, χωρίς ελπίδα, χωρίς προοπτική. Έσπειρες από το περίσσευμα μια καρδιάς που έχει πανηγύρι, μιας καρδιάς ξέχειλης από δάκρυα χαράς, δάκρυα ανεξήγητα και πάγγλυκα, δάκρυα να λες «τώρα η καρδιά μου θα σπάσει»; Ετοιμάσου για θαύματα. Όχι δικά σου αλλά Εκείνου, που σε αξίωσε να γίνεις μέρος του σχεδίου Του για τη σωτηρία του κόσμου.
Αυτό να γίνει το κατηχητικό σου: Ένα κέρασμα ζωής γεμάτης νόημα, ελπίδα και αγώνα, σε πείσμα όλων εκείνων, που μας θέλουν γονατισμένους από τρόμο, μπροστά στην κτηνωδία ενός κόσμου, που θέλησε να γεννήσει μόνος του δικαιοσύνη και αγάπη και αντί γι αυτό, γέμισε το στόμα του πίκρα αίματος και χολής. Τώρα είναι οι καιροί να αναδειχτεί το νόημα. Τώρα, που τρίζουν ακόμη και τα αυτονόητα του …πολιτισμένου κόσμου. Δεν ξεκινάς μάθημα σήμερα. Ξεκινάς μια συνομωσία φωτός, μια συνομωσία ελπίδας μέσα σε ένα κόσμο, που έφτασε να μισεί κάθε τι το φωτεινό και χαρούμενο.
«Ιλαρόν δότην αγαπά ο Θεός», λέει ο Απόστολος. Κι αν ρωτήσεις, που να βρεθεί χαρά τέτοιες εποχές, επίτρεψέ μου να σου απαντήσω: Ποτέ δεν υπήρξαν περισσότερες ευκαιρίες για προσφορά ψωμιού, αγάπης και χαμόγελου. Σ΄ αυτή την προσφορά βρίσκεται η χαρά κι άσε τον κόσμο να την αναζητά στα συντετριμμένα φρέατα της κατανάλωσης. Εσύ όμως το ξέρεις και πρέπει από σένα να το μάθουν κι οι νεαρές ψυχές που βρέθηκαν στο δρόμο σου. Ξεκίνα! Ο δρόμος βγάζει σε λιακάδα!

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΑΝΑ ΒΑΘΜΙΔΑ

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΗΛΙΚΑΣ & Α' ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ
Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
1.Προσευχή
2.Υλικό μαθήματος
3. Προτάσεις διδασκαλίας του μαθήματος
4.Δραματοποίηση ιστορίας
5. Κατασκευή επιτραπέζιου παιχνιδιού
6. Διδακτικό βίντεο του μαθήματος
7. Προτάσεις τραγουδιών, παιχνιδιών, χειροτεχνίας & ζωγραφικής
8. Αφιέρωμα στην 28η Οκτωβρίου

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
"Ο ΚΛΗΡΟΣ ΤΟΥ ΜΑΤΘΙΑ"

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
1.Προσευχή στον φύλακα άγγελο
2. Η διήγηση και οι δραστηριότητες του μαθήματος
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΕΜΠΛΟΥΤΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ
3. "Ο Άγιος Μάμας"
4. "Από τη ζωή του Χριστού"
5. "Γένεση"
6. Θεατρικό έργο: "ΑΓΙΟΣ ΤΑΡΣΙΖΙΟΣ"
7. Διδακτική ταινία
8. Προτάσεις για ζωγραφική, τραγούδι, χειροτεχνία, παιχνίδι
9. Αφιέρωμα στην 28η Οκτωβρίου

ΓΙΑ ΕΦΗΒΟΥΣ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ-ΛΥΚΕΙΟΥ
"Η ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ"

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1. Προσευχή του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου
2. Ανάλυση του μαθήματος
3. Σκέψεις στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΕΜΠΛΟΥΤΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ
4. "Η εκλογή του Αποστόλου Ματθία"
5. ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ: "Η φιλοξενία του Αβραάμ"
6. "Τι σημαίνει να είσαι αληθινός χριστιανός"
7. Προτάσεις διδακτικών ταινιών για εφήβους & τραγουδιών
8. Αφιέρωμα στην 28η Οκτωβρίου

ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ & ΕΦΗΒΟΥΣ

"Το κατηχητικό σε καλεί...."

ΕΚΘΕΣΗ ΑΦΙΣΑΣ
και λοιπού έντυπου επικοινωνιακού υλικού

των Ι.Μητροπόλεων και ενοριών

6th
ΘΕΜΑ: Έναρξη των μαθημάτων και δραστηριοτήτων
κατηχητικών σχολείων και νεανικών συντροφιών 2016-2017
"Ένα πολύχρωμο παζλ με σχήματα, εικόνες,....
αγάπη, χαρά, ενδιαφέρον, προσφορά, θυσία...."

"Ιλαρόν δότην αγαπά ο Θεός"

 Του Ηλία Λιαμή, δρ Θεολογίας, αρχισυντάκτη της ιστοσελίδας

Αγαπημένε μου φίλε, αγαπημένη μου φίλη,
Μπροστά στην έναρξη και των φετινών κατηχητικών σχολείων, είμαι βέβαιος πως σε διακατέχουν αντιφατικά συναισθήματα και σκέψεις. Ενώ έχεις αποφασίσει να διαθέσεις χρόνο και κόπο σε μια προσπάθεια μετάδοσης του Λόγου του Θεού στις νεότερες γενιές, ενώ ίσως και να έχεις όλη την καλή διάθεση να δώσεις τον καλύτερο εαυτό σου, να ανακαλύψεις πρωτότυπο διδακτικό υλικό, να εφαρμόσεις νέες μεθόδους προσέγγισης και οργάνωσης των παιδιών, που φέτος θα σε εμπιστευτούν, μια εσωτερική φωνή, γεννημένη από κάθε είδους δυσκολίες σε όλους τους χώρους της καθημερινής μας ζωής, έρχεται να σου ψιθυρίσει:   «Άραγε, έχουν νόημα όλα αυτά;»
Αν το ερώτημα αυτό έχει φτάσει στ΄ αυτιά της ψυχής σου, μην κάνεις πως δεν τ΄ άκουσες. Ούτε και να το θεωρήσεις δείγμα ολιγοπιστίας ή ραθυμίας. Αποδέξου το ως φυσιολογικό, βαθιά ανθρώπινο και τελικά χρήσιμο. Θυμήσου κατ΄ αρχάς πως το ερώτημα αυτό ήχησε στ΄ αυτιά ακόμη και των Αποστόλων, όταν απογοητευμένοι και φοβισμένοι κατέφευγαν μετά την Σταύρωση, στα σκοτεινά υπερώα. Θυμήσου ακόμη, πως το ίδιο ερώτημα ταλαιπώρησε τις ψυχές όλων των μαρτύρων της πίστης μας. Και εντέλει αναλογίσου, πως, χωρίς το ερώτημα αυτό, ίσως και να μην είχε αξία κανένας αγώνας και καμιά θυσία. Διότι, η πνευματική ζωή σε όλες της τις μορφές ξεκινά από την απάντηση σ΄ αυτή τη μεγάλη αμφιβολία και την υπέρβαση του δισταγμού και της παραίτησης, στο όνομα ενός μεγάλου σκοπού.
Τώρα που το σκέφτομαι, το ερώτημα αυτό είναι ευλογία. Αν αποφασίσεις να το απαντήσεις με σοβαρότητα και αποφασιστικότητα, θα σε οδηγήσει σ΄ εκείνα που άλλοι, πριν από σένα, δίδαξαν σε κάποιες παλιές τάξεις ενός κατηχητικού, απ΄ όπου ίσως να πέρασες κι εσύ . Εκεί που άκουσες για το θαυμαστό ταξίδι της Εκκλησίας μέσα σους αιώνες. Ταξίδι που πέρασε από χίλια κύματα διωγμών, αμφιβολίας, ακόμη και προδοσίας ανθρώπων που ανήκαν σ΄ αυτήν. Ταξίδι όμως που δεν οδήγησε το καράβι της στον καταποντισμό, αλλά αντίθετα, το έκανε σανίδα σωτηρίας για εκατομμύρια ψυχές, ριγμένες στην ματαιότητα και τον παραλογισμό τη ζωής χωρίς Χριστό. Το ερώτημα αυτό όμως θα σε πάει και κάπου αλλού: Στην δική σου, την προσωπική σχέση με τον Χριστό μας. Θα σου θυμίσει την ευεργετική παρουσία Του στη δική σου ζωή. Την ανταπόκρισή Του στην κάθε σου κραυγή πόνου ή απελπισίας. Στο χέρι Του, που κι όταν όλα τα ανθρώπινα χέρια τραβηχτούν, εκείνο έμεινε πάντα εκεί, έτοιμο να σε αρπάξει και να σε σύρει προς το φως. «Τι νόημα έχουν όλ΄ αυτά;»
Το ερώτημα μοιάζει να είναι του Πειρασμού. Μπορεί όμως να είναι και του ίδιου του Χριστού. Ίσως να είναι Αυτός που σε ρωτάει, για να σου δώσει την ευκαιρία να αναλογιστείς και να εκτιμήσεις μια σχέση ζωής, που πρώτα Εκείνος, κάθε μέρα την κυνηγάει και την θρέφει. Έχεις μια ευκαιρία να γεμίσεις ευγνωμοσύνη για τη σχέση αυτή και να δρέψεις καρπούς γλυκύτατους, που θα δώσουν το αληθινό νόημα σε μια ακόμη κατηχητική χρονιά που ξεκινάει. Τα μέσα πια είναι πολλά . Και βοηθήματα κυκλοφορούν, και διαδραστικό υλικό καθημερινά παράγεται και ιδέες παιδαγωγικές είναι διαθέσιμες. Χωρίς όμως αυτή την ευγνωμοσύνη για ένα Θεό ζωντανό που υπάρχει και νοιάζεται για όλους και τον καθένα προσωπικά, πράγματι, όλα θα βυθιστούν τη ματαιότητα. Τα παιδιά από κάτω είναι χορτασμένα από εφέ, οθόνες, διαδραστικότητα και πληροφορίες. Ζητάνε όμως φωτιά από ψυχές που τις καίει ο πόθος για ένα καλύτερο κόσμο, πλημμυρισμένο από το φως του προσώπου του Χριστού.

Ο λατρευτός Απόστολος Παύλος, στην Β΄ προς Κορινθίους επιστολή του, στο κεφάλαιο 9, από τον στίχο 6 έως 11, μας θυμίζει έναν βαθύ πνευματικό νόμο: "όπως σπείρεις, έτσι και θα θερίσεις". Έσπειρες από ανάγκη, έσπειρες με λύπη, με μιζέρια, με μισή καρδιά; Για τα παιδιά που βρέθηκαν στα χέρια σου θα σταθείς ακόμη ένας ή μια, που θα τα οδηγήσουν σε μια ζωή χωρίς χαρά, χωρίς ελπίδα, χωρίς προοπτική. Έσπειρες από το περίσσευμα μια καρδιάς που έχει πανηγύρι, μιας καρδιάς ξέχειλης από δάκρυα χαράς, δάκρυα ανεξήγητα και πάγγλυκα, δάκρυα να λες «τώρα η καρδιά μου θα σπάσει»; Ετοιμάσου για θαύματα. Όχι δικά σου αλλά Εκείνου, που σε αξίωσε να γίνεις μέρος του σχεδίου Του για τη σωτηρία του κόσμου.
Αυτό να γίνει το κατηχητικό σου: Ένα κέρασμα ζωής γεμάτης νόημα, ελπίδα και αγώνα, σε πείσμα όλων εκείνων, που μας θέλουν γονατισμένους από τρόμο, μπροστά στην κτηνωδία ενός κόσμου, που θέλησε να γεννήσει μόνος του δικαιοσύνη και αγάπη και αντί γι αυτό, γέμισε το στόμα του πίκρα αίματος και χολής. Τώρα είναι οι καιροί να αναδειχτεί το νόημα. Τώρα, που τρίζουν ακόμη και τα αυτονόητα του …πολιτισμένου κόσμου. Δεν ξεκινάς μάθημα σήμερα. Ξεκινάς μια συνομωσία φωτός, μια συνομωσία ελπίδας μέσα σε ένα κόσμο, που έφτασε να μισεί κάθε τι το φωτεινό και χαρούμενο.
«Ιλαρόν δότην αγαπά ο Θεός», λέει ο Απόστολος. Κι αν ρωτήσεις, που να βρεθεί χαρά τέτοιες εποχές, επίτρεψέ μου να σου απαντήσω: Ποτέ δεν υπήρξαν περισσότερες ευκαιρίες για προσφορά ψωμιού, αγάπης και χαμόγελου. Σ΄ αυτή την προσφορά βρίσκεται η χαρά κι άσε τον κόσμο να την αναζητά στα συντετριμμένα φρέατα της κατανάλωσης. Εσύ όμως το ξέρεις και πρέπει από σένα να το μάθουν κι οι νεαρές ψυχές που βρέθηκαν στο δρόμο σου. Ξεκίνα! Ο δρόμος βγάζει σε λιακάδα!

"Ιλαρόν δότην αγαπά ο Θεός"

 Του Ηλία Λιαμή, δρ Θεολογίας, αρχισυντάκτη της ιστοσελίδας

Αγαπημένε μου φίλε, αγαπημένη μου φίλη,
Μπροστά στην έναρξη και των φετινών κατηχητικών σχολείων, είμαι βέβαιος πως σε διακατέχουν αντιφατικά συναισθήματα και σκέψεις. Ενώ έχεις αποφασίσει να διαθέσεις χρόνο και κόπο σε μια προσπάθεια μετάδοσης του Λόγου του Θεού στις νεότερες γενιές, ενώ ίσως και να έχεις όλη την καλή διάθεση να δώσεις τον καλύτερο εαυτό σου, να ανακαλύψεις πρωτότυπο διδακτικό υλικό, να εφαρμόσεις νέες μεθόδους προσέγγισης και οργάνωσης των παιδιών, που φέτος θα σε εμπιστευτούν, μια εσωτερική φωνή, γεννημένη από κάθε είδους δυσκολίες σε όλους τους χώρους της καθημερινής μας ζωής, έρχεται να σου ψιθυρίσει:   «Άραγε, έχουν νόημα όλα αυτά;»
Αν το ερώτημα αυτό έχει φτάσει στ΄ αυτιά της ψυχής σου, μην κάνεις πως δεν τ΄ άκουσες. Ούτε και να το θεωρήσεις δείγμα ολιγοπιστίας ή ραθυμίας. Αποδέξου το ως φυσιολογικό, βαθιά ανθρώπινο και τελικά χρήσιμο. Θυμήσου κατ΄ αρχάς πως το ερώτημα αυτό ήχησε στ΄ αυτιά ακόμη και των Αποστόλων, όταν απογοητευμένοι και φοβισμένοι κατέφευγαν μετά την Σταύρωση, στα σκοτεινά υπερώα. Θυμήσου ακόμη, πως το ίδιο ερώτημα ταλαιπώρησε τις ψυχές όλων των μαρτύρων της πίστης μας. Και εντέλει αναλογίσου, πως, χωρίς το ερώτημα αυτό, ίσως και να μην είχε αξία κανένας αγώνας και καμιά θυσία. Διότι, η πνευματική ζωή σε όλες της τις μορφές ξεκινά από την απάντηση σ΄ αυτή τη μεγάλη αμφιβολία και την υπέρβαση του δισταγμού και της παραίτησης, στο όνομα ενός μεγάλου σκοπού.
Τώρα που το σκέφτομαι, το ερώτημα αυτό είναι ευλογία. Αν αποφασίσεις να το απαντήσεις με σοβαρότητα και αποφασιστικότητα, θα σε οδηγήσει σ΄ εκείνα που άλλοι, πριν από σένα, δίδαξαν σε κάποιες παλιές τάξεις ενός κατηχητικού, απ΄ όπου ίσως να πέρασες κι εσύ . Εκεί που άκουσες για το θαυμαστό ταξίδι της Εκκλησίας μέσα σους αιώνες. Ταξίδι που πέρασε από χίλια κύματα διωγμών, αμφιβολίας, ακόμη και προδοσίας ανθρώπων που ανήκαν σ΄ αυτήν. Ταξίδι όμως που δεν οδήγησε το καράβι της στον καταποντισμό, αλλά αντίθετα, το έκανε σανίδα σωτηρίας για εκατομμύρια ψυχές, ριγμένες στην ματαιότητα και τον παραλογισμό τη ζωής χωρίς Χριστό. Το ερώτημα αυτό όμως θα σε πάει και κάπου αλλού: Στην δική σου, την προσωπική σχέση με τον Χριστό μας. Θα σου θυμίσει την ευεργετική παρουσία Του στη δική σου ζωή. Την ανταπόκρισή Του στην κάθε σου κραυγή πόνου ή απελπισίας. Στο χέρι Του, που κι όταν όλα τα ανθρώπινα χέρια τραβηχτούν, εκείνο έμεινε πάντα εκεί, έτοιμο να σε αρπάξει και να σε σύρει προς το φως. «Τι νόημα έχουν όλ΄ αυτά;»
Το ερώτημα μοιάζει να είναι του Πειρασμού. Μπορεί όμως να είναι και του ίδιου του Χριστού. Ίσως να είναι Αυτός που σε ρωτάει, για να σου δώσει την ευκαιρία να αναλογιστείς και να εκτιμήσεις μια σχέση ζωής, που πρώτα Εκείνος, κάθε μέρα την κυνηγάει και την θρέφει. Έχεις μια ευκαιρία να γεμίσεις ευγνωμοσύνη για τη σχέση αυτή και να δρέψεις καρπούς γλυκύτατους, που θα δώσουν το αληθινό νόημα σε μια ακόμη κατηχητική χρονιά που ξεκινάει. Τα μέσα πια είναι πολλά . Και βοηθήματα κυκλοφορούν, και διαδραστικό υλικό καθημερινά παράγεται και ιδέες παιδαγωγικές είναι διαθέσιμες. Χωρίς όμως αυτή την ευγνωμοσύνη για ένα Θεό ζωντανό που υπάρχει και νοιάζεται για όλους και τον καθένα προσωπικά, πράγματι, όλα θα βυθιστούν τη ματαιότητα. Τα παιδιά από κάτω είναι χορτασμένα από εφέ, οθόνες, διαδραστικότητα και πληροφορίες. Ζητάνε όμως φωτιά από ψυχές που τις καίει ο πόθος για ένα καλύτερο κόσμο, πλημμυρισμένο από το φως του προσώπου του Χριστού.

Δεν υπήρχε καλύτερο ανάγνωσμα για την σημερινή έναρξη από την Αποστολική περικοπή. Ο λατρευτός Απόστολος Παύλος, στην Β΄ προς Κορινθίους επιστολή του, στο κεφάλαιο 9, από τον στίχο 6 έως 11, μας θυμίζει έναν βαθύ πνευματικό νόμο: "όπως σπείρεις, έτσι και θα θερίσεις". Έσπειρες από ανάγκη, έσπειρες με λύπη, με μιζέρια, με μισή καρδιά; Για τα παιδιά που βρέθηκαν στα χέρια σου θα σταθείς ακόμη ένας ή μια, που θα τα οδηγήσουν σε μια ζωή χωρίς χαρά, χωρίς ελπίδα, χωρίς προοπτική. Έσπειρες από το περίσσευμα μια καρδιάς που έχει πανηγύρι, μιας καρδιάς ξέχειλης από δάκρυα χαράς, δάκρυα ανεξήγητα και πάγγλυκα, δάκρυα να λες «τώρα η καρδιά μου θα σπάσει»; Ετοιμάσου για θαύματα. Όχι δικά σου αλλά Εκείνου, που σε αξίωσε να γίνεις μέρος του σχεδίου Του για τη σωτηρία του κόσμου.
Αυτό να γίνει το κατηχητικό σου: Ένα κέρασμα ζωής γεμάτης νόημα, ελπίδα και αγώνα, σε πείσμα όλων εκείνων, που μας θέλουν γονατισμένους από τρόμο, μπροστά στην κτηνωδία ενός κόσμου, που θέλησε να γεννήσει μόνος του δικαιοσύνη και αγάπη και αντί γι αυτό, γέμισε το στόμα του πίκρα αίματος και χολής. Τώρα είναι οι καιροί να αναδειχτεί το νόημα. Τώρα, που τρίζουν ακόμη και τα αυτονόητα του …πολιτισμένου κόσμου. Δεν ξεκινάς μάθημα σήμερα. Ξεκινάς μια συνομωσία φωτός, μια συνομωσία ελπίδας μέσα σε ένα κόσμο, που έφτασε να μισεί κάθε τι το φωτεινό και χαρούμενο.
«Ιλαρόν δότην αγαπά ο Θεός», λέει ο Απόστολος. Κι αν ρωτήσεις, που να βρεθεί χαρά τέτοιες εποχές, επίτρεψέ μου να σου απαντήσω: Ποτέ δεν υπήρξαν περισσότερες ευκαιρίες για προσφορά ψωμιού, αγάπης και χαμόγελου. Σ΄ αυτή την προσφορά βρίσκεται η χαρά κι άσε τον κόσμο να την αναζητά στα συντετριμμένα φρέατα της κατανάλωσης. Εσύ όμως το ξέρεις και πρέπει από σένα να το μάθουν κι οι νεαρές ψυχές που βρέθηκαν στο δρόμο σου. Ξεκίνα! Ο δρόμος βγάζει σε λιακάδα!

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ Ι. ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ
1  2
ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΕΝΑΡΞΕΩΣ
2 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2016
agiasmos
Προετοιμάζοντας το κατηχητικό μου....
 
 
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΑΠΟΔΟΤΙΚΗ & ΕΥΧΑΡΙΣΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ
1. Επιλογή κατηχητικών βοηθημάτων, ανάλογα με τη βαθμίδα που έχουμε αναλάβει
 
2. Φάκελοι κατηχητικού υλικού
Πριν την έναρξη των μαθημάτων είναι ιδιαίτερα χρήσιμο να προετοιμάσουμε φακέλους με έντυπο και ηλεκτρονικό υλικό κατήχησης.
α. Σε ντοσιέ τοποθετούμε 25 περίπου καρτέλες αρχειοθέτησης, όσα, περίπου, τα μαθήματα που θα γίνουν μέσα στη χρονιά 2016-17. Σε κάθε καρτέλα σημειώνουμε την ημερομηνία του μαθήματος, το θέμα του Ευαγγελικού και Αποστολικού Αναγνώσματος της Κυριακής, τους Αγίους της εβδομάδας και όσα άλλα στοιχεία θεωρούμε απαραίτητα.
Στη συνέχεια κάνουμε ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ του κατηχητικού υλικού που έχουμε ήδη στο αρχείο μας (μαθήματα, δραστηριότητες, τραγούδια, ζωγραφιές κλπ). Δημιουργούμε επίσης μία κατηγορία με υλικό για ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ (Χριστούγεννα, Πάσχα, εθνικές εορτές κλπ).
β. Ακολουθούμε την ίδια διαδικασία και στον ηλεκτρονικό φάκελο Κατήχησης που έχουμε δημιουργήσει στον υπολογιστή μας. Δημιουργούμε φακέλους ανά ημερομηνία μαθημάτων και ταξινομούμε το ηλεκτρονικό υλικό.
 
Με αυτήν τη μέθοδο έχουμε κάνει έναν βασικό προγραμματισμό της ύλης και των δραστηριοτήτων μας για την φετινή χρονιά.
Αυτοί οι φάκελοι εμπλουτίζονται διαρκώς και από αυτούς επιλέγουμε την ύλη για κάθε μάθημα.
3. Ανάλογη προετοιμασία του χώρου του κατηχητικού σχολείου ή της νεανικής συντροφιάς, ώστε να είναι λειτουργικός και ευχάριστος
(ανάλογα τραπέζια, καρέκλες, κουρτίνες, μοκέτες κλπ)
sunday-school-300x236  sunday-school-classroom-design
4. Δημιουργία γωνιάς προσευχής, με προσευχητάρι, καντήλι και θυμιατό
 
5. Εξασφάλιση ντοσιέ-εάν είναι εφικτό-για παιδιά προσχολικής ηλικίας και δημοτικού σχολείου, για αρχειοθέτηση του υλικού που θα τους δίνουμε σε κάθε μάθημα
 
6. Φωτοτύπηση αντίστοιχων σελίδων αρχειοθέτησης για όλα τα παιδιά
Πρόταση αρχειοθέτησης κατηχητικού υλικού στα ντοσιέ των παιδιών, της ιστοσελίδας catichisis.gr
folders   folder1    folder2    folder3    folder4    folder5  
(Να ζωγραφίσουν τις σελίδες αρχειοθέτησης και εάν θέλουν να τις κολλήσουν σε χαρτόνι για να τις βρίσκουν εύκολα)
 
Πρόταση αρχικών σελίδων ντοσιέ κατήχησης, από την Ι.Μ.Λευκάδος & Ιθάκης
(Από το κατηχητικό βοήθημα "Συμπολίτες των Αγίων") 
sel
7. Προετοιμασία του κατάλληλου οπτικοακουστικού υλικού και εποπτικών μέσων διδασκαλίας που είναι εφικτό να χρησιμοποιήσουμε στο μάθημα μας
π.χ. βίντεο, τηλεόραση, video projector, computer, πίνακας μαρκαδόρου, πίνακας φελλού, cd player
 
8. Εξασφάλιση υλικών χειροτεχνίας για παιδιά προσχολικής ηλικίας και δημοτικού σχολείου π.χ. μπογιές, μαρκάδόροι, χαρτόνια, χρωματιστά χαρτιά κλπ.
Εφόσον δεν υπάρχει η δυνατότητα εξασφάλισης αυτού του υλικού, μπορούμε να ζητήσουμε στα παιδιά να φέρνουν μαζί τους σε κάθε συνάντηση τις μπογιές τους, τα μπλοκ ζωγραφικής κλπ
 
9. Εξασφάλιση επιτραπέζιων παιχνιδιών και αθλητικού υλικού
Μπορούμε να ζητήσουμε από τα μέλη μας να φέρουν όσα επιτραπέζια παιχνίδια, μπάλες κλπ δεν χρησιμοποιούν και επιθυμούν να τα διαθέσουν για μια χρονιά στο κατηχητικό.
 
ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ
ms
ΣΥΛΛΟΓΕΣ & ΕΚΘΕΣΕΙΣ

Από την αρχή της κατηχητικής χρονιάς 2015-16
έχουν αναρτηθεί και εμπλουτίζονται διαρκώς

60 Συλλογές και Εκθέσεις
με περισσότερα από 3.000 εκθέματα!!

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ: ΜΙΑ ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ

Του Ηλία Λιαμή, δρ Θεολογίας, Αρχισυντάκτη της ιστοσελίδας

Αγαπημένοι μας φίλοι

Κλείνει σήμερα ο κύκλος και της φετινής σχολικής χρονιάς. Ήδη τα μεγαλύτερα παιδιά δίνουν τον δικό τους αγώνα στα θρανία των γραπτών θερινών εξετάσεων. Τα κοιτάμε εμείς, οι μεγαλύτεροι και ίσως να κουνάμε το κεφάλι, αναλογιζόμενοι το πόσο δυσκολότερες και συνθετότερες καταστάσεις τα περιμένουν στις εξετάσεις της ζωής που έρχεται. Τι νόημα όμως έχουν άραγε οι σκέψεις αυτές εκ των υστέρων; Σημασία έχει, πως από την πρώτη στιγμή της ζωής μας, παραλαμβάνουμε κλειστούς φακέλους με θέματα από μια αθέατη εξεταστική επιτροπή. Θέματα άλλοτε εύκολα, συνήθως όμως δύσκολα, που ζητούν λύση. Κάποιες φορές, βρισκόμαστε διαβασμένοι, συνήθως όμως συλλαμβανόμεθα παντελώς απροετοίμαστοι. Πάντα όμως πρέπει να δοθούν απαντήσεις. Και το χειρότερο; Καμιά ελπίδα αντιγραφής. Τα θέματα είναι αυστηρώς προσωπικά, όπως και οι λύσεις τους.

Με αυτά και με άλλα… ποιητικά, αποχαιρετούμε τα παιδιά μας και βάζουμε τίτλους τέλους στη χειμωνιάτικη παρέα του κατηχητικού. Προσωπικά, δε μένω τόσο, στο αν θα τους λείψουν αναγνώσματα και αναλύσεις περικοπών. Το σημαντικότερο είναι, πως διακόπτεται για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα η ανθρώπινη επαφή, η χαρούμενη ατμόσφαιρα, η ευκαιρία για έκφραση συναισθημάτων και χαρισμάτων. Και δυστυχώς, η εποχή μας, αυτά είναι που έχει την περισσότερη ανάγκη.

Κι όμως! Από προσωπική εμπειρία, μπορώ να διαβεβαιώσω, πως το καλοκαίρι προσφέρει μια ιδιαίτερη ευκαιρία, που πρακτικά είναι αδύνατον να την έχει κανείς το χειμώνα:

Τις καλοκαιρινές κατασκηνώσεις.

Ευκαιρία πολύτιμη και πολυδιάστατη. Ευκαιρία, που μπορεί να σφραγίσει ολόκληρη ζωή. Και δε μιλώ γενικώς για τις κατασκηνώσεις, που πραγματοποιούν λογής λογής φορείς ανά την Ελλάδα. Μιλώ ειδικά για τις κατασκηνώσεις των Ιερών Μητροπόλεων, όπου η κοινωνικότητα και οι δραστηριότητες συνδυάζονται με διακριτική προσφορά ευκαιριών για πνευματικές συζητήσεις και εμπειρίες, μέσα σε ένα πλαίσιο ηρεμίας και γαλήνης, που μόνο η Ελληνική καλοκαιρινή φύση μπορεί να προσφέρει.

Όσοι πέρασαν από τέτοιου είδους κατασκηνώσεις μπορούν να βεβαιώσουν για το κάτι διαφορετικό, που προσφέρουν. Προσωπικά, βρίσκω ως σημαντικότερη αιτία την ευκαιρία να ζεις μαζί με άλλους για όλη τη διάρκεια της ημέρας, γεγονός που σε καλεί να παρατηρήσεις, να αποδεχτείς, να συμβιβαστείς, να υποχωρήσεις, να διεκδικήσεις ή και να συγχωρέσεις, προκειμένου να συνυπάρξεις. Έτσι όπως έγινε η κοινωνία μας, η κατασκήνωση προσφέρει την σπάνια δυνατότητα να συμβιώσεις και να δοκιμάσεις στην πράξη αλήθειες, μηνύματα και διδάγματα μιας ολόκληρης κατηχητικής χρονιάς. Διότι, τελικά, τι άλλο είναι η Εκκλησία, από μια παρέα ανθρώπων, που τους ενώνει η κοινή τους αγάπη για τον Χριστό και η επιθυμία τους να μιμηθούν την δική Του αγάπη στις σχέσεις μεταξύ τους;

Μακάρι να αποφάσιζε κάθε παιδί, κάθε ηλικίας να χαρίσει στον εαυτό του μια τέτοια εμπειρία. Ιδίως μάλιστα αν αποφάσιζε να ακολουθήσει ολοκληρωτικά κάποιους διαφορετικούς ρυθμούς καθημερινότητας, θα του δινότανε η ευκαιρία να βιώσει κάτι το μοναδικό. Αν και δεν είναι εύκολο! Κυρίως η τεχνολογία, έχει σκαρφιστεί χίλιους δυο τρόπους αντικατάστασης των αληθινών προσώπων με εικονικά, μέσα από οθόνες και διαδικτυακές δεξαμενές αόρατων - και όχι πάντα ακίνδυνων - «φίλων».

Γι’ αυτό, η κατασκήνωση, πέρα από χαλάρωση και αναψυχή, γίνεται πρόσκληση και πρόκληση. Πρόσκληση συμμετοχής σε μια κοινότητα με άλλους ρυθμούς και άλλες προτεραιότητες. Αλλά και πρόκληση δοκιμής προσωπικών δυνάμεων αντίστασης σε μέσα, εργαλεία, χειριστήρια και links, που έχουμε πειστεί πως μας είναι απαραίτητα. Με την έννοια αυτή, μια αλλού είδους νηστεία, μια άλλου είδους άσκηση μας καλεί. Αυτές είναι οι αληθινές εξαρτήσεις και η απελευθέρωση από αυτές απαιτεί έναν άλλου είδους πνευματικό αγώνα, προκειμένου, για να ενεργοποιήσουμε έναν άλλο κρυμμένο εαυτό. Εαυτό με κοινωνικότητα, περισυλλογή, ενέργεια για αληθινό παιχνίδι, διάθεση για βαθύ προβληματισμό, δύναμη για αντίσταση στο ρεύμα της εποχής.

Και κάτι τελευταίο:

Νομίζουν πολλοί, πως το καλοκαίρι είναι ένας επίλογος ενός έντονου και κοπιαστικού χειμώνα. Αυτή είναι η μισή αλήθεια. Υπάρχει και το άλλο μισό της αλήθειας:

Το κάθε καλοκαίρι είναι και ένας πρόλογος, μια προετοιμασία ενός ωραίου χειμώνα. Μέσα σε μια κατασκήνωση ρίχνεται ο πρώτος σπόρος μιας φιλίας, ο πρώτος σπόρος μιας πνευματικής απόφασης, ο πρώτος σπόρος μιας πιο συστηματικής λειτουργικής ζωής. Κάποιοι θησαυροί μιας καλοκαιρινής χριστιανικής κατασκήνωσης, μπορεί να στηρίξουν ένα χειμώνα διάσπασης στα τρέχοντα και τα υποχρεωτικά. Μικρά και μεγαλύτερα παιδιά, δικαιούνται αυτή την ευκαιρία. Είναι και στην ευθύνη ημών, των μεγαλυτέρων, αυτή τη δυνατότητα να την υποστηρίξουμε και να την ενθαρρύνουμε.

Όσο για μας, εδώ, στην διαδικτυακή αυτή γειτονιά, δεν μπορούμε, παρά να ευχαριστήσουμε θερμά, όλους όσοι συνέβαλαν στην διάδοση και τον εμπλουτισμό της. Όπως καταλαβαίνετε, η ιστοσελίδα αυτή δεν έχει τόσο τον ρόλο ενός ακόμη άμβωνα. Περισσότερο φιλοδοξεί να πάρει το ρόλο μιας πνευματικής αυλής, με τη δροσιά της, τις πηγαίες συζητήσεις της, την ανθρώπινη επαφή και το μοίρασμα της αγάπης για την εκκλησία του Χριστού και όλους τους ανθρώπους. Πολλοί εμπλούτισαν την φετινή μας συντροφιά με υλικό, γνώμες και υποδείξεις. Να περάσει με το καλό και το καλοκαιράκι αυτό και εδώ είμαστε να τα ξαναπούμε.

Αλλά για τους μήνες που ακολουθούν… δεν θα χαθούμε! Οι καλοκαιρινές Κυριακές θα συνεχίσουν, μέσα από τα ευαγγελικά τους αναγνώσματα, να δίνουν αφορμή για κάποιες σκέψεις.

Προς το παρόν, ευχές θερμές, ευχές αδελφικές, για δύναμη, κουράγιο και πίστη, πως τίποτε δεν είναι ισχυρότερο από την πρόνοια και την φιλανθρωπία του Θεού για τον καθένα μας ξεχωριστά και όλον τον κόσμο!!

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
img059
ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ
ms
ΣΥΛΛΟΓΕΣ & ΕΚΘΕΣΕΙΣ

Από την αρχή της κατηχητικής χρονιάς 2015-16
έχουν αναρτηθεί και εμπλουτίζονται διαρκώς

60 Συλλογές και Εκθέσεις
με περισσότερα από 3.000 εκθέματα!!

8 ΜΑΪΟΥ 2016
ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΕΜΜΑΟΥΣ

Του Ηλία Λιαμή, δρ Θεολογίας, Αρχισυντάκτη της ιστοσελίδας

Αγαπημένοι μας φίλοι,

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

Στην συνάντηση αυτή θα κάνουμε μια παρέκκλιση από το βιβλικό κείμενο της Κυριακής. Βεβαίως, δεν ξεφεύγουμε από την Αναστάσιμη χαρά. Μόνο, που, αντί του Θωμά, ακολουθούμε τους μαθητές στη διαδρομή τους προς Εμμαούς. Διαδρομή γεμάτη μυστικά, γεμάτη ευκαιρίες. Διαδρομή διαρκή, διαχρονική, δική μας διαδρομή.........

Λουκ. 13-35

13 Καὶ ἰδοὺ δύο ἐξ αὐτῶν ἦσαν πορευόμενοι ἐν αὐτῇ τῇ ἡμέρᾳ εἰς κώμην ἀπέχουσαν σταδίους ἑξήκοντα ἀπὸ ̔Ιερουσαλήμ, ᾗ ὄνομα ̓Εμμαούς. 14 καὶ αὐτοὶ ὡμίλουν πρὸς ἀλλήλους περὶ πάντων τῶν συμβεβηκότων τούτων. 15 καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ὁμιλεῖν αὐτοὺς καὶ συζητεῖν καὶ αὐτὸς ὁ ̓Ιησοῦς ἐγγίσας συνεπορεύετο αὐτοῖς· 16 οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν ἐκρατοῦντο τοῦ μὴ ἐπιγνῶναι αὐτόν. 17 εἶπε δὲ πρὸς αὐτούς· τίνες οἱ λόγοι οὗτοι οὓς ἀντιβάλλετε πρὸς ἀλλήλους περιπατοῦντες καί ἐστε σκυθρωποί; 18 ἀποκριθεὶς δὲ ὁ εἷς, ᾧ ὄνομα Κλεόπας, εἶπε πρὸς αὐτόν· σὺ μόνος παροικεῖς ἐν ̔Ιερουσαλὴμ καὶ οὐκ ἔγνως τὰ γενόμενα ἐν αὐτῇ ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις; 19 καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ποῖα; οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· τὰ περὶ ̓Ιησοῦ τοῦ Ναζωραίου, ὃς ἐγένετο ἀνὴρ προφήτης δυνατὸς ἐν ἔργῳ καὶ λόγῳ ἐναντίον τοῦ Θεοῦ καὶ παντὸς τοῦ λαοῦ, 20 ὅπως τε παρέδωκαν αὐτὸν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ ἄρχοντες ἡμῶν εἰς κρῖμα θανάτου καὶ ἐσταύρωσαν αὐτόν. 21 ἡμεῖς δὲ ἠλπίζομεν ὅτι αὐτός ἐστιν ὁ μέλλων λυτροῦσθαι τὸν ̓Ισραήλ· ἀλλά γε σὺν πᾶσι τούτοις τρίτην ταύτην ἡμέραν ἄγει σήμερον ἀφ ̓ οὗ ταῦτα ἐγένετο. 22 ἀλλὰ καὶ γυναῖκές τινες ἐξ ἡμῶν ἐξέστησαν ἡμᾶς γενόμεναι ὄρθριαι ἐπὶ τὸ μνημεῖον, 23 καὶ μὴ εὑροῦσαι τὸ σῶμα αὐτοῦ ἦλθον λέγουσαι καὶ ὀπτασίαν ἀγγέλων ἑωρακέναι, οἳ λέγουσιν αὐτὸν ζῆν. 24 καὶ ἀπῆλθόν τινες τῶν σὺν ἡμῖν ἐπὶ τὸ μνημεῖον, καὶ εὗρον οὕτω καθὼς καὶ αἱ γυναῖκες εἶπον, αὐτὸν δὲ οὐκ εἶδον. 25 καὶ αὐτὸς εἶπε
πρὸς αὐτούς· ὦ ἀνόητοι καὶ βραδεῖς τῇ καρδίᾳ τοῦ πιστεύειν ἐπὶ πᾶσιν οἷς ἐλάλησαν οἱ προφῆται! 26 οὐχὶ ταῦτα ἔδει παθεῖν τὸν Χριστὸν καὶ εἰσελθεῖν εἰς τὴν δόξαν αὐτοῦ; 27 καὶ ἀρξάμενος ἀπὸ Μωϋσέως καὶ ἀπὸ πάντων τῶν προφητῶν διηρμήνευεν αὐτοῖς ἐν πάσαις ταῖς γραφαῖς τὰ περὶ ἑαυτοῦ. 28 Καὶ ἤγγισαν εἰς τὴν κώμην οὗ ἐπορεύοντο, καὶ αὐτὸς προσεποιεῖτο πορρωτέρω πορεύεσθαι· 29 καὶ παρεβιάσαντο αὐτὸν λέγοντες· μεῖνον μεθ ̓ ἡμῶν, ὅτι πρὸς ἑσπέραν ἐστὶ καὶ κέκλικεν ἡ ἡμέρα. καὶ εἰσῆλθε τοῦ μεῖναι σὺν αὐτοῖς. 30 καὶ ἐγένετο ἐν τῷ κατακλιθῆναι αὐτὸν μετ ̓ αὐτῶν λαβὼν τὸν ἄρτον εὐλόγησε, καὶ κλάσας ἐπεδίδου αὐτοῖς. 31 αὐτῶν δὲ διηνοίχθησαν οἱ ὀφθαλμοί, καὶ ἐπέγνωσαν αὐτόν· καὶ αὐτὸς ἄφαντος ἐγένετο ἀπ ̓ αὐτῶν. 32 καὶ εἶπον πρὸς ἀλλήλους· οὐχὶ ἡ καρδία ἡμῶν καιομένη ἦν ἐν ἡμῖν, ὡς ἐλάλει ἡμῖν ἐν τῇ ὁδῷ καὶ ὡς διήνοιγεν ἡμῖν τὰς γραφάς; 33 Καὶ ἀναστάντες αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ὑπέστρεψαν εἰς ̔Ιερουσαλήμ, καὶ εὗρον συνηθροισμένους τοὺς ἕνδεκα καὶ τοὺς σὺν αὐτοῖς, 34 λέγοντας ὅτι ἠγέρθη ὁ Κύριος ὄντως καὶ ὤφθη Σίμωνι. 35 καὶ αὐτοὶ ἐξηγοῦντο τὰ ἐν τῇ ὁδῷ καὶ ὡς ἐγνώσθη αὐτοῖς ἐν τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου.

13 Και ιδού, δύο από αυτούς κατ’ αυτήν την ημέρα πορεύονταν σε ένα χωριό που απείχε περίπου δέκα χιλιόμετρα από την Ιερουσαλήμ, του οποίου το όνομα ήταν Εμμαούς. 14 Και αυτοί μιλούσαν μεταξύ τους για όλα αυτά που είχαν συμβεί. 15 Και συνέβηκε, ενώ αυτοί μιλούσαν και συζητούσαν, τότε ο ίδιος ο Ιησούς να πλησιάσει. και προχωρούσε μαζί τους. 16 Αλλά τα μάτια τους κρατούνταν, για να μην τον αναγνωρίσουν. 17 Είπε τότε προς αυτούς: «Ποια είναι αυτά τα λόγια που ανταλλάσσετε μεταξύ σας περπατώντας;» Και εκείνοι στάθηκαν σκυθρωποί. 18 Αποκρίθηκε, λοιπόν, ένας με το όνομα Κλεόπας και είπε προς αυτόν: «Εσύ μόνος παροικείς στην Ιερουσαλήμ και δεν έμαθες όσα έγιναν μέσα σ’ αυτήν τις ημέρες αυτές;» 19 Και τους είπε: «Ποια;» Εκείνοι του είπαν: «Τα σχετικά με τον Ιησού το Ναζαρηνό, ο οποίος ήταν άντρας προφήτης, δυνατός σε έργα και σε λόγια απέναντι στο Θεό και σε όλο το λαό. 20 Και πώς τον παράδωσαν οι αρχιερείς και οι άρχοντές μας σε καταδίκη θανάτου και τον σταύρωσαν. 21 Εμείς όμως ελπίζαμε ότι αυτός είναι εκείνος που μέλλει να λυτρώνει το λαό Ισραήλ. Αλλά, βέβαια, και μαζί με όλα αυτά, είναι η τρίτη ημέρα αυτή που περνάει αφότου έγιναν αυτά. 22 Αλλά και κάποιες γυναίκες από εμάς μας άφησαν εκστατικούς, όταν πήγαν με τον όρθρο στο μνήμα 23 και, επειδή δε βρήκαν το σώμα του, ήρθαν, λέγοντας πως έχουν δει και οπτασία αγγέλων, οι οποίοι λένε ότι αυτός ζει. 24 Και πήγαν μερικοί από αυτούς που είναι μαζί μας στο μνήμα και βρήκαν τα πράγματα έτσι καθώς είπαν και οι γυναίκες, αλλά αυτόν δεν τον είδαν». 25 Και τότε αυτός είπε προς αυτούς: «Ω, ανόητοι και αργοί στην καρδιά στο να πιστεύετε σε όλα όσα λάλησαν οι προφήτες. 26 Δεν έτρεπε αυτά να πάθει ο Χριστός και να εισέλθει στη δόξα του;» 27Και αφού άρχισε από το Μωυσή και από όλους τους προφήτες, διερμήνεψε σ’ αυτούς μέσα σ’ όλες τις γραφές τα σχετικά με τον εαυτό του. 28Και πλησίασαν στο χωριό όπου πήγαιναν, και τότε αυτός προσποιήθηκε ότι πηγαίνει μακρύτερα. 29 Και τον πίεσαν, παρακαλώντας τον και λέγοντας: «Μείνε μαζί μας, γιατί πλησιάζει η εσπέρα και έχει γείρει ήδη η ημέρα». Και εισήλθε για να μείνει μαζί τους. 30 Και όταν κάθισε, για να φάει μαζί τους, αφού έλαβε τον άρτο, τον ευλόγησε και, αφού τον έκοψε με τα χέρια, τον έδινε σ’ αυτούς. 31Τότε διανοίχτηκαν οι οφθαλμοί τους και τον

αναγνώρισαν. αλλά αυτός έγινε άφαντος από αυτούς. 32 Και είπαν μεταξύ τους: «Η καρδιά μας δεν έκαιγε συνεχώς μέσα μας καθώς μας μιλούσε στο δρόμο, όπως μας διάνοιγε τις Γραφές;» 33 Και αφού σηκώθηκαν αυτήν την ώρα, επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ και βρήκαν συναθροισμένους τους έντεκα και όσους ήταν μαζί τους, 34 που έλεγαν ότι πράγματι εγέρθηκε ο Κύριος και φανερώθηκε στο Σίμωνα. 35 Και αυτοί διηγούνταν όσα έγιναν στο δρόμο και πώς γνωρίστηκε σ’ αυτούς με το κόψιμο του άρτου.

......... Κρίμα! Κρίμα! Δυο ανάσες δίπλα του, δυο ανάσες. Και να πεις ότι δεν είχατε τη διάθεση, δεν είχατε την πίστη!

Βγαίνω από το σκοτεινό τούνελ των άσκοπων καθημερινών συγκρούσεων. Στέκομαι μπροστά στην «Πορεία προς Εμμαούς». Ο πιο κοινότυπος πίνακας των αστικών σπιτιών της δεκαετίας του ’60. Μα ο πίνακας του δικού μου σπιτιού, εκεί, στο βάθος του σαλονιού, διαφέρει. Δεν έχει μόνο τα χρώματα της reproduction. Επάνω του κρατάει όλες τις παιδικές μου στιγμές, τις άπειρες παιδικές μου στιγμές, που ξόδεψα να τον παρατηρώ. Τα θεόρατα δέντρα, το πέτρινο γεφύρι, η γλυκιά σκιά του μονοπατιού, η Εμμαούς στο βάθος. Κι εκεί, στο κέντρο, τρεις φιγούρες. Στη μέση, ένας λευκοφορεμένος διαβάτης και δίπλα του δυο άλλοι. Ακούνε τον συνοδοιπόρο τους, που με σηκωμένο χέρι μιλάει. Είμαι βέβαιος, ο δικός μου πίνακας διαφέρει. Ξέρει να με ρουφάει. Τα φύλλα των δέντρων σαλεύουν, η ησυχία διακόπτεται μόνο από μακρινά κελαηδίσματα. Μ ́ αρέσει εδώ. Τους τρεις διαβάτες δεν τους ξέρω. Για κείνους έμαθα αργότερα και βάλθηκα να συνδυάζω τη μορφή τους με τα γεγονότα. Ο Λουκάς και ο Κλεόπας! Κι ανάμεσά τους ο Χριστός. Ο αναστημένος Χριστός να τους μιλάει. «Μα δε βλέπουν, δε βλέπουν;», αναρωτιόμουν πάντα. Δε βλέπουν. Τόσα χρόνια στον πίνακα αλλά δε βλέπουν. Με θύμωναν κάποτε. Όχι πια. Αντίθετα, με τον καιρό, τους αγαπάω περισσότερο. Γιατί, όσο τα χρόνια περνούσαν, η τύφλωσή τους τούς έκανε οικείους, σημερινούς.

Δεν φταίνε αυτοί, δεν φταίμε εμείς. Φταίει το δωμάτιο που ζούμε, αυτό το δωμάτιο με τους μονόδρομους καθρέφτες. Απ’ τη δική σου τη μεριά βλέπεις το είδωλό σου. Από πίσω όμως σε παρακολουθούν, κι ας είναι αόρατοι για σένα. Τα βάζουνε συνήθως στα δωμάτια ανακρίσεων, κάποιους όμως σαν κι εσάς και σαν εμάς, μας κρύβουν την αλήθεια.

Φίλε μου Κλεόπα, φίλε μου Λουκά, δε βλέπουμε. Μπορεί τα πράγματα να άλλαξαν! Τα δέντρα γύρω σας γίνανε κάστρα τσιμεντένια. Και τα γεφύρια, κόμβοι μυρίων εποχουμένων. Το δωμάτιο όμως αυτό, το δωμάτιο με τους μονόδρομους καθρέφτες, είναι η πιο διαχρονική αξία και το πιο διαρκές αμάρτημα. Κάθε πρόσωπο, κάθε ανθρώπινη ύπαρξη που περνάει από τη ζωή μας γίνεται είδωλό μας. Νομίζουμε πως βλέπουμε, νομίζουμε πως ανταμώνουμε. Και στην πραγματικότητα καθρεφτίζουμε πάνω της τα δικά μας χαρακτηριστικά. Η δίψα για σχέση, η δίψα μας γι’ αγάπη εκτονώνεται σε μονολόγους με το είδωλό μας.

Αρνιόμαστε την έκπληξη. Νομίζουμε πάντοτε πως ξέρουμε το «πώς» και το «γιατί» για κάθε άνθρωπο που συναντάμε. Όπως κι εσείς νομίζατε πως ξέρατε όλη την ιστορία, που είχε διαδραματιστεί μπροστά στα μάτια σας. Του τά ’πατε του Χριστού το απόγευμα εκείνο χαρτί και καλαμάρι. Του διηγηθήκατε την ίδια τη ζωή Του. Πώς έζησε, πώς δίδαξε,

πώς προδόθηκε, πώς σταυρώθηκε, πώς πέθανε και πώς τάφηκε. Αμ, δε μιλάγατε σ’ εκείνον. Με τις προσδοκίες και τα όνειρά σας κάνατε διάλογο. Για το θυμό σας, που δεν έγινε τίποτε, εκεί που περιμένατε τόσα πολλά. Τίποτε. Αυτό δεν του είπατε; «Εμείς ελπίζαμε ότι αυτός είναι εκείνος που έμελλε να ελευθερώσει τον Ισραήλ. Και είναι τρίτη μέρα από τότε που πέθανε και δεν έχει συμβεί τίποτα». Η βεβαιότητά μας πως ξέρουμε πάντα τι συμβαίνει, η βεβαιότητά μας πως καταλάβαμε, η στέρεη πεποίθηση πως τα εξηγήσαμε όλα, είναι οι καθρέφτες που δε μας αφήνουν ν’ αντικρίσουμε την έκπληξη πίσω από το τζάμι.

Καθρέφτης και η θεολογία σας. Τα ξέρατε όλα καλά. Κι όσα δεν θυμόσασταν, για ώρες σας τα ανέλυε ο διδάσκαλος. Όλη την Παλαιά Διαθήκη σάς ανέλυσε. Προφήτες, τον έναν πίσω από τον άλλον, εξηγήσεις και ερμηνείες στην αυθεντικότερη, στην πιο άρτια παρουσίαση. Όμως κι αυτά, όπως και τα δικά μας, γίνανε φυλακή. Ξέρετε που καταλήγω; Ότι κι εσείς, όπως κι εμείς, δεν πιστεύουμε κατά βάθος πως αξίζουμε τέτοια θυσία. Όπως και τότε εσείς, όπως και σήμερα εμείς, ανατρεφόμαστε για να υμνούμε, να θαυμάζουμε τις ζωές των άλλων. Ψηλά, ψηλά, κάθε μέρα και ψηλότερα ανεβαίνουν τα είδωλα στα μάτια μας. Στολές και αξιώματα και ύφος και ...γνόφος φαρισαϊκός στερούσε τον Θεό απ’ την απλότητά σας, απ’ την απλότητα που γρήγορα σας μάθανε να την λογάτε γι’ ασημαντότητα. Δεν διαφέρουμε. Το ύφος και το στυλ και οι στολές, οι κάθε είδους στολές, πλημμύρισαν τις οθόνες και κάθε βράδυ, κάθε ώρα, μας εμπεδώνουν την πεποίθηση της ασημαντότητάς μας. Μπήκε και ο διδάσκαλός σας, ο διδάσκαλός μας, ο γλυκός μας ο Θεός, στους υποψήφιους επώνυμους. Δόγματα και τελετές και τύποι και παράδοση γίνανε μέρος του καθρέφτη. Λόγοι βαθείς, γλώσσα ακατάληπτη, το «τότε», πάντα το «τότε», τότε που μόνον τότε γίνονταν θαύματα.

Τίποτα και όλα γίνονταν τότε, τίποτε και όλα γίνονται τώρα. Ούτε εσείς καταλάβατε, ούτε εμείς καταλαβαίνουμε. Κι εκείνος και τότε δίπλα σας, και τώρα το ίδιο. Τόσο δίπλα, ν’ αγγίξεις τα μεταμορφωμένα κύτταρά του, το μεταμορφωμένο παντελόνι του, το σακάκι του, το χέρι του, το χέρι του, να το κρατάς σφιχτά και να μπεις κρατώντας το στην αιωνιότητα, όποια και νά ’ναι.

Τίποτε κι όλα γίνονται τώρα. Γλυκό ποτάμι των σχεδίων του, των περιστάσεων που ελέγχει, των λαθών που μεταλλάσσει. Να δείχνει, να δείχνει πίσω απ’ τον μονόδρομο καθρέφτη το τσαμπί των δώρων του, να έχει κολλήσει το πρόσωπό του στο τζάμι, στο τζάμι που απ’ τη μεριά μας συνεχίζει να καθρεφτίζει τα ...κατορθώματά μας, τα φράγματα της ροής των ακτίνων Του, την ομίχλη μπροστά απ’ τον ηλιακό Του δίσκο.

Ένα σύμπαν ολόκληρο και στη μέση το δωμάτιό μας με τους επίμονους καθρέφτες. Να οσμίζεσαι, όπως κι εσείς θα οσμιζόσασταν στον δρόμο προς Εμμαούς, πως κάτι τρέχει και πως δεν μπορεί να είναι τόσο απλά και προβλέψιμα τα πράγματα. Γύρω σας, γύρω μας, ένα σύμπαν άλλων σχεδίων, άλλων διαστάσεων, άλλων δυνατοτήτων. Ανέτοιμοι εσείς, ανέτοιμοι κι εμείς να στείλουμε το βλέμμα στ’ ακροδάχτυλά μας, στο δέρμα μας, στην καρδία μας. Μόνο εκεί, στυλωμένη εκεί η ματιά μας, στα μάτια του ειδώλου μας, που μόνο ένα πιστεύει βαθιά: δεν μπορεί, είναι αδύνατον ν’ αξίζει η ζωή κάτι περσότερο απ’ την κακομοιριά και την μαγεία των τελετών. Κοιτάμε επίμονα το μάτι του ειδώλου μας. Έτσι θα το κοιτάγατε κι εσείς. Καλά θα το είχατε πια καταλάβει. Τόσες φορές τ’ ακούσατε από το στόμα Του: όλα, όλα δομές και εξουσίες, ισχυροί κι οι προύχοντες, γραφεία και

επιτροπές, όλα, όλα σάπια, τάφοι κεκονιαμένοι. Ε, και; Παρακάτω! Είναι αυτή η αλήθεια, είναι αυτή η μόνη αλήθεια του κόσμου; «Ξύπνησα, ξύπνησα», σου λέει η ματιά σου. Κι εσύ συνεχίζεις να κοιτάς επίμονα το βλέμμα του ειδώλου σου, γιατί πέρα, εκεί, στο βάθος του, μια ελπίδα μακρινή, μια τόση δα ελπίδα, γιατί κλαίω, γιατί δεν αναπαύομαι, ποιο είναι το φυσικό μου που με ταλαίπωρε, τι με καλεί, για ποια ζωή πλάστηκα;

Τον ακούγατε και η καρδιά σας φλεγότανε. Δεν το λέω εγώ. Εσείς το είπατε. Και η δική μας φλέγεται. Κοιτάμε τα πρόσωπα των άλλων, των φίλων, της γυναίκας μας, των παιδιών μας και μια φλόγα πόθου καίει τα σωθικά μας, να σπαργάμε τον καθρέφτη και να ενωνόμασταν με το άλλο πρόσωπο, την διαφορετική μύτη, το διαφορετικό στόμα, τα άλλα μαλλιά, το άλλο κορμί, την άλλη ψυχή. Μας καίνε τα λόγια που δε μιλάνε, μας καινέ οι μορφές που μένουν μακρινές, μας καίει η κληρονομιά των Πατέρων μας που τόσο ευλαβικά κρατήσαμε, που τόσο ορμητικά θελήσαμε να την ακουμπήσουμε στους επόμενους, κι ας καταντάει αραιά-συχνά στείρα, βουβή, βαριά. Των αγίων Πατέρων μας η ζωή κρύφτηκε πίσω απ ́ τον μονόδρομο καθρέφτη και μείναμε έρημοι και μόνοι, παρέα με άμφια και σιρίτια, παρέα με το κέλυφος, το άδειο κέλυφος των δομών. Πιστέψαμε στη ζωή τους, δεν πιστέψαμε όμως στην δική μας ζωή κι ήρθε το βάρος των μορφών και μας συνέθλιψε.

Άνθρωποι, ανάμεσα σε δισεκατομμύρια ανθρώπους, ζωές σταγόνες σ ́ ένα χείμαρρο προς στην άβυσσο. Κι ο Δάσκαλός μας Κλεόπα και Λούκα μου πίσω από το τζάμι να σου δείχνει με νοήματα «εγώ ξέρω εσένα και για σένα είμαι τώρα πίσω από δω και επιμένω». Μα δε καταλάβατε. Ούτε κι εμείς καταλαβαίνουμε. Μέχρι που αποφασίζει να μπει στο δωμάτιο. Ώρα περπάταγε δίπλα σας. Χρόνια μάς τραβάει καθημερινά το μανίκι του μυαλού μας. Τον βλέπουμε κι Αυτόν, όπως βλέπουμε όλους τους γύρω μας να μιλάνε σαν κι εμάς, να κινούνται και να κάνουν ότι κι εμείς. Ίδιος ο Χριστός μας με τον δικό σας Χριστό. Γοητευτικός όπως και ο δικός σας, ομιλητής πύρινος όπως και ο δικός σας, γνώστης των μυστηρίων όπως και ο δικός σας. Αλλά... όμοιος με σας, όμοιος με μας. Μεγάλη η δύναμή Του, αλλά μεγάλη και η δύναμη τ’ ανθρώπου! Τον φυλακίσαμε στη ματιά μας, ξέρουμε πάντα να τον κάνουμε κομμάτι του ειδώλου μας. Του διαμαρτυρηθήκατε, γιατί αργεί να πάρει τα όπλα, γιατί δεν γίνεται μέρος των σχεδίων σας. Δε διαφέρουμε. Κι εμάς, οι φόρμες είναι έτοιμες. Αν δε χωράει, αν αρνηθεί, τόσο το χειρότερο για Κείνον. Τα σχέδιά μας προηγούνται των σχεδίων Του. Κι ας δρα παλεύοντας με τα προγράμματά μας. Κι ας νουθετεί. Κι ας έρχεται την ώρα των μεγάλων ανατροπών της λογικής μας να ψιθυρίζει στ’ αυτί μας: «Ανόητοι και βραδείς τη καρδία, δεν βλέπετε πως έτσι έπρεπε να γίνει;» Μέχρι που πιάνει το ψωμί, όπως και τότε σ’ εσάς. Αμ, δεν ήταν το ψωμί Απόστολοί μου. Η καρδιά σας ήτανε, ευλογημένη και σπασμένη σε κομμάτια. Και τώρα που το σκέφτομαι, ούτε η καρδιά σας ήτανε. Ο καθρέφτης σας ήτανε. Πάντα έρχεται να σπάσει τους καθρέφτες μας. Και καθώς πέφτουν τα θρύψαλα, εξαφανίζεται. Πάντα ξέρει πότε πρέπει να εξαφανιστεί για να μην διαλυθούμε. «Φύγε από κοντά μου Κύριε», του είπε ο μοναχός, την ώρα που άνθιζε η προσευχή του, «θα σπάσει η καρδιά μου». Από τι; Από το μέγεθος της ζωής που μας περιμένει. Από το τέντωμα της καρδιάς και του μυαλού μας να καταλάβει όλον τον καινούργιο χώρο, όταν γκρεμίστηκε η φυλακή των κατόπτρων. Όπως εσείς, που επί τόπου τρέξατε να καλύψετε το χώρο αντίστροφα, από την Εμμαούς στην Ιερουσαλήμ. Αμέσως, μέσα στη νύχτα. Και ξέρετε πως νύχτα δεν ήταν. Ποτέ μετά το σπάσιμο των κατόπτρων, των μονόδρομων κατόπτρων, δεν είναι νύχτα.

Λέω να σας ακολουθήσω στο δρόμο για την Ιερουσαλήμ. Σε κάθε μας βήμα θ’ αφήνουμε πίσω μας και μια βεβαιότητά μας. Σε κάθε στροφή, θα ξεφορτωνόμαστε βεβαιότητες και ακλόνητες πεποιθήσεις. Θα κρατάμε την καρδία μας σε κομμάτια κι όποιον βρίσκουμε θα τον κερνάμε καρδιά. Θα του λέμε πως αυτά που φαίνονται δεν είναι όλη η αλήθεια. Θα του λέμε πως αυτά που του λένε οι άλλοι και ο εαυτός του είναι τις περισσότερες φορές ψέματα και κακόγουστα αστεία. Θα του λέμε, πως το πιο βέβαιο ρήμα στη ζωή αυτή είναι το «νομίζω», το ευλογημένο αυτό ρήμα, σημάδι επίγνωσης της λειψής μας ματιάς και των ορίων μας. Θα βρούμε πολλούς στο δρόμο μας. Δεν κινδυνεύομε όμως να μείνουμε από καρδιά γιατί οι καρδιές είναι μαγεμένες, είναι ευλογημένες. Συνέχεια σκορπίζονται κι όμως είναι αδαπάνητες. Μόνο κινδυνεύουμε να κοπούμε από τα γυαλιά, αν παρασυρθούμε να ξαναφτιάχνουμε καθρέφτες, μονόδρομους καθρέφτες. Κι αν το είδωλό μας θ’ αρχίσει πάλι να σχηματίζεται, θα πάρουμε μπογιά και σ’ όποιον παγωμένο τοίχο βρίσκουμε θα γράφουμε:

«Συμπονάω Χριστέ μου, βοήθει μου τη σκληροκαρδία».

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΑΝΑ ΒΑΘΜΙΔΑ

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΗΛΙΚΑΣ & Α' ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ
Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1.Προσευχή: "Χριστός Ανέστη"
2.Υλικό μαθήματος
3. Φτιάξτε συλλογή με τα mini books των μαθημάτων όλης της χρονιάς
4."Οι Μυροφόρες"
5. Επιλέξτε τραγούδι, ζωγραφική, χειροτεχνία, παιχνίδι από τις Συλλογές

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
"ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΕΜΜΑΟΥΣ"

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
1.Προσευχές: "Χριστός Ανέστη", "Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι" & "Αναστάς ο Ιησούς"
2. Η διήγηση και οι δραστηριότητες του μαθήματος
3.Οι Μυροφόρες γυναίκες και η τόλμη τους
4. Οι Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη
5. Βαβέλ=σύγχυση / Πεντηκοστή=ενότητα
6. Επιλέξτε ζωγραφική, χειροτεχνία, τραγούδι & παιχνίδι από τις Συλλογές

ΓΙΑ ΕΦΗΒΟΥΣ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ-ΛΥΚΕΙΟΥ
"ΠΑΣΧΑ ΣΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΚΡΙΣΗΣ"

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1. Προσευχές: "Χριστός Ανέστη", "Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι" & "Αναστάς ο Ιησούς"
2. Θέματα για συζήτηση (Πάσχα σε καιρούς κρίσης & Πορεία προς Εμμαούς)
3. Κατηχητικός λόγος Αγ.Ιωάν.Χρυσοστόμου & Εικόνα της Ανάστασης στη Μονή της Χώρας
4. Οι μυροφόρες γυναίκες και η τόλμη τους
5. Υπάρχει ψυχή;
6. Το όραμα του Ιεζεκιήλ για την Ανάσταση
7. Τι σημαίνει για μας η Ανάσταση;
8. Ανάσταση-Το μεγαλύτερο θαύμα
9.Η τόλμη της πίστεως
10. Γιατί στις Μυροφόρες το πρώτο "Χριστός Ανέστη";
11. Κυριακή των Μυροφόρων

ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ

Untitled-1
ΣΤΗΝ ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ ΘΩΜΑ / Αγ.Ιωάννου του Χρυσοστόμου


Η καλή απιστία του Θωμά / 
Μοναχός Μωϋσής Αγιορείτης


Κυριακή του Θωμά / Ι.Μ.Σερβίων και Κοζάνης

Οι απόστολοι Θωμάς και Ιάκωβος Αλφαίου. Ψηφιδωτό του 6ου αιώνα από την Ραβέννα.
Πόσο άπιστος ήταν ο άπιστος Θωμάς; (Ο Βίος του Αποστόλου Θωμά)

Κυριακή του Αποστόλου Θωμά
Το παράδειγμα του άπιστου Θωμά/ Του Σεβ. Μητροπολίτη Ζιμπάμπουε Σεραφείμ Κυκκώτη

Ειδήσεις Ι. Μητροπόλεων που αφορούν την Νεότητα (τελευταίες αναρτήσεις)
Untitled

SYN
ΑΠΡΙΛΙΟΥ-ΜΑΪΟΥ
cross-hands1

ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΑΓΙΑ & ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ
ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ
mbdom2

ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ

 ms
ΣΥΛΛΟΓΕΣ & ΕΚΘΕΣΕΙΣ

Από την αρχή της κατηχητικής χρονιάς 2015-16
έχουν αναρτηθεί και εμπλουτίζονται διαρκώς

60 Συλλογές και Εκθέσεις
με περισσότερα από 3.000 εκθέματα!!

24 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2016
"ΜΕΓΑΛΟΒΔΟΜΑΔΑ! ΤΙ ΚΡΑΤΑΩ"

Στον ολάνθιστο κήπο της Μεγαλοβδόμαδας, ανοίγω με δισταγμό το πορτάκι του ξύλινου φράχτη και κάνω δυο τρία δειλά βήματα.

Από πίσω μου βοή. Πολέμων ακοές. Παρανοϊκοί εκτελεστές. Δραπέτες. Καταρρεύσεις. Ένοχοι που ψάχνουν ενόχους. Εικόνες χωρίς νόημα. Ηλιακά συστήματα χωρίς ήλιο.

Τον ντρέπομαι τον κήπο. Μοιάζω παράταιρος. Χωρίς γοερές υπερβολές, κοιτάζω κατάματα τα γεγονότα και καταλήγω νηφάλια:

«Ένδυμα ουκ έχω».

Πιστεύω όμως στη δύναμη τού κήπου να κρατιέται αμόλευτος. Μα και σε μια ακόμη δύναμή του πιστεύω:

Να λαμπραίνει τα στιγματισμένα και θαμπά. Και του ζητώ:

«Λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής».

Μονοπάτια μικρά ανάμεσα στα παρτέρια. Στοές από μπουκαμβίλιες και γιασεμιά, λιγάκι σκοτεινές, όπου ο ήλιος δε βρίσκει εύκολα δρόμο. Σιωπή! Πίσω μου, το φως των προβολέων μου γνέφει να μην μπλέξω.

«Δύσκολοι, μου θυμίζει, οι καιροί. Άλλες μελαγχολίες και περισυλλογές δεν αντέχουν. Μείνε εδώ να ξεχαστείς λιγάκι».

Οι οθόνες ολόφωτες, με προσκαλούν στην διάσπαση που χαρίζουν τα τρέχοντα. Θυμάμαι όμως -ευτυχώς-, πως, ποτέ η ενημέρωση δε μού ’δωσε ούτε μια στάλα χαράς. Κι όσο κι αν συσσωρευότανε, ποτέ κάτι δεν άλλαξε για το καλύτερο.

Το αποφάσισα: Θα περπατήσω στις σκιερές στοές, γιατί, παρ’ όλη τη μελαγχολία που σκορπάνε, σκορπάνε και αρώματα, σκορπάνε και αγκαλιά. Νιώθω το μισόφωτό τους για χάδι, και στο κορμί και στη ψυχή μου. Μα και για κάτι άλλο θα τις περπατήσω: Για ένα φως, ένα άλλο φως, που τρεμοπαίζει εκεί, στην τελευταία στροφή του κήπου. Φως, που λες, αν το αρνηθώ, θα έχω χάσει ευκαιρία… και δρόμο… και αναπαμό.

Αποφασίζω να το ζητήσω αυτό το φως. Κι όταν θα βρεθώ κοντά του, θέλω κάτι να κρατώ. Αγένεια μου μοιάζει να φτάσω μ’ άδεια χέρια. Βάζω «ευλογητός» και κάνω το πρώτο βήμα.

Κάτω, το μονοπάτι στρωμένο βάγια. Βάγια της Κυριακής, που θυμάται μια είσοδο. Κρατώ τον θρίαμβο, κρατώ και την ειρωνεία αυτής της εισόδου. Ο Βασιλιάς, ο Μεσσίας, ο Λυτρωτής καθισμένος πάνω στο ταπεινότερο των τετραπόδων. Αμήχανοι οι επικοινωνιολόγοι τον κοιτούν. Δεν τον αναλαμβάνουν. Οι πράξεις Του είναι αντιεπικοινωνιακές. Εκείνοι ετοιμάζουν ηγέτες λαμπερούς. Κοιτάω και το βλέμμα Του, την ώρα που ο όχλος κραυγάζει «ωσαννά». Ακούω τη σκέψη Του:

«Δεν ξέρουν τι ζητάνε».

Θα το ξαναπεί σε λίγες μέρες, καρφωμένος. Κρατώ αυτό το βλέμμα Του, το αποφασισμένο και θλιμμένο. Κρατώ και τις κραυγές του θριάμβου να μου θυμίζουν τον πικρό, τον πρόσκαιρο, τον φευγαλέο έπαινο των ανθρώπων. Κλείνω στη χούφτα μου δυο-τρία βάγια και συνεχίζω.

ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ανθισμένη στοά. Ο Ιωσήφ ο πάγκαλος (οι όντως πάγκαλοι γράφονται πάντα με το «πι» μικρό) μού γνέφει. Κρατώ τα σημάδια του από το χτύπημα, την ώρα πού ’πεφτε στο πηγάδι, από των αδελφών του, των ανθρώπων των δικών του, το σπρώξιμο. Κρατώ τη χρυσή του καρδιά, που ήξερε πάντα να τού ανοίγει δρόμο ανάμεσα στις αρχές και τις εξουσίες του κόσμου τούτου. Κρατώ τη συνοχή της σκέψης του, όταν τα αξιώματα θα μπορούσαν να τον τρελάνουν. Κρατώ την αγκαλιά του, την ώρα που η εκδίκηση τού χάιδευε τ’ αυτιά.

Έχει και μια συκιά η στοά. Φουντωμένη και καταπράσινη. Αλλά χωρίς ούτε ένα σύκο. Τη βλέπω και πικραίνομαι. Καλύτερη εικόνα των λόγων δίχως έργα, των ομιλιών δίχως έρμα, των σχεδίων χωρίς διάθεση για δόσιμο και θυσία δεν υπάρχει. Απλώνω τα χέρια μου και κόβω να κρατήσω δυο φύλλα. Μόλις που πρόλαβα. Βήματα δυο δεν έχω κάνει, και την βλέπω να ξεραίνεται μονομιάς.

ΤΡΙΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ανθισμένη στοά. Καθώς την διασχίζω, με φτάνει μια παρέα από δέκα κορίτσια. Κρατούν λυχνάρια και μιλάνε για ένα γάμο. Μια απ’ αυτές, με βλέπει και βιαστικά μου δίνει ένα λυχνάρι. Είναι μισοάδειο, μα προς το παρόν φωτίζει καλά. Τα κορίτσια φαίνονται ανυπόμονα. Με προσπερνούν γελώντας. Ανησυχώ για το λυχνάρι μου. Δε θα μου φτάσει το λάδι. Είναι μακρύς ο δρόμος και θα ξεμείνω από φως. Χρειάζομαι λάδι. Επειγόντως! Λάδι πίστης πιο στέρεης, λάδι αγάπης πιο πρακτικής, λάδι προσευχής πιο συνεπούς και πιο επίμονης απ’ ό,τι μέχρι τώρα. Γρήγορα! Τώρα! Δεν ξέρω πότε θα χρειαστεί. Καθώς τα σκέφτομαι αυτά, πέντε από τις κοπέλες γυρίζουν βιαστικά, με τα λυχνάρια τους σβηστά. Σε λίγο τις βλέπω να επιστρέφουν τρέχοντας και να στρίβουν σε μια γωνία. Ακούω τις φωνές τους:

«Ανοίξτε, είμαστε κι εμείς εδώ».

Χτυπάνε κάποια πόρτα, αλλά δε μου φαίνεται να την ανοίγουν. Κρατώ σφιχτά το λυχνάρι μου. Θεέ μου, μη μ’ αφήσεις να στερέψω!

ΤΕΤΑΡΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ανθισμένη στοά. Μοσχοβολάει. Σα νά ’σπασε ένα αλάβαστρο κι έχει χυθεί το μύρο. Το ξέρω πως δεν είναι μόνο αυτό. Είναι πολλά τα μύρα που ξέρει ο κόσμος να παρασκευάζει. Όμως αυτό εδώ δεν έχει μόνο συστατικά χημικού εργαστηρίου. Μέσα του έχουνε χυθεί στάλες δακρύων μετανοίας. Ακούω τον μαθητή τον παραστρατημένο να εξανίσταται, πασκίζοντας να το αποτιμήσει. Τι να αποτιμήσει! Ποιος μπορεί να υπολογίσει την αξία των δακρύων μιας ψυχής που συντρίβεται! Πώς κοστολογείται η υπομονή, μπροστά στην περιφρόνηση και τα βρώμικα βλέμματα των «καθωσπρέπει» ακροατών του Δασκάλου, την ώρα που αυτή, η πόρνη, με το θράσος της απόγνωσης μυρώνει τα πόδια Του, που δεν τολμά καλά-καλά να τα αγγίξει!

«Μα γίνεται Κύριε να τη δεχτείς; Γίνεται Κύριε να δεχτείς τον καθένα, που αμαρτία δεν φτιάχτηκε, που να μην πότισε το κορμί του;»

«Γίνεται, τον ακούω να με διαβεβαιώνει. Φτάνει πολύ να αγάπησε». «Ε όχι Κύριε δε γίνεται!», επιμένουν οι καλεσμένοι. Μαζί τους επιμένω κι εγώ. Κι ας μη το φωνάζω. Ευτυχώς, σημασία καμιά δε μας δίνει. Κι αφήνει τα μαλλιά της να σκουπίζουν τα πόδια Του. Βουτώ τα φύλλα των βαγιών και της συκιάς στο μύρο που ρέει δίπλα στα πόδια μου, μπας και κρατήσω αυτή την άρρητη ευωδία της μετανοίας και συνεχίζω.

ΠΕΜΠΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ανθισμένη στοά. Μια ξύλινη στάλα και στο τέρμα της ένα μεγάλο στρωμένο τραπέζι με λίγα απομεινάρια φαγητού. Κάποιοι έτρωγαν εδώ πριν από λίγο. Οι θέσεις δεκατρείς. Στη θέση τη μεσαία, κομμάτια από ψωμί και μια μισογεμάτη κανάτα κρασί, κόκκινο σαν αίμα. Φέρνω στα χείλη μου λίγη ψίχα ψωμιού βουτηγμένου στο κρασί. Στυλώνομαι. Κρατώ ακόμη ένα νοτισμένο κομμάτι και το τυλίγω σ’ ένα φύλλο από την ξεραμένη συκιά. Λίγο πιο κει, μία λεκάνη με μια πετσέτα. «Θα φώναξαν και κάποιο δούλο, σκέφτομαι, για να τους πλύνει τα πόδια».

Πού νά ’ξερα, πως η λεκάνη αυτή έγινε κολυμπήθρα ταπεινοφροσύνης, για όσους θα θέλουν να ακολουθήσουν τα βήματα Εκείνου, που πριν λίγο έσκυψε και έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του. Κι ας είχε πριν από λίγο μεταβάλει σε φάρμακο αθανασίας το ψωμί και το κρασί, το κόκκινο σαν αίμα!

Κατεβαίνω. Λάμπει το φεγγάρι πίσω από τις φυλλωσιές. Ένα παράπονο, μου σκίζει την καρδιά:

«Ζήτησα δύναμη στην προσευχή, ν’ αντέξω τα κρίματα ολόκληρου του κόσμου, που σε λίγο θα ματώσουν το κορμί μου και θα βαρύνουν ασήκωτα τους ώμους μου. Και δεν χαλαλίσατε λίγα λεπτά ύπνου, για να προσευχηθείτε μαζί μου;»

Τι να του απαντήσουν οι μαθητές του, τι να του απαντήσω κι εγώ! Πως Τον άφησα μόνο Του, γιατί τρυγούσα, τις λίγες, τις ασήμαντες ψευτοχαρές μιας ζωής, την ώρα που ζητούσε συντρόφους για να γλυκάνει τις πληγές του κόσμου;

Μόνος στον κήπο της Γεθσημανή, μόνος και μπροστά στους άρχοντες και τους σοφούς του κόσμου τούτου. Πώς να τον υπερασπιστώ; Κάθομαι έξω στην αυλή, να κάνω λίγη παρέα στον Πέτρο. Μαζί θα φωνάξουμε με αγανάκτηση:

«Όχι, δεν τον ξέρουμε. Δεν είμαστε μ’ Αυτόν! Είμαστε δικοί σας. Τα συστήματά σας αναγνωρίζουμε, με τους δικούς σας κανόνες παίζουμε, τα οράματά σας μοιραζόμαστε. Μαζί σας ψάχνουμε τους άλλους, τους κακούς, που πάντα φταίνε για τα δεινά μας. Μαζί σας ελπίζουμε, πως πάντα κάποιος άλλος, κάποιος καλός θα ’ρθεί για να μας σώσει. Αυτός εκεί μέσα είναι τρελός. Κάθε στραβό του κόσμου, κάθε πληγή των ανθρώπων τα κάνει δική Του υπόθεση. Δεν ψάχνει ενόχους. Κάνει την ξένη ευθύνη δική Του. Αν είναι δυνατόν! Εμείς, δικοί Του; Απορώ και που το σκεφτήκατε».

Μες τις βραγιές, ένας κόκορας σαλπίζει ξημέρωμα. Μα ποιος άφησε εδώ τον κόκορα; Ο Πέτρος με αφήνει και φεύγει, κλαίγοντας πικρά.

Κάτι μεγάλο παρασκευάζεται στην επομένη ανθισμένη στοά. Τι να κρατήσω από δω! Τα πάντα στάζουν αίμα. Ματωμένα φραγγέλια, ματωμένα αγκάθια, ματωμένος χιτώνας. Σα να αιμορραγεί όλος ο κόσμος. Όλη η φρίκη του ματωμένου μαρτυρίου ενός αθώου απλώνεται και πλημμυρίζει τον χρόνο και τον χώρο. Παράνοια! Ποιο το νόημα μιας ανθρωπότητας που στάζει αίμα; Ποιος φταίει, ποιος δικάζει, ποιος τιμωρεί; Τι θα έχανε η δημιουργία αν εξαφανιζόταν ο άνθρωπος; Τι θα έχανε η πλάση, τα δέντρα, τα ποτάμια, η θάλασσα ο αέρας, τα ζώα, αν απαλλασσόντουσαν από το πιο άγριο θηρίο τους; Ένα κορμί λυγίζει από το βάρος του Σταυρού. Γυρίζει με κοιτάει. Τον βλέπω κι αμέσως νιώθω όλους τους ανθρώπους αδέλφια μου:

«Είναι καλοί οι άνθρωποι, κραυγάζει η καρδιά μου, εικόνες Θεού, εικόνες Θεού, ει και στίγματα φέρουν πταισμάτων! Υπάρχει ελπίδα!»

Στις κόρες των κατακόκκινων ματιών Του λάμπει ένας κόσμος ποτισμένος στην πραότητα, στην προσφορά και στην ισορροπία. Δεν μπορώ να αντέξω το παραπάτημά Του. Κάνω να Του δώσω ένα χέρι. Με προλαβαίνει κάποιος Κυρηναίος. Σκύβω να μαζέψω ένα καρφί, που έπεσε απ’ το ζεμπίλι ενός Ρωμαίου.

Μία κραυγή σκίζει σε λίγο τον αέρα. Ένα «τετέλεσται». Οι χλευαστές από κάτω ακούν για κάποιον, που τέλειωσε. Εγώ, σα να ακούω «όλα αρχίζουν».

Σάββατο πια! Το μονοπάτι μου αρχίζει και κατηφορίζει απότομα. Κάτω εδώ, λουλούδια δεν ανθίζουν. Πού κατεβαίνω; Στον Άδη των Αρχαίων; Στον Άδη της φρίκης του κόσμου; Ή στον Άδη της δικής μου καρδιάς; Πολλή σημασία δεν έχει. Κάτω εδώ, σημασία έχει το σκοτάδι. Το πηχτό, το στεγανό, το απόλυτο σκοτάδι. Όλοι και όλα εδώ κάτω ψάχνονται. Κάνουν κύκλους και κάπου-κάπου νομίζουν πως –επιτέλους-, από δω δεν ξαναπέρασαν, πως από δω περνάνε για πρώτη φορά, πως ο κύκλος πια θα σπάσει. Και πάντα η διάψευση. Πάντα όλοι έχουν ξαναπεράσει από κει και πάλι θα ξαναπεράσουν. Στον Άδη, όπως στην ιστορία των ανθρώπων, τίποτε δεν αλλάζει. Γι’ αυτό είναι τόσο σκοτεινά! Πανικός! Πού είναι το τέρμα; Εγώ ξεκίνησα μια βόλτα σ’ έναν κήπο. Να τελειώνουνε τ’ αστεία! Θέλω το Πάσχα μου το κανονικό. Θέλω τα σοκολατένια μου αυγά με το δώρο έκπληξη! Θέλω τα υπέρβαρα αμάξια στη Εθνική και τις σούβλες να εξέχουν. Θέλω τις κροτίδες, που θέλουν να ανατινάξουν το ναό. Θέλω το άδειο προαύλιό του μετά το πρώτο-πρώτο Χριστός Ανέστη! Θέλω να φύγω από δω!

«Γιατί;, με ρωτούν ειρωνικά οι αθέατοι συνοδοιπόροι μου. Όλα όσα ψάχνεις είναι εδώ. Συνέχιζε να ψηλαφίζεις και θα τα βρεις. Θα νιώσεις σα στο σπίτι σου».

Συνεχίζω να ψηλαφώ. Δίκιο είχαν! Τα ακροδάχτυλά μου αγγίζουν σούβλες και κροτίδες και μαγειρίτσες ανυπόμονες και γυφτοτράγουδα στη διαπασών. Μα ξαφνικά, τα χέρια μου αγγίζουν ένα σώμα, δυο χέρια, δυο ώμους. Φτάνω στο πρόσωπο και το κοιτώ. Ένα πρόσωπο πιο δυνατό απ’ το σκοτάδι. Όλα τα χαρακτηριστικά του είναι ορατά. Μέσ’ απ’ τη λάμψη Του, το σκοτάδι λιώνει, «ως τήκεται κηρός από προσώπου πυρός».

«Ποιος είσαι;» ρωτώ.

«Ο νέος άρχοντας αυτού του τόπου, μου απαντάει. «Καλωσήρθες!»

Αγένεια να μην του προσφέρω ένα πεσκέσι. Αφήνω στα χέρια Του τα βάγια, τα φύλλα της συκιάς, τα ποτισμένα με το μύρο, το λυχνάρι, το νοτισμένο το ψωμί απ’ το κρασί το κόκκινο σαν αίμα, το καρφί.

«Σ’ ευχαριστώ» μου κάνει.

«Κύριε, θέλω να φύγω από δω!»

«Εύκολο, μου λέει. «Κράτα τα χέρι μου».

«Κύριε, δύναμη δεν έχω να κρατήσω πια τίποτε».

Με αρπάζει απ’ τον καρπό.

«Εγώ φεύγω, μου λέει. «Για να σε πάρω μαζί μου, πρέπει να θυμηθείς κάτι που έδωσες δωρεάν, όσο περπάταγες εκεί επάνω».

Προσπαθώ να θυμηθώ.

«Κύριε, του λέω, κάποτε σε μια τάξη, έδωσα σ’ ένα μαθητή μου ένα κρεμμύδι».

«Μου φτάνει», λέει Εκείνος.

Νιώθω να με τράβα προς το φως. Μα ξαφνικά τα πόδια μου βαραίνουν. Χέρια πολλά με αρπάζουν, κάποιοι ποθούν να τραβηχτούν κι αυτοί μαζί μου. Μα δεν θα κάνω το λάθος εκείνης της γιαγιάς.

«Ελάτε, πιαστείτε, όσοι μπορείτε, φωνάζω. «Δε θέλω το φως, όσο κι αν λάμπει, χωρίς τα πρόσωπά σας. Ή όλοι μας ή κανείς! Πιαστείτε! Κι εμένα, Άλλος με τραβά!»

Φως!

Λόγων παύσις!

Ακόμα και τώρα, που στα διηγιέμαι όλ’ αυτά, νιώθω την πατρική παλάμη, με δύναμη γλυκιά και τρυφεράδα, να κρατάει τον καρπό μου.

Στο λέω να το πιστέψεις:

Πριν ξεκινήσει το σεργιάνι μου, το φως που πρωτοαντίκρισα στο βάθος, ανοίγοντας του κήπου το πορτάκι, δεν ήταν ψέμα.


Το κείμενο σε μορφή pdf

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΑΝΑ ΒΑΘΜΙΔΑ

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΗΛΙΚΑΣ & Α' ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ
Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
1. Προσευχές: "Τον Νυμφώνα σου βλέπω" & "Χριστός Ανέστη"
2. Μάθημα: "Η Ανάσταση του Κυρίου"
3. Ημερολόγιο μαθημάτων Απριλίου
4. Ζωγραφική
5. Οδοιπορικό στη Μ.Εβδομάδα
(Προτεινόμενα μαθήματα για προσχολική βαθμίδα)
6. Συνοδοιπόροι του Θείου Πάθους
7. Πασχαλινές χειροτεχνίες

8. Παιχνίδια

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
"Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΑ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ"

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
1.Προσευχές: "Ιδού ο Νυμφίος έρχεται...","Τον Νυμφώνα Σου βλέπω...." & "Χριστός Ανέστη"
2. Μάθημα: "Η είσοδος του Χριστού στα Ιεροσόλυμα"
3. Ζωγραφική
4. Ημερολόγιο μαθημάτων Απριλίου
5. Το ταξίδι μας προς το Πάσχα
6. Οδοιπορικό στη Μ.Εβδομάδα
(Προτεινόμενα μαθήματα για παιδιά δημοτικού σχολείου)
7. Συνοδοιπόροι του Θείου Πάθους

ΓΙΑ ΕΦΗΒΟΥΣ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ-ΛΥΚΕΙΟΥ
"ΜΕΓΑΛΟΒΔΟΜΑΔΑ! ΤΙ ΚΡΑΤΑΩ;"

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1. Προσευχές: "Ἰδού ὁ Νυμφίος ἔρχεται ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός...", "Τον Νυμφώνα σου βλέπω", "Σήμερον κρεμάται επί ξύλου" & "Χριστός Ανέστη"

2. Σκέψεις για τη Μ.Εβδομάδα
3. Από την Παλαιά Διαθήκη: Ο Ιωνάς
4. Από το "Οδοιπορικό στη Μ. Εβδομάδα"
(Προτεινόμενα μαθήματα για εφήβους)
5. Συνοδοιπόροι του Θείου Πάθους
6.
Ιδέες για πασχαλινές χειροτεχνίες

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ
για εμπλουτισμό των μαθημάτων σας από 3 έως 24 Απριλίου

Περιλαμβάνει κατηχητικά μαθήματα διαφόρων βαθμίδων, άρθρα για κατάρτιση των στελεχών, ύμνους, σελίδες ζωγραφικής, ιδέες για χειροτεχνίες κλπ
(Κάθε εβδομάδα θα αναρτούμε το επίκαιρο μάθημα, όμως εσείς πρέπει να προετοιμάζετε, παράλληλα, τα παιδιά για τη Μεγάλη Εβδομάδα. Επιλέξτε και ταξινομήστε σε τέσσερις φακέλους (έναν για κάθε Κυριακή που υπολείπεται) το υλικό που σας ενδιαφέρει και ταιριάζει στις ηλικίες των μελών της ομάδας σας.)


Περιμένουμε και τις δικές σας προτάσεις (άρθρα, ὐμνοι, κατηχητικά μαθήματα για τη Μεγάλη εβδομάδα, έθιμα, ιδέες χειροτεχνίας & ζωγραφικής κλπ) στο email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε. .  Θα αποτελέσει σημαντικό βοήθημα για τους κατηχητές και τους καλλιτεχνικούς υπευθύνους των ενοριών των Ι.Μητροπόλεων.

ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΥΛΙΚΟΥ ΚΑΙ ΒΙΝΤΕΟ
στο "ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ" της ιστοσελίδας Catichisis.gr
alt
alt
Στείλτε μας φωτογραφίες και βίντεο από τις νεανικές δραστηριότητες της Ι.Μητροπόλεως ή της ενορίας σας, κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα. Επίσης, περιμένουμε και ανάλογο φωτογραφικό υλικό από την προετοιμασία αυτών των εκδηλώσεων (την πασχαλινή φιλανθρωπική αγορά της ενορίας σας, την εκμάθηση των εγκωμίων από τη χορωδία σας, το βάψιμο των αυγών, τα λαζαράκια, το στόλισμα των λαμπάδων κλπ.)  Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Δείτε το Λεύκωμα παλαιότερων ετών

Ειδήσεις Ι. Μητροπόλεων που αφορούν την Νεότητα (τελευταίες αναρτήσεις)
Untitled

ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ

 ms
ΣΥΛΛΟΓΕΣ & ΕΚΘΕΣΕΙΣ

Από την αρχή της κατηχητικής χρονιάς 2015-16
έχουν αναρτηθεί και εμπλουτίζονται διαρκώς

60 Συλλογές και Εκθέσεις
με περισσότερα από 3.000 εκθέματα!!

17 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2016
Ε' ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ: "ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ"

Του Ηλία Λιαμή, δρ Θεολογίας, Αρχισυντάκτη της ιστοσελίδας

Καλέ μου φίλε,  Καλή μου φίλη,

Όλη η διαφοροποίηση του κηρύγματος, αλλά και της ζωής της Εκκλησίας του Χριστού από τα ιδεώδη και την πρακτική του κόσμου, αναφέρονται με απόλυτη σαφήνεια στην σημερινή περικοπή, με αφορμή ένα πανανθρώπινο και διαχρονικό πάθος.

Ο λόγος για τον τρομερό πειρασμό της εξουσίας, την τρίτη και έσχατη δοκιμασία του Χριστού στην έρημο! Μήνυμα διαχρονικό, πως ο κόσμος αυτός κινείται γύρω από το παιχνίδι της κυριαρχίας του ανθρώπου πάνω στον άνθρωπο.

Δεν είναι μόνον πολιτικό το θέμα. Ούτε μόνον κοινωνικό. Είναι βαθύτατα υπαρξιακό και διαπροσωπικό. Όσοι οι άνθρωποι, τόσοι κι οι αδηφάγοι εγωισμοί, τόσα τα κυριαρχικά «θέλω». Επίμονα, πιεστικά, πολλές φορές και αδίστακτα «θέλω», προκειμένου να επιβληθούν και να κατατροπώσουν τον πιο αδύνατο. Αυτή η ευχαρίστηση, αυτή η δαιμονική ηδονή της επιβολής και της δυνατότητας να ορίζεις τις τύχες των άλλων! Να υπάρχεις μόνο για να επιβάλλεσαι! Να θεωρείς ήττα τη συστολή, αδυναμία την διακριτική απόσυρση στη σκιά των εξελίξεων, κόμπλεξ την υποχωρητικότητα και την συγχώρεση. (Σκέψου λίγο τη σοφία που κρύβεται πίσω από αυτή τη λέξη: συν-χωρώ = δίνω χώρο στον άλλο).

Η πικρή εξουσία! Αυτός ο πειρασμός, που ξέρει να τρυπώνει, όχι μόνον στα πολιτικά γραφεία, όχι μόνον στα κέντρα του παγκόσμιου οικονομικού ελέγχου, αλλά και στους πιο πνευματικούς και καλοπροαίρετους χώρους. Εκεί, που πολλές φορές, η θεολογική επάρκεια, η ευφράδεια στη διατύπωση βαθυστόχαστων πνευματικών εννοιών, ακόμη και η πνευματική πατρότητα, να μεταβάλλονται ανεπαίσθητα σε μοχλούς εξουσίας πάνω στις ζωές άλλων ανθρώπων.

Κοίτα όμως και κάτι παράδοξο: Άνθρωποι και λαοί μισούν την τυραννία και την ίδια στιγμή αναζητούν ή και κατασκευάζουν ηγέτες-θεούς για να τους παραδοθούν άνευ όρων. Μαζί, παράλληλα με την τάση μας να κυριαρχούμε, μια τάση αντίστροφη, να παραδίδουμε την ελευθερία μας και τη δυνατότητα επιλογής σε ανθρώπους και κέντρα έξω από μας. Ένας «φόβος μπροστά στην ελευθερία», για να θυμηθώ και ένα κλασσικό βιβλίο της δεκαετίας του ’60, που αναλύει τη διαδρομή της ανθρώπινης ύπαρξης μέχρι το σημείο να παραδίδει οικειοθελώς την ελευθερία του σε κάποιον άλλον.

Φαίνεται, πως η μανία να βρει ο πτωτικός άνθρωπος τον ασθενέστερο για να τον κατασπαράξει, συνοδεύεται από τον φόβο για τον ισχυρότερο και την επιθυμία να συμμετάσχει στην υποτιθέμενη ισχύ του, με αντάλλαγμα την παραχώρηση της ελευθερίας του.

Ίσως να ακούγονται λίγο μπερδεμένα όλ’ αυτά! Ίσως να αρκεί να κρατήσουμε κάτι απλό: Εκείνος, που βάδισε τον δρόμο της ταπείνωσης, της αγάπης και της θυσίας, ούτε υπηκόους αναζητά, ούτε όμως εκλιπαρεί την εξουσία να τον εντάξει στα παιχνίδια της. Ο ταπεινός είναι ελεύθερος και ακριβώς γι’ αυτό το λόγο επικίνδυνος, στόχος πάντοτε των μηχανισμών της εξουσίας.

Τρανή απόδειξη η σημερινή περικοπή.

Τίποτε ιδιαίτερο, ως γεγονός. Διάλογοι όμως αποκαλυπτικοί. Να σου επισημάνω επί τη ευκαιρία, πως βρισκόμαστε στο 10 κεφάλαιο του Μάρκου και στον στίχο 32. Την Κυριακή όμως, το ευαγγελικό ανάγνωσμα θα ξεκινήσει από το δεύτερο μισό αυτού του στίχου. Εγώ θα σου τον παραθέσω ολόκληρο, διότι νομίζω, πως θα βοηθήσει να κατανοήσουμε το μεγαλείο της ταπείνωσης του Χριστού μας, αλλά και την τραγικότητα της μοναξιάς Του. Αυτό το τελευταίο θα το βρούμε πιο κάτω. Πλήρης ο στίχος λοιπόν:

2 ῏Ησαν δὲ ἐν τῇ ὁδῷ ἀναβαίνοντες εἰς ῾Ιεροσόλυμα· καὶ ἦν προάγων αὐτοὺς ὁ ᾿Ιησοῦς, καὶ ἐθαμβοῦντο, καὶ ἀκολουθοῦντες ἐφοβοῦντο. καὶ παραλαβὼν πάλιν τοὺς δώδεκα ἤρξατο αὐτοῖς λέγειν τὰ μέλλοντα αὐτῷ συμβαίνειν
32 Ανέβαιναν λοιπόν το δρόμο προς τα Ιεροσόλυμα, και προχωρούσε συνεχώς μπροστά τους ο Ιησούς, και θαμπώνονταν από κατάπληξη, ενώ όσοι ακολουθούσαν φοβούνταν. Και αφού παράλαβε πάλι τους δώδεκα, άρχισε να τους λέει όσα έμελλαν να του συμβαίνουν


Θα ήθελα να στρέψω την προσοχή σου σε δυο ρήματα: «εθαμβούντο» και «εφοβούντο». Στα παρουσιάζω, για να σου δείξω, πως ο Χριστός βρίσκεται στο απόγειο της κοσμικής του δόξας. Με σημερινούς όρους, θα έλεγα πως βρίσκεται στο top της αναγνωρισιμότητάς του. Έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός ηγεμόνα, όπως τον περιγράφει στο αντίστοιχο βιβλίο του ο Μακιαβέλι. Αρχίζει και γίνεται μύθος (εθαμβούντο) και οι μάζες έχουν αρχίσει να του παραχωρούν την ελευθερία τους (εφοβούντο). Βλέπεις, λοιπόν πως ο πειρασμός της εξουσίας δεν παραιτήθηκε μετά την έρημο. Ακολουθεί τον Χριστό μέχρι και την τελευταία στιγμή του πάθους Του. Είναι σα να του λέει:

«Κοίταξε τους υπηκόους σου. Είναι έτοιμοι να δώσουν και τη ζωή τους για σένα. Άρπαξε την ελευθερία τους. Γίνε ο ηγέτης που περιμένουν»

Και αντί γι’ αυτό, τι;

Ο Χριστός, αδιαφορώντας για την δυνατότητα να γίνει αυτό που όλοι περιμένουν, αναγγέλλει με δραματική περιγραφή τι πρόκειται να συμβεί. Αυτός, ο λαοπρόβλητος ηγέτης, αντί για προγραμματικές δηλώσεις ανατροπών και μεταρρυθμίσεων, προλέγει τον απόλυτο διασυρμό πάνω στον Σταυρό.

Έλεγε ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, πως μόνον σε ένα πράγμα έχει πρόβλημα ο κόσμος με τον Ιησού: Την Ανάστασή του.

Εγώ νομίζω, πως έχει και ένα ακόμη πρόβλημα, ένα ακόμη αγκάθι: Την περιφρόνησή Του στο δέλεαρ της εξουσίας. Δεν μπορεί να καταλάβει ο κόσμος, πως η εκούσια θυσία δεν αποτελεί ηττοπάθεια και παραίτηση, αλλά χτύπημα καίριο στην καρδιά του θηρίου της αρπαγής, που ο ίδιος ο άνθρωπος εγκατέστησε στη καρδιά του και στην καρδιά της ανθρώπινης ιστορίας.

Νομίζω όμως πως στην σημερινή περικοπή, σα να μας απευθύνει ο ίδιος ο Χριστός μια έκκληση:

«Προστατέψτε την Εκκλησία μου από τις δομές της κοσμικής εξουσίας. Μην αναζητήσετε το κύρος στις δομές αυτού του κόσμου. Στην αποχή από τον έσχατο αυτό πειρασμό θα κριθεί η ποιότητα της παρουσίας και του λόγου της Εκκλησίας μέσα στην ιστορία».

Ίσως να συμφωνήσεις σε κάτι, που η ιστορία το διδάσκει: Ποτέ δεν ηττήθηκε η Εκκλησία από την αντιπαράθεσή της με την εξουσία. Πάντα έβγαινε δυνατότερη. Κινδύνεψε και κινδυνεύει όμως από τον εναγκαλισμό με την κοσμική εξουσία. Και αυτό φαίνεται, η εξουσία να το έχει συνειδητοποιήσει καλύτερα από την ίδια την Εκκλησία.

Ας έρθουμε λοιπόν στη σημερινή περικοπή…

Ανάλυση μαθήματος


ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΑΝΑ ΒΑΘΜΙΔΑ

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΗΛΙΚΑΣ & Α' ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ
ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1. Προσευχή: "Τον νυμφώνα Σου βλέπω..."
2. Μάθημα: "Τα Πάθη του Χριστού"

3. Ημερολόγιο μαθημάτων Απριλίου
4. Μαθήματα που αφορούν την Μ.Τεσσαρακοστή
5. Ζωγραφική: Οσία Μαρία η Αιγυπτία
6. Οδοιπορικό στη Μ.Εβδομάδα
(Προτεινόμενα μαθήματα για προσχολική ηλικία)
7. Ζωγραφική: Από το Πάθος στην Ανάσταση
8. Συνοδοιπόροι του Θείου Πάθους
9.Πασχαλινές χειροτεχνίες
10.Παιχνίδια

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
"Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΔΕΚΑ ΠΑΡΘΕΝΩΝ"

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
1.Προσευχές: "Τον Νυμφώνα Σου βλέπω..."
2. Μάθημα: "Η Παραβολή των δέκα παρθένων"
3. Οσία Μαρία η Αιγυπτία
4. Η πρωτοκαθεδρία και η εξουσία
5. Ζωγραφική: Οσία Μαρία η Αιγυπτία
6. Ημερολόγιο μαθημάτων Απριλίου
7. Μαθήματα που αφορούν την Μ.Τεσσαρακοστή
8. "Το ταξίδι μας προς το Πάσχα"-Επιτραπέζιο παιχνίδι
9. Οδοιπορικό στη Μ.Εβδομάδα
(Προτάσεις μαθημάτων για παιδιά δημοτικού σχολείου)
10. Ιδέες για ζωγραφική & χειροτεχνία για τη Μ.Εβδομάδα και το Πάσχα
11. Συνοδοιπόροι του Θείου Πάθους

ΓΙΑ ΕΦΗΒΟΥΣ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ-ΛΥΚΕΙΟΥ
"Ο ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ"

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1. Προσευχή: "Ἰδού ὁ Νυμφίος ἔρχεται ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός..." & "Τον Νυμφώνα Σου βλέπω.."

2. Σκέψεις στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα
3. Μαθήματα που αφορούν τη Μ.Τεσσαρακοστή
4.ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ: Το όραμα του Ιεζεκιήλ για την Ανάσταση
5. Οδοιπορικό στη Μ.Εβδομάδα
(Προτεινόμενα μαθήματα για εφήβους)
6. Συνοδοιπόροι του Θείου Πάθους
7. Ιδέες για ζωγραφική και χειροτεχνία

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ
Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ
για εμπλουτισμό των μαθημάτων σας από 3 έως 24 Απριλίου

Περιλαμβάνει κατηχητικά μαθήματα διαφόρων βαθμίδων, άρθρα για κατάρτιση των στελεχών, ύμνους, σελίδες ζωγραφικής, ιδέες για χειροτεχνίες κλπ
(Κάθε εβδομάδα θα αναρτούμε το επίκαιρο μάθημα, όμως εσείς πρέπει να προετοιμάζετε, παράλληλα, τα παιδιά για τη Μεγάλη Εβδομάδα. Επιλέξτε και ταξινομήστε σε τέσσερις φακέλους (έναν για κάθε Κυριακή που υπολείπεται) το υλικό που σας ενδιαφέρει και ταιριάζει στις ηλικίες των μελών της ομάδας σας.)


Περιμένουμε και τις δικές σας προτάσεις (άρθρα, ὐμνοι, κατηχητικά μαθήματα για τη Μεγάλη εβδομάδα, έθιμα, ιδέες χειροτεχνίας & ζωγραφικής κλπ) στο email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε. .  Θα αποτελέσει σημαντικό βοήθημα για τους κατηχητές και τους καλλιτεχνικούς υπευθύνους των ενοριών των Ι.Μητροπόλεων.

ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΥΛΙΚΟΥ ΚΑΙ ΒΙΝΤΕΟ
στο "ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ" της ιστοσελίδας Catichisis.gr
alt
alt
Στείλτε μας φωτογραφίες και βίντεο από τις νεανικές δραστηριότητες της Ι.Μητροπόλεως ή της ενορίας σας, κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα. Επίσης, περιμένουμε και ανάλογο φωτογραφικό υλικό από την προετοιμασία αυτών των εκδηλώσεων (την πασχαλινή φιλανθρωπική αγορά της ενορίας σας, την εκμάθηση των εγκωμίων από τη χορωδία σας, το βάψιμο των αυγών, τα λαζαράκια, το στόλισμα των λαμπάδων κλπ.)  Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Δείτε το Λεύκωμα παλαιότερων ετών

Ειδήσεις Ι. Μητροπόλεων που αφορούν την Νεότητα (τελευταίες αναρτήσεις)
Untitled

ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ

 ms
ΣΥΛΛΟΓΕΣ & ΕΚΘΕΣΕΙΣ

Από την αρχή της κατηχητικής χρονιάς 2015-16
έχουν αναρτηθεί και εμπλουτίζονται διαρκώς

60 Συλλογές και Εκθέσεις
με περισσότερα από 3.000 εκθέματα!!
Για να επισκεφτείτε το "ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ" πατήστε τον πίνακα ανακοινώσεων
nuseum-t

10 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2016
"ΠΙΣΤΕΥΩ, ΚΥΡΙΕ· ΓΙΑΤΡΕΨΕ ΤΗΝ ΑΠΙΣΤΙΑ ΜΟΥ"

Του Ηλία Λιαμή, δρ Θεολογίας, Αρχισυντάκτη της ιστοσελίδας

Καλή μου φίλη,  Καλέ μου φίλε,

Όλα σιγά-σιγά οδηγούνται προς μια κορύφωση. Για όσους μπήκαν με διάθεση και αποφασιστικότητα στον στίβο της Μ. Σαρακοστής, οι μέρες τους οδηγούν σταδιακά στην αποκάλυψη μιας γαλήνης και μιας διαφορετικής χαράς, που γεννιέται μέσα από την νηστεία, την εγκράτεια παρορμήσεων και ανεξέλεγκτων αντιδράσεων γενικότερα, αλλά και την περιστολή, το συμμάζεμα ας πούμε του εαυτού, την περισυλλογή και την αυτοκριτική του.

Την Κυριακή, ένας γονιός δυστυχισμένος θα φέρει το δαιμονισμένο παιδί του μπροστά στον Χριστό. Οι μαθητές Του δεν έχουν καταφέρει να το θεραπεύσουν. Εκείνος επιλέγει έναν μακρύ διάλογο, πριν επέμβει. Ρωτάει τον πατέρα, από πότε ο γιος του υποφέρει. «Από μικρός» του απαντά εκείνος και του περιγράφει με λεπτομέρειες όλα τα συμπτώματα της αυτοκαταστροφής, που τον βασανίζουν. Κι όταν ο Χριστός του μιλά για τη δύναμη της πίστης, ο δυστυχής πατέρας, με μια του φράση, συμπυκνώνει όλο τον διχασμό και όλο τον αγώνα του ανθρώπου, που ο πόνος τον φέρνει στα όρια των δυνάμεων και της αντοχής του:

«Πιστεύω Κύριε, βοήθει μου τη απιστία»

Το παιδί λυτρώνεται και ο Χριστός θέτει την προσευχή και τη νηστεία, ως προϋποθέσεις της θαυματουργικής ενέργειας, που αποπειράθηκαν και οι μαθητές Του να πραγματοποιήσουν. Πολύ ωραία, νομίζω αυτή η διάσταση προσευχής και νηστείας. Για τους περισσότερους αποτελεί μια προσωπική υπόθεση και θεωρούν πως αυτά τα δύο ωφελούν μόνο την ψυχή τους. Στη σημερινή περικοπή όμως, η προσωπική πνευματική ζωή αποδεικνύεται και ως προϋπόθεση μιας ευεργετικής παρουσίας για τους γύρω μας. Προσπάθησε σε παρακαλώ να καταλάβεις τη διαφορά: Προσευχόμαστε ή νηστεύουμε, όχι για να καταγράψουμε ατομικές πνευματικές επιδόσεις, αλλά για να διαμορφωθούμε σε ποιοτικές πνευματικές υπάρξεις, έτοιμες να δώσουν μαρτυρία του Θεού της αγάπης και να ενταχθούν στο λυτρωτικό Του έργο.

Ας έρθουμε τώρα και σε κάτι παράδοξο: Την ώρα της ίασης του παιδιού, την ώρα δηλαδή της απόλυτης εξουσίας πάνω σε ασύλληπτες και υπερφυσικές δυνάμεις, επιλέγει ο Χριστός να προαναγγείλει το πάθος και την Ανάστασή Του. Σα να λέει προς τους μαθητές Του, πως τα γεγονότα που πλησιάζουν, όσο αποκαρδιωτικά κι αν είναι, δεν πρέπει να τους οδηγήσουν στην κατάρρευση. Οι εικόνες που τους περιμένουν είναι σκληρές. Η σύλληψη, οι μαστιγώσεις, το αίμα στο σταυρό, δεν αποτελούν εμπειρίες, που μπορούν αγράμματοι ψαράδες να αποδεχτούν χωρίς σοκ και σκάνδαλο. Κι όμως, όλα πρέπει να αποτελέσουν κομμάτια μιας συνολικής εικόνας. Και η δύναμη απέναντι στα δαιμόνια και η αδυναμία πάνω στον σταυρό αποτελούν σύνολο ενιαίο, που θα αποκαλυφθεί μετά από πολύ πόνο, πολύ πίστη και πολύ υπομονή.

Αν μάλιστα θελήσεις να ρίξεις μια ματιά στο ακριβώς προηγούμενο περιστατικό, τη Μεταμόρφωση στο όρος Θαβώρ, θα διαπιστώσεις, πως αν και τα ευαγγέλια δίνουν την αίσθηση μιας τυχαίας συρραφής λόγων και γεγονότων, υπάρχει μια εσωτερική αλληλουχία, που μας οδηγεί σε πολύ συγκεκριμένα μηνύματα και συμπεράσματα. Γιατί το λέω αυτό; Η Μεταμόρφωση προϊδεάζει τους τρεις μαθητές για μια άρρητη δόξα μιας άλλης πραγματικότητας. Δεν εισακούεται όμως η επιθυμία τους να μείνουν εκεί για πάντα. Ο Χριστός τους κατεβάζει πάλι εκεί, κάτω, στο βασίλειο του ανθρώπινου πόνου και του σκοταδιού. Εκεί, που πολλές φορές όλα δείχνουν καταδικασμένα, χωρίς ελπίδα, χωρίς προοπτική. Εκεί, που σε λίγο ο πατέρας φέρνει το κυριευμένο από τις δυνάμεις του σκότους παιδί του.

Δυο είναι οι φράσεις σήμερα, που κατά τη γνώμη μου έρχονται να αγγίξουν την κάθε δεκτική καρδιά:

Η μια είναι του πατέρα:

«Διδάσκαλε, σου έφερα το παιδί μου»

Έχω την εντύπωση, πως στη φράση αυτή συμπυκνώνεται όλη η χριστιανική παιδαγωγία. Είναι η στιγμή που ο γονιός, ο δάσκαλος, ο κατηχητής, ο οποιοσδήποτε κρατά στα χέρια του παιδικές ψυχές, αντιλαμβάνεται, πως καμιά τεχνική, καμιά παιδαγωγική μέθοδος, καμιά εμπειρία, καμιά καλή πρόθεση, καμιά αγάπη, δεν αρκεί για να πλάσει έναν κατά Θεόν άνθρωπο, αν στο τέλος δεν συνειδητοποιείται μια απόλυτη ανεπάρκεια των ανθρωπίνων δυνάμεων. Φαντάζομαι τον πατέρα εκείνον, πόσους τρόπους δεν θα είχε δοκιμάσει για να ξαναδεί πάλι το παιδί του καλά. Και πόσο πόνο δεν θα είχε νιώσει, όταν μετά από κάθε προσπάθεια, όλα ξαναγυρνούσαν στα ίδια.

Κάποτε, η ελπίδα στερεύει. Πάντα η ελπίδα του κόσμου κάποτε στερεύει. Ξέρεις, η απελπισία έχει κι ένα καλό. Φέρνει μια περίεργη ελευθερία. Οι δυνάμεις σου έχουν πια εξαντληθεί, από τον κόσμο δεν περιμένεις πια τίποτα, δεν έχεις ανάγκη πια κανέναν. Κρίσιμη η στιγμή. Ο άνθρωπος χωρίς πίστη σε κάτι που ξεπερνάει την πραγματικότητα παραδίδεται στην απόγνωση, σε μια άρρωστη χαλαρότητα, σε ένα μηδέν, που δε βρίσκει διαφορά ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο.

Εκείνος όμως, που κράτησε έστω και μια μικρή σπίθα πίστης, παραδίδεται πια ολόψυχα στην πρόνοια και το έλεος του Θεού. Και ειδικά ο ρόλος του γονιού, στο σημείο αυτό, σε καλεί να παραδώσεις το παιδί σου, που πίστευες ίσως πως είναι δικό σου –με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό- να το αποθέσεις, όπως ο πατέρας της σημερινής περικοπής, μπροστά στα πόδια του Ιησού.

Τυχαίνει να κρατάω ανοιχτό το βιβλίο για τον Γέροντα Ιερώνυμο της Αιγίνης και διαβάζω:

«Στον Θεό θα παρουσίασης, ή το παιδί σου σεσωσμένο ή τις πληγές στα γόνατά σου».

Βλέπω καθημερινά τον φόβο, σχεδόν τον πανικό στα μάτια γονιών, που με κόπο πολύ και αγωνίες άλλες τόσες μεγαλώνουν τα παιδιά τους. Ίσως, ένας απ’ αυτούς να είμαι εγώ ή εσύ. Από τι να τα πρωτοπροφυλάξεις; Κλείνεις μια πόρτα κινδύνου και την ίδια στιγμή ανοίγονται άλλες δυο. Να μην ξέρεις με τι να πρωτοφοβηθείς. Μέχρι που ακούς τον Γέροντα Ιερώνυμο να σου λέει:

«Άκουσε, δεν είμαστε μόνοι μας. Ο Θεός θα μας βοηθήσει. Τα βλέπεις τα γυαλιά; Τα παίρνω, τα κρατάω στο χέρι μου και δεν πέφτουν. Αν τ’ αφήσω, θα πέσουν. Μας κρατάει το χέρι του Θεού και δεν πέφτουμε. Μη φοβάσαι».

Είναι τότε, που αφήνεσαι και καταλαβαίνεις, πως ο Θεός έχει το συνήθειο να εμφανίζεται, όταν όλες οι ελπίδες έχουν στερέψει.

Μία ακόμη φράση όμως έρχεται να αποκαλύψει μια εξίσου ανθρώπινη πτυχή, εκείνη της πάλης της πίστης με την απιστία.

«Πιστεύω Κύριε, βοήθα με στην απιστία μου».

Πόσο αληθινό, πόσο ανθρώπινο και πόσο τραγικό μαζί!

Ο διχασμός του ανθρώπου, που νιώθει να θέλει να ελευθερωθεί από τον κόσμο των αισθήσεων και να πετάξει προς μια άλλη πραγματικότητα. Και την ίδια στιγμή, μια άλλη τάση, εκείνη που ζητά τις αιτίες των πάντων μέσα στα στενά όρια αυτού του κόσμου, να τον κρατά βαρύ και παγιδευμένο σε ατέλειωτους συλλογισμούς και λογικές εξηγήσεις.

Με δάκρυα προφέρει ο πατέρας αυτή τη φράση. Μισά για το παιδί του και μισά για τον προσωπικό του διχασμό, που καταφέρνει όμως, μέσα από τον πολύ πόνο, να αποδεχτεί και τα δύο κομμάτια του και να τα παραδίδει στον Θεό να τα ενώσει και να τα γαληνέψει. Είναι η στιγμή, που ο άνθρωπος καταλαβαίνει πως δεν υπάρχει μία μόνο λογική. Η καρδιά του ανθρώπου είναι εκείνη που θα αποφασίσει, τι λογική θ’ ακολουθήσει το μυαλό.

Ο Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος λέει πως η καρδιά τραβάει το μυαλό προς τη δική της λογική.

Νομίζω όμως πως, τελικά, ακόμη και αυτή την πίστη, μόνο με δωρεά του Θεού μπορούμε να την αποκτήσουμε. Ο πατέρας αυτός, στα έσχατα του πόνου και της αντοχής του, μας αφήνει ακριβώς αυτό το διαχρονικό και πολύτιμο μυστικό.

Ας γυρίσουμε όμως στην σημερινή περικοπή, από το ένατο κεφάλαιο του Ευαγγελιστή Μάρκου…


Ανάλυση μαθήματος

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΑΝΑ ΒΑΘΜΙΔΑ

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΗΛΙΚΑΣ & Α' ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ
Ο ΙΗΣΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΙΝΕΙ ΤΟΝ ΛΑΖΑΡΟ ΚΑΙ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΣΤΑ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1. Προσευχή: "Τον Νυμφώνα Σου βλέπω"
2. Η Ανάσταση του Λαζάρου και η είσοδος στα Ιεροσόλυμα
3. Ημερολόγιο μαθημάτων Απριλίου
4. Μαθήματα που αφορούν την Μ.Τεσσαρακοστή
5. Ο Ακάθιστος Ύμνος
6. Ζωγραφική: Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος
7. Οδοιπορικό στη Μεγάλη Εβδομάδα
(Προτεινόμενα μαθήματα για παιδιά προσχολικής ηλικίας)
8. Ζωγραφική: "Από το Πάθος στην Ανάσταση"
9. Χειροτεχνία: Ιδέες για την Μ.Εβδομάδα και το Πάσχα
10.Συνοδοιπόροι του Θείου Πάθους
11. Συλλογή τραγουδιών
12. Η Πασχαλινή λαμπάδα
13. Συλλογή παιχνιδιών

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
ΟΙ ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1.Προσευχές: "Ιδού ο Νυμφίος έρχεται..."
2. Οι παραβολές της Βασιλείας
3. Η πίστη διώχνει τον πειρασμό
4. "Υπάρχει ψυχή;"
5.Ζωγραφική: Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος
6. Ημερολόγιο μαθημάτων Απριλίου
7. Μαθήματα που αφορούν την Μ.Τεσσαρακοστή
8. Ο Ακάθιστος ύμνος
9.Παιχνίδι: Το ταξίδι μας προς το Πάσχα
10. Οδοιπορικό στη Μ.Εβδομάδα
(προτάσεις μαθημάτων για παιδιά δημοτικού σχολείου)
11. Συνοδοιπόροι του Θείου Πάθους

ΓΙΑ ΕΦΗΒΟΥΣ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ-ΛΥΚΕΙΟΥ
"ΠΙΣΤΕΥΩ ΚΥΡΙΕ· ΓΙΑΤΡΕΨΕ ΤΗΝ ΑΠΙΣΤΙΑ ΜΟΥ"

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1. Προσευχή: "Ἰδού ὁ Νυμφίος ἔρχεται ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός..."

2. Σκέψεις στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα
3. Μαθήματα που αφορούν την Μ.Τεσσαρακοστή
4. Ο Ακάθιστος ύμνος
5. Προφητείες του Ησαΐα για το Πάθος και την Ανάσταση του Κυρίου
6. Οδοιπορικό στη Μ.Εβδομάδα
(Προτάσεις μαθημάτων για εφήβους)
7. Συνοδοιπόροι του Θείου Πάθους
8. Ιδέες για χειροτεχνίες

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ
Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ
για εμπλουτισμό των μαθημάτων σας από 3 έως 24 Απριλίου

Περιλαμβάνει κατηχητικά μαθήματα διαφόρων βαθμίδων, άρθρα για κατάρτιση των στελεχών, ύμνους, σελίδες ζωγραφικής, ιδέες για χειροτεχνίες κλπ
(Κάθε εβδομάδα θα αναρτούμε το επίκαιρο μάθημα, όμως εσείς πρέπει να προετοιμάζετε, παράλληλα, τα παιδιά για τη Μεγάλη Εβδομάδα. Επιλέξτε και ταξινομήστε σε τέσσερις φακέλους (έναν για κάθε Κυριακή που υπολείπεται) το υλικό που σας ενδιαφέρει και ταιριάζει στις ηλικίες των μελών της ομάδας σας.)


Περιμένουμε και τις δικές σας προτάσεις (άρθρα, ὐμνοι, κατηχητικά μαθήματα για τη Μεγάλη εβδομάδα, έθιμα, ιδέες χειροτεχνίας & ζωγραφικής κλπ) στο email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε. .  Θα αποτελέσει σημαντικό βοήθημα για τους κατηχητές και τους καλλιτεχνικούς υπευθύνους των ενοριών των Ι.Μητροπόλεων.

ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΥΛΙΚΟΥ ΚΑΙ ΒΙΝΤΕΟ
στο "ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ" της ιστοσελίδας Catichisis.gr
alt
alt
Στείλτε μας φωτογραφίες και βίντεο από τις νεανικές δραστηριότητες της Ι.Μητροπόλεως ή της ενορίας σας, κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα. Επίσης, περιμένουμε και ανάλογο φωτογραφικό υλικό από την προετοιμασία αυτών των εκδηλώσεων (την πασχαλινή φιλανθρωπική αγορά της ενορίας σας, την εκμάθηση των εγκωμίων από τη χορωδία σας, το βάψιμο των αυγών, τα λαζαράκια, το στόλισμα των λαμπάδων κλπ.)  Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Δείτε το Λεύκωμα παλαιότερων ετών

12
SYN
cross-hands1
Ευχαριστούμε θερμά όλους τους συνεργάτες της ιστοσελίδας catichisis.gr (υπευθύνους Νεότητος, ιερείς, κατηχητές, εκπαιδευτικούς) για το αξιόλογο υλικό που αποστέλλουν, με σκοπό να το μοιραστούν με τους αδελφούς τους και να βοηθήσουν το έργο της κατήχησης των παιδιών και των νέων μας. Στη νέα κατηγορία ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ αναρτούμε διάφορα θέματα κατάρτησης στελεχών ή κατήχησης. Το υλικό που αφορά προτάσεις κατηχητικών μαθημάτων, τραγούδια, θέατρο, χειροτεχνίες, ζωγραφική κλπ & ειδήσεις Ι.Μητροπόλεων, αναρτάται αμέσως στις αντίστοιχες κατηγορίες.

Ειδήσεις Ι. Μητροπόλεων που αφορούν την Νεότητα (τελευταίες αναρτήσεις)
Untitled
ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΥΛΙΚΟΥ ΚΑΙ ΒΙΝΤΕΟ
"25η Μαρτίου-Διπλή γιορτή"

(ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΝ & ΕΝΟΡΙΩΝ 2016)
Η θεατρική παράσταση "Αγία Φιλοθέη" από τη Νεανική Θεατρική Σκηνή Αγ.Ευθυμίου Κερατσινίου
Περιμένουμε και το δικό σας φωτογραφικό υλικό

ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ

ms 
ΣΥΛΛΟΓΕΣ & ΕΚΘΕΣΕΙΣ

Από την αρχή της κατηχητικής χρονιάς 2015-16
έχουν αναρτηθεί και εμπλουτίζονται διαρκώς

60 Συλλογές και Εκθέσεις
με περισσότερα από 3.000 εκθέματα!!

Για διευκόλυνση των κατηχητών μας, έχουμε αναρτήσει όλα τα μαθήματα και των τριών βαθμίδων μέχρι και την Κυριακή των Βαϊων, για να μπορούν να επιλέξουν θέματα και δραστηριότητες από όλο το προτεινόμενο υλικό και να διαμορφώσουν ανάλογα τη δομή των 4 μαθημάτων τους. Το επίκαιρο υλικό που θα αποστέλλετε μέσω email θα αναρτάται απευθείας στο Αφιέρωμα "Από τα Πάθη στην Ανάσταση".

3 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2016
"ΜΕΤΑΝΟΙΑ, Η ΠΥΛΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ"

Του Ηλία Λιαμή, δρ Θεολογίας, Αρχισυντάκτη της ιστοσελίδας

Ο Παράδεισος είναι το μακρινό μας όνειρο. Είναι η πατρίδα, που ο άνθρωπος πάντα νοσταλγούσε. Είναι πόθος για μια πατρίδα που κάτι, κάποιοι, ίσως και ο ίδιος ο εαυτός μας, μας στερεί. Σα να μη μας χωράει αυτή η γη. Σα να ζούμε με πολύ λιγότερα από αυτά που προβλέπουν οι προδιαγραφές μας. Το παράπονο αυτό είναι φωλιασμένο σε κάθε ψυχή. Κι όταν η αναζήτηση οδηγεί από κενό σε κενό, τότε ο άνθρωπος εκφράζει την οργή του ή και το παράπονό του με εκδηλώσεις τυφλής βίας και καταστροφικότητας.

Οι περισσότεροι των ανθρώπων, αν τους ρωτήσετε, ίσως και να σας απαντήσουν πως αυτό που έγινε η αιτία να εκδιωχθεί ο άνθρωπος από την Εδέμ ήταν η παρακοή της εντολής του Θεού. Το πρώτο λάθος του ανθρώπου όμως, αυτό που ονομάζουμε προπατορικό αμάρτημα, ήταν κάτι βαθύτερο: Ήταν η απόφαση του ανθρώπου να ρυθμίσει τη ζωή του χωρίς τον Θεό. Ήταν η απόφασή του να αποκοπεί από τη σχέση μαζί Του.

Γιατί όμως η σχέση αυτή ήταν τόσο σημαντική για τον άνθρωπο; Διότι επέτρεπε στο Θεό να τροφοδοτεί διαρκώς τον άνθρωπο με ζωή και να τον οδηγεί σε μια όλο και αυξανόμενη πνευματική ωριμότητα. Ο άνθρωπος γευόταν την παρουσία ενός Θεού, που τον έβλεπε κάθε στιγμή να τον περιβάλλει με αγάπη. Μια αγάπη που δεν περιορίστηκε μόνον σε μια στιγμή δημιουργίας, αλλά εκφραζόταν διαρκώς με μια σχέση ζωής και φροντίδας. Και όταν ο Θεός εξήλθε του εαυτού Του για αν αναζητήσει τον πληγωμένο άνθρωπο, η αγάπη αυτή αποκαλύφθηκε σε όλες τις διαστάσεις της και μας ξαναθύμισε το βάθος και την ποιότητα της σχέσης που θέλησε να έχει μαζί μας.

Να όμως που η δημιουργία του ανθρώπου κατ΄ εικόνα και ομοίωση, κάνει αυτή η διακοπή της σχέσης με τον Θεό αιτία για απώλεια ενός εξίσου μεγάλου θησαυρού: Της γνώσης με την ίδια τη φύση μας, της γνώσης του εαυτού μας. Με το προπατορικό αμάρτημα, ο άνθρωπος αρχίζει να ζει παρά φύσιν. Έξω από τις προδιαγραφές του. Η κίνηση προς τον άλλον μετατρέπεται σε μια διαρκή κίνηση γύρω από τον εαυτό του. Ο Θεός, σαν ήλιος, που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα έβαζε σε περιστροφική τροχιά όλες τις ανθρώπινες λειτουργίες, αλλά και όλες τις ανθρώπινες υπάρξεις, αντικαθίσταται από μια μαύρη τρύπα που με ακατανίκητο τρόπο μαγνητίζει και απορροφά όλους τους θησαυρούς, με τους οποίους προίκισε οι Δημιουργός το πλάσμα Του.

Αυτό που μας κληρονόμησε λοιπόν ο Αδάμ δεν είναι απλώς μια ενοχή για κάτι που δεν πράξαμε ποτέ ως πρόσωπα. Είναι μια κεκτημένη ταχύτητα, μια έξη, όπως την ονομάζουν οι Νηπτικοί Πατέρες προς την αυτονόμηση, την αυτοθέωση, την αποθέωση του ΕΓΩ μας. Όλη αυτή η κατάσταση δεν είναι θεωρητική. Είναι απόλυτα πρακτική και φανερώνεται στην καθημερινότητά μας. Χάσαμε τη δυνατότητα να σχετιζόμαστε. Χάσαμε τη δυνατότητα να προσφέρουμε και να αγαπάμε. Το κάθε τι γύρω μας, είτε άψυχο είτε έμψυχο, είτε αντικείμενο, είτε άνθρωπος, ταξινομείται πλέον ανάλογα με την χρησιμότητά του. Ο άνθρωπος διψά να ζήσει με τον τρόπο που πλάστηκε. Ζωή γι αυτόν ήταν η αγάπη. Διακόπτοντας όμως την επαφή με την πηγή της, στράφηκε πανικόβλητος στην αρπαγή και την εκμετάλλευση των αισθητών πραγμάτων. Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η τραγωδία της κοινωνίας μας, συγχρόνως και ο διχασμός της: Ο νους έστω και αφώτιστος, κρατάει μια ανάμνηση ζωής ειρήνης, δικαιοσύνης και προσφοράς. Νομοθέτες κάθε εποχής και κάθε εθνικότητας νομοθετούν με σκοπό να εδραιώσουν μιαν ιδανική κοινωνία. Όλους όμως τους πόθους και τους σχεδιασμούς τους ακυρώνει η τάση για αρπαγή, και μάλιστα αρπαγή ακόρεστη, διότι καλείται να αναπληρώσει ανάγκες βαθιές, πνευματικές, που δεν μπορούν να κορεστούν με υλικά υποκατάστατα.

Από αυτήν την τραγωδία και το αδιέξοδο θέλησε ο Θεός να λυτρώσει τον άνθρωπο. Σε λίγες ημέρες, ο Κύριος θα παρουσιαστεί στον Μυστικό Δείπνο να προσφέρει αντί να αρπάζει. Και μάλιστα να προσφέρει, όχι τροφή αλλά το ίδιο το Σώμα Του και το ίδιο το Αίμα Του. Δεν αποτελεί αυτό μια πλήρη αντιστροφή της διαστροφής του ανθρώπου; Δεν αποτελεί μια πρόσκληση για επιστροφή σε μια πορεία, που οδηγεί ξανά στον παράδεισο, όπου ο βασικός νόμος, το Σύνταγμα του θα λέγαμε, είναι η προσφορά και η μέχρι θυσίας αγάπη; Να λοιπόν ενώπιον μας μια νέα δυνατότητα αλλαγής οπτικής γωνίας, μια πρόσκληση για αλλαγή νοοτροπίας, μια ευκαιρία για μεταστροφή και μετάνοια.

Όποιος τοποθετήσει τη μετάνοια μέσα σε αυτά τα πλαίσια, θα προσδιορίσει εύκολα και το περιεχόμενο της αληθινής εξομολόγησης, που από απλή καταγραφή πράξεων θα μεταβληθεί σε δρόμο νέας συνάντησης. Συνάντησης με τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Μια τέτοιου είδους εξομολόγηση αποτελεί όντως πύλη Παραδείσου. Γιατί με αυτήν αποκτάται ξανά η αυτογνωσία, αλλά και η αυθεντική κοινωνικότητα. Κυρίως όμως αποκτάται ξανά η επικοινωνία με τον Θεό-Πατέρα. Αμαρτία σε μια τέτοια εξομολόγηση είναι η προδοσία μιας σχέσης. Ένα «κρίμα» απέναντι σε ένα Θεό που χαρίζει τα πάντα. Αυτό τα ενδεχόμενο κρατά σε εγρήγορση την ψυχή του γνήσια μετανοούντος. Λυπάται όχι επειδή έσφαλλε, αλλά επειδή λύπησε ένα φίλο. Μετανοεί, όχι γιατί ...αμαυρώθηκε το μεγαλείο του, αλλά γιατί βρέθηκε ανάξιος μιας ολοκληρωτικής προσφοράς. Αποφασίζει να αλλάξει, όχι για να επιδειχθεί στους ανθρώπους, αλλά για να εκτιμήσει καλύτερα το μεγαλείο και την φιλανθρωπία του Θεού. Με άλλα λόγια, ο γνήσια μετανοών άνθρωπος δεν ασχολείται με την εικόνα που δίνει στους άλλους, αλλά με την εικόνα Θεού, με την οποίαν είναι σφραγισμένος. Γι΄ αυτόν η αμαρτία είναι μια λάθος ζωή, μια ξερή ζωή, μια ζωή αποκομμένη από την πηγή του νοήματος και της χαράς. Μια τέτοια ζωή δεν αντέχεται, γιατί όλα είναι ακυρωμένα. Ακόμη και όταν έρθει μια επιτυχία, μια νίκη, ακόμη και όταν επικρατεί γαλήνη και ησυχία, η ματαιότητα γεμίζει τις μέρες και το ενδεχόμενο της αρρώστιας ή του θανάτου δεν αφήνει την ψυχή να ησυχάσει.

Οι μέρες που έρχονται θα μας οδηγήσουν ξανά μπροστά στον αίροντα την αμαρτία του κόσμου. Η μετάνοια μας κάνει συνοδοιπόρους Του. Μας εφοδιάζει με τις αντοχές Tου. Μας ενώνει με την αγάπη Του. Κάνουμε πόνο μας τον πόνο του κόσμου, του απλώνουμε το χέρι και τον οδηγούμε μπροστά στην πύλη του Παραδείσου.

ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 3 ΑΠΡΙΛΙΟΥ Ηλία Λιαμή
Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΤΙΚΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ

ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΗ-110x144

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΑΝΑ ΒΑΘΜΙΔΑ

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΗΛΙΚΑΣ & Α' ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ
Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1. Προσευχή: "Τον Νυμφώνα Σου βλέπω..."
2. "Ο Σταυρός και ο συμβολισμός του", Ο βασιλικός, Το σημείο του Σταυρού ("Πάμε Εκκλησία")
3. Ημερολόγιο μαθημάτων Απριλίου
4. Μαθήματα που αφορούν τη Μ.Τεσσαρακοστή
5. Οι "Χαιρετισμοί" στην Παναγία
6. Οδοιπορικό στη Μεγάλη Εβδομάδα-Προτεινόμενα μαθήματα για παιδιά προσχολικής ηλικίας
7. "Συνοδοιπόροι του Θείου Πάθους"
8.Συλλογή τραγουδιών
9.Η Πασχαλινή λαμπάδα
10.Συλλογή παιχνιδιών

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
"Η ΣΤΕΝΗ ΠΥΛΗ"

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1.Προσευχή: Στίχοι από τη Γ' & Δ' Στάση των "Χαιρετισμών"
2. ΥΛΙΚΟ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ:
"Η στενή Πύλη"
"Η αυταπάρνηση του Σταυρού"
"Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως"
3. Ζωγραφική
4. Ημερολόγιο μαθημάτων Απριλίου
5. Η Αγία Παρθενομάρτυς Ειρήνη της Μυτιλήνης
6. Μαθήματα για τη Μ.Τεσσαρακοστή
Οι "Χαιρετισμοί" στην Παναγία
Η Δ' Στάση των "Χαιρετισμών"
7. "Το ταξίδι μας προς το Πάσχα"-Το επιτραπέζιο παιχνίδι της Σαρακοστής
8. "Οδοιπορικό στη Μεγάλη Εβδομάδα"
9. "Συνοδοιπόροι του Θείου Πάθους"

ΓΙΑ ΕΦΗΒΟΥΣ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ-ΛΥΚΕΙΟΥ
"Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ, ΠΥΛΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ"

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1. Προσευχές: Στίχοι από τη Γ' & Δ' Στάση των "Χαιρετισμών" 
“Τον Σταυρόν Σου προσκυνοῦμεν..."
2.
"Μετάνοια, η Πύλη του Παραδείσου"
"Ο Σταυρός της αγαπητικής ευθύνης"
3. "Οι Σταυροί στη ζωή μας"
Ο Μακάριος Θεόδωρος, ο διά Χριστόν Σαλός, από την Γεωργία
Γ' Κυριακή Νηστειών, της Σταυροπροσκυνήσεως
Λόγος Αγίου Λουκά Συμφερουπόλεως στην Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως
4. Μαθήματα που αφορούν την Μ.Τεσσαρακοστή
Ο "Ακάθιστος Ύμνος"
Η Δ' Στάση των "Χαιρετισμών"
5. Από την Παλαιά Διαθήκη: Ο Μωϋσής και το ξύλο της Μερά
6. Οδοιπορικό στη Μ.Εβδομάδα-Προτεινόμενα μαθήματα για εφήβους
7. "Συνοδοιπόροι του Θείου Πάθους"
8. Ιδέες για Χειροτεχνίες

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ
1. Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

2. "ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΘΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ..."
Περιλαμβάνει κατηχητικά μαθήματα διαφόρων βαθμίδων, άρθρα για κατάρτιση των στελεχών, ύμνους,
σελίδες ζωγραφικής, ιδέες για χειροτεχνίες κλπ
(Κάθε εβδομάδα θα αναρτούμε το επίκαιρο μάθημα, όμως εσείς πρέπει να προετοιμάζετε, παράλληλα, τα παιδιά για τη Μεγάλη Εβδομάδα. Επιλέξτε και ταξινομήστε σε τέσσερις φακέλους (έναν για κάθε Κυριακή που υπολείπεται) το υλικό που σας ενδιαφέρει και ταιριάζει στις ηλικίες των μελών της ομάδας σας.)

Περιμένουμε και τις δικές σας προτάσεις (άρθρα, ὐμνοι, κατηχητικά μαθήματα για τη Μεγάλη εβδομάδα, έθιμα, ιδέες χειροτεχνίας & ζωγραφικής κλπ) στο email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.   Θα αποτελέσει σημαντικό βοήθημα για τους κατηχητές και τους καλλιτεχνικούς υπευθύνους των ενοριών των Ι.Μητροπόλεων.

ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΥΛΙΚΟΥ ΚΑΙ ΒΙΝΤΕΟ
στο "ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ" της ιστοσελίδας Catichisis.gr
alt
Στείλτε μας φωτογραφίες και βίντεο από τις νεανικές δραστηριότητες της Ι.Μητροπόλεως ή της ενορίας σας, κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα. Επίσης, περιμένουμε και ανάλογο φωτογραφικό υλικό από την προετοιμασία αυτών των εκδηλώσεων (την πασχαλινή φιλανθρωπική αγορά της ενορίας σας, την εκμάθηση των εγκωμίων από τη χορωδία σας, το βάψιμο των αυγών, τα λαζαράκια, το στόλισμα των λαμπάδων κλπ.)  Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Δείτε το Λεύκωμα παλαιότερων ετών

SYN
ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2016
Ευχαριστούμε θερμά όλους τους συνεργάτες της ιστοσελίδας catichisis.gr (υπευθύνους Νεότητος, ιερείς, κατηχητές, εκπαιδευτικούς) για το αξιόλογο υλικό που αποστέλλουν, με σκοπό να το μοιραστούν με τους αδελφούς τους και να βοηθήσουν το έργο της κατήχησης των παιδιών και των νέων μας. Στη νέα κατηγορία ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ αναρτούμε διάφορα θέματα κατάρτησης στελεχών ή κατήχησης. Το υλικό που αφορά προτάσεις κατηχητικών μαθημάτων, τραγούδια, θέατρο, χειροτεχνίες, ζωγραφική κλπ & ειδήσεις Ι.Μητροπόλεων, αναρτάται αμέσως στις αντίστοιχες κατηγορίες.

Ειδήσεις Ι. Μητροπόλεων που αφορούν την Νεότητα (τελευταίες αναρτήσεις)
Περιμένουμε να μας αποστείλετε φωτογραφικό υλικό από τις εορτές που διοργανώσατε για την 25η Μαρτίου, καθώς και αφίσες και λοιπό υλικό προβολής για να τα αναρτήσουμε στη σχετική Έκθεση στο "Ψηφιακό Μουσείο Κατήχησης" της ιστοσελίδας μας.

ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ

 ms
ΣΥΛΛΟΓΕΣ & ΕΚΘΕΣΕΙΣ

Από την αρχή της κατηχητικής χρονιάς 2015-16
έχουν αναρτηθεί και εμπλουτίζονται διαρκώς

60 Συλλογές και Εκθέσεις
με περισσότερα από 3.000 εκθέματα!!

27 ΜΑΡΤΙΟΥ 2016
  "Ο ΘΕΟΣ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ"

Του Ηλία Λιαμή, δρ Θεολογίας, Αρχισυντάκτη της ιστοσελίδας

Καλέ μου φίλε,  Καλή μου φίλη,

Καθώς έχουμε μπει για τα καλά στην περίοδο της νηστείας, σκέφτομαι, πόσες φορές δεν έχει κατηγορηθεί εξαιτίας της η χριστιανική πίστη για εκούσιο βασανισμό και άσκοπη ταλαιπωρία του σώματος. Και μάλιστα, η κριτική αυτή προέρχεται από νοσταλγούς της αρχαιοελληνικής θρησκείας, η οποία κατ’ εξοχήν υποτιμούσε το ανθρώπινο σώμα, χαρακτηρίζοντάς το ως φυλακή της ψυχής.

Η αλήθεια είναι, πως με το σώμα μας έχουμε μια παράδοξη, μια αντιφατική σχέση. Είμαστε ψυχή, αλλά είμαστε και σώμα. Κι όμως, είναι πολλές οι φορές, που τα δύο αυτά μοιάζουν κυριολεκτικά να μας διχοτομούν. Πόσες φορές δε σημαδεύει η ψυχή τα ψηλά και τα μεγάλα, το σώμα όμως αδυνατεί ή και αρνιέται ν’ ακολουθήσει! Αλλά και πόσες φορές το σώμα πράττει, η ψυχή όμως δεν εγκρίνει! Από την άλλη, αν τα έργα επιβεβαιώνουν την πίστη, όπως λέει ο απόστολος Ιάκωβος στην επιστολή του (2, 17), αλλά και την αγάπη, όπως λέει ο ευαγγελιστής Ιωάννης στη δική του πρώτη επιστολή (4,20), τότε το σώμα που κάνει τις πράξεις, είναι το σπουδαιότερο εργαλείο και της πίστης και της αγάπης.

Αναρωτιέται ο άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης, που θα τον τιμήσουμε σε δυο εβδομάδες:

«Με ποια μέθοδο και με ποιο τρόπο να δέσω αυτόν τον φίλο μου (δηλ. το σώμα) και να τον δικάσω, δεν γνωρίζω. Διότι, πριν τον δέσω, λύεται και πριν τον δικάσω συμφιλιώνομαι μαζί του. Και πριν τον τιμωρήσω τον λυπούμαι και κάμπτομαι. Πώς να νικήσω αυτόν, που εκ φύσεως αγαπώ; Πώς να ελευθερωθώ απ’ αυτόν, με τον οποίον είμαι συνδεδεμένος αιωνίως; Πώς να καταργήσω εκείνο, που θα αναστηθεί μαζί μου;» (Κλίμαξ ΙΕ', 83)

Θαυμάζει και ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος:

«Είναι -το σώμα μου- εχθρός καλοπροαίρετος και φίλος απειλητικός. Τι περίεργη συζυγία και αλλοτρίωση! Αυτό που φοβάμαι, τιμώ και αυτό που φροντίζω, φοβούμαι. Πριν το πολεμήσω, συμφιλιώνομαι και πριν ειρηνεύσω μαζί του, εναντιώνομαι» (Περί φιλοπτωχίας, ζ')

Και συμπληρώνει ο απ. Παύλος:

«Αλλά βλέπω άλλο νόμο στα μέλη μου, που αντιστρατεύεται στο νόμο του νου μου και με αιχμαλωτίζει στο νόμο της αμαρτίας που είναι στα μέλη μου. Ταλαίπωρος εγώ ο άνθρωπος! Ποιος θα με σώσει από τούτο το σώμα του θανάτου;» (Ρωμ. 17,24)

Την Κυριακή, όμως, ο Χριστός, για μια ακόμη φορά, θα γιατρέψει και ψυχή και σώμα. Τέσσερεις φίλοι ενός παράλυτου, με πίστη και εκείνοι, θα αναγκαστούν να τον κατεβάσουν μπροστά Του, σπάζοντας τη σκεπή. Πριν Εκείνος τον θεραπεύσει, του συγχωρεί τις αμαρτίες, για να μας αποκαλύψει, πως αυτές είναι, που μας διχάζουν σε δυο κομμάτια. Κι αν ακούγονται πολλές, μία είναι στην ουσία η μεγάλη και η μόνη αμαρτία: Θεοποιήσαμε το υλικό κομμάτι της δημιουργίας και του εαυτού μας και παραδοθήκαμε στο νόμο της φθοράς και του θανάτου.

Ο παράλυτος της Κυριακής αποτελεί εικόνα του παράλυτου ανθρώπου του «τότε» και του «σήμερα», παράλυτου και στο σώμα και στην ψυχή. Και το θαύμα τι είναι τελικά; Μια συμφιλίωση του σώματος με την αναγεννημένη ψυχή. Αυτή είναι, που ανορθώνει πάλι το σώμα. Αυτή, του ξαναδίνει την υγεία του.

«Υγεία πάνω απ’ όλα», ευχόμαστε καθημερινά. Κι εσύ κι εγώ και όλοι μας όμως ξέρουμε, πως, και όταν υπάρχει, δεν είναι μόνιμη. Επώδυνη η αρρώστια, πικρή, πικρότατη συνέπεια μιας αρχέγονης λανθασμένης επιλογής. Ακόμη όμως και αυτό το μέγα λάθος, όπως και όλα τα μικρά, καθημερινά μας λάθη, γνωρίζει ο Θεός πώς να τα κάνει εργαλεία σωτηρίας. Έτσι και η αρρώστια έρχεται πολλές φορές να γκρεμίσει την αλαζονεία του σώματος, που νομίζει πως όλα τα μπορεί και πείθει την ψυχή, πως δεν χρειάζεται τίποτε, πέρα από τις ανθρώπινες δυνάμεις.

Βρέθηκα προ ημερών σε σπίτι φίλου, για να τον συγχαρώ για την ανάρρωσή του, μετά από πολύμηνη δύσκολη ασθένεια. Μετά τα «σιδερένιος» και όλα τα σχετικά, θέλησα να συμπληρώσω λέγοντας: «Θα γυρίσεις καλύτερα στη δουλειά σου τώρα. Άλλωστε, “νους υγιής εν σώματι υγιεί”». «Δεν είναι ακριβώς έτσι», μου απαντά. Και βάλθηκε να μου εξηγεί, πόσο συνταρακτικές και πρωτόγνωρες ψυχικές και πνευματικές εμπειρίες είχε ζήσει τις ημέρες του πόνου και της δυσκολίας που πέρασε: Ώρες περισυλλογής και αυτοκριτικής, ώρες πάλης με το φόβο, ώρες αναζωογόνησης της πίστης, ώρες ελπίδας, αλλά και διαχείρισης της απόγνωσης.

Δεν σου τα λέω αυτά, για να κάνω τα πικρά γλυκά και να ωραιοποιήσω τον ανθρώπινο πόνο. Απλώς θέλω να σου επιστήσω την προσοχή, όταν θελήσεις κι εσύ να μιλήσεις μόνο για την παντοδυναμία του Θεού, που εκφράζεται μέσα από τα θαύματα. Ήμουν κι εγώ πολύ νεώτερος, όταν θέλησα, μέσα από το θαύμα της Καπερναούμ, να διακηρύξω στην τάξη, πως για τον πιστό άνθρωπο, ο Θεός πάντα θα βρίσκει τρόπο να δείχνει τη θαυματουργική του δύναμη. Τον βέβαιο λόγο μου διέκοψαν οι λυγμοί της Ευαγγελίας, γλυκύτατης μαθήτριας της Β΄ Γυμνασίου. Μου ζήτησε να βγει για λίγο έξω. Στο διάλλειμα, την παρακάλεσα να μου πει, τι την στεναχώρησε τόσο. Η απάντησή της με προσγείωσε απότομα: «Εγώ κύριε» μου είπε, «προσευχόμουνα με όλη μου τη δύναμη της ψυχής μου να γίνει ο μπαμπάς μου καλά, αλλά πάνε τρεις μήνες, που ζω χωρίς εκείνον».

Να λοιπόν που στεκόμαστε κι εμείς σήμερα μπροστά σε ένα θαύμα, αυτό της ίασης του παραλυτικού της Καπερναούμ. Και λέω, μήπως θα ήταν καλό, αντί για τονισμό, μόνο της παντοδυναμίας του Θεού, να επικεντρώναμε την προσοχή μας και στην πανσοφία και την αγάπη Του.

«Σκεφτήκατε ποτέ κύριε, για κάθε θαύμα που γίνεται, πόσα δεν θα πραγματοποιηθούν ποτέ, παρά τις προσευχές και τον ανθρώπινο πόνο;», με ρώτησε κάποτε μαθητής της Β΄ Λυκείου.

Λοιπόν; Κάνει διακρίσεις ο Θεός; Βεβαίως και όχι! Είναι όμως η άπειρη γνώση Του όλων των παραμέτρων της ζωής μας, που καθορίζει την ανεξιχνίαστη βούλησή Του να παρέμβει, άλλοτε με το θαύμα και άλλοτε με τη σιωπή Του. Ένα μόνο είναι βέβαιο: Ο Θεός μας αγαπάει. Μας αγαπάει πιο πολύ απ’ ότι εμείς τον εαυτό μας. Αυτό είναι το μέγιστο, το μόνο και το διαρκές θαύμα. Και η πεποίθηση αυτή, η εμπιστοσύνη αυτή, είναι που θα μας οδηγήσει στην ολόκαρδη αποδοχή του θελήματός Του, όποιο και νά ’ναι.

Ας έρθουμε λοιπόν στην αυριανή Κυριακή: Δεύτερη Κυριακή της Μ. Σαρακοστής και το στίγμα της διπλό: Από τη μια, η αναφορά σε ένα από τα χαρακτηριστικότερα θαύματα του Χριστού και από την άλλη, ημέρα μνήμης και τιμής του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, του ερμηνευτή και υπερασπιστή του ορθόδοξου μοναχισμού, ενός από τους γλυκύτερους καρπούς της πίστης μας. Τα δυο αυτά στοιχεία μπορεί να φαίνονται άσχετα. Κι όμως! Και τα δύο έχουν ένα κοινό παρανομαστή: το ανθρώπινο σώμα, ως πεδίο αποκάλυψης της δύναμης και της αγάπης του Θεού. Το σώμα του παραλυτικού είναι εκείνο που δέχεται την θαυματουργική επέμβαση του Χριστού. Επάνω του η αγάπη γίνεται ορατή. Με αυτό ο Θεός διακηρύσσει την απέραντη φιλανθρωπίας του. Αλλά και στην περίπτωση του αγ. Γρηγορίου του Παλαμά, ο μεγάλος αυτός πατέρας της Εκκλησίας υπερασπίστηκε την δυνατότητα των σωματικών μας αισθήσεων, κεκαθαρμένων όμως από τα πάθη, να δουν την θεία δόξα του Θεού, ως φως διαφορετικό από εκείνο του κτιστού κόσμου, ως φως άκτιστο. Αν μάλιστα το μάθημά μας γίνεται μέσα σε ιερό ναό, ας εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία να στρέψουμε την προσοχή των μικρών μας φίλων στα φωτοστέφανα των εικόνων και να τους μιλήσουμε για τη εμπειρία του φωτός των αγίων μας.

Δεν είναι εύκολη η προσέγγιση της διδασκαλίας του μεγάλου αυτού Πατέρα της Εκκλησίας μας. Προϋποθέτει βαθειά γνώση και στοιχειώδη εμπειρία της ορθόδοξης πνευματικότητας, την οποίαν ο Άγιος Γρηγόριος συγκεφαλαιώνει. Όποιος όμως προσεγγίσει, έστω και τα στοιχειώδη της διδασκαλίας του, θα αντικρύσει σε βάθος την ουσία της Ορθοδοξίας και θα αντιληφθεί εύκολα εκείνα που μας χωρίζουν από τη Δύση. (Κλασσικό βοήθημα για το θέμα αποτελεί το βιβλίο του Ιωάννη Μέγιεντορφ «ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς», που θα βρείτε ψηφιοποιημένο στην ορθόδοξη ψηφιακή βιβλιοθήκη της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος-www.imd.gr). Το τελικό συμπέρασμα είναι όμως ξεκάθαρο: Είμαστε ψυχοσωματικές υπάρξεις, με αξία που μοιράζεται και η ψυχή και το σώμα μας. Ακέραιοι πλαστήκαμε και ακέραιοι θα σωθούμε. Σώμα χωρίς ψυχή γίνεται σάρκα, που οδηγεί στη φθορά. Ψυχή χωρίς σώμα οδηγεί σε νεφελώδεις νοητικούς μετεωρισμούς και περιφρόνηση των υλικών δώρων του Θεού, με πολυτιμότερο το σώμα μας.

Ας διαβάσουμε όμως την περικοπή από το δεύτερο κεφάλαιο του Μάρκου…

Ανάλυση μαθήματος

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΑΝΑ ΒΑΘΜΙΔΑ

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΗΛΙΚΑΣ & Α' ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ
Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΚΑΠΕΡΝΑΟΥΜ
0953 heilung des gelaehmten 3cm
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1. Προσευχή: Στίχοι από τις Στάσεις των Χαιρετισμών στη Θεοτόκο
2. Η θεραπεία του παραλυτικού
Το μικρό βιβλιαράκι του μαθήματος
3. Ημερολόγιο μαθημάτων Μαρτίου
4. Εποπτικός τρόπος διδασκαλίας του μαθήματος-Το "θεατράκι" της ιστορίας
5. Εικόνες του μαθήματος από δραματοποίηση της ιστορίας
6. Βίντεο
7. Σελίδες για ζωγραφική
8. Θέματα για τη Μ.Τεσσαρακοστή
9. Τραγούδι
10. Πασχαλινές χειροτεχνίες
11. Παιχνίδια

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
"ΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΛΑΤΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ"

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
1.Προσευχές: "Ὁ ἐν παντὶ καιρῷ, καὶ πάσῃ ὥρᾳ..." & "Κύριε των δυνάμεων"
2.
"Το φως και το αλάτι του κόσμου"
3. Η θεραπεία του παραλυτικού της Καπερναούμ
4. Σελίδες για ζωγραφική
5. Εικόνες του μαθήματος από δραματοποίηση της ιστορίας
6. Ημερολόγιο μαθημάτων Μαρτίου
7. Η Αγία Αργυρή, η νεομάρτυς
8. Μαθήματα που αφορούν τη Μ.Τεσσαρακοστή
9. "Το ταξίδι μας προς το Πάσχα"-Το επιτραπέζιο παιχνίδι της Σαρακοστής
10. Από το "Οδοιπορικό στη Μεγάλη Εβδομάδα"
11. Τραγούδι

12. Συλλογή παιχνιδιών

ΓΙΑ ΕΦΗΒΟΥΣ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ-ΛΥΚΕΙΟΥ
"Ο ΘΕΟΣ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ"

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1. Προσευχή: "Ἰδού ὁ Νυμφίος ἔρχεται ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός..."

2. Σκέψεις στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα
3. "Η παραλυσία της εποχής μας και η ελπίδα της Πίστης"
4. Το θαύμα της θεραπείας του παραλυτικού, μέσα από την Τέχνη
5. Μαθήματα που αφορούν τη Μ.Τεσσαρακοστή
6. ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ: "Ο Δανιήλ και το όραμα του Ναβουχοδονόσορα"
7. Από το "Οδοιπορικό στη Μ. Εβδομάδα"
8. Τραγούδι
9.
Ιδέες για πασχαλινές χειροτεχνίες

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ
Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ
για εμπλουτισμό των μαθημάτων σας από 3 έως 24 Απριλίου

Περιλαμβάνει κατηχητικά μαθήματα διαφόρων βαθμίδων, άρθρα για κατάρτιση των στελεχών, ύμνους, σελίδες ζωγραφικής, ιδέες για χειροτεχνίες κλπ
(Κάθε εβδομάδα θα αναρτούμε το επίκαιρο μάθημα, όμως εσείς πρέπει να προετοιμάζετε, παράλληλα, τα παιδιά για τη Μεγάλη Εβδομάδα. Επιλέξτε και ταξινομήστε σε τέσσερις φακέλους (έναν για κάθε Κυριακή που υπολείπεται) το υλικό που σας ενδιαφέρει και ταιριάζει στις ηλικίες των μελών της ομάδας σας.)


Περιμένουμε και τις δικές σας προτάσεις (άρθρα, ὐμνοι, κατηχητικά μαθήματα για τη Μεγάλη εβδομάδα, έθιμα, ιδέες χειροτεχνίας & ζωγραφικής κλπ) στο email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε. .  Θα αποτελέσει σημαντικό βοήθημα για τους κατηχητές και τους καλλιτεχνικούς υπευθύνους των ενοριών των Ι.Μητροπόλεων.

ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΥΛΙΚΟΥ ΚΑΙ ΒΙΝΤΕΟ
στο "ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ" της ιστοσελίδας Catichisis.gr
alt
alt
Στείλτε μας φωτογραφίες και βίντεο από τις νεανικές δραστηριότητες της Ι.Μητροπόλεως ή της ενορίας σας, κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα. Επίσης, περιμένουμε και ανάλογο φωτογραφικό υλικό από την προετοιμασία αυτών των εκδηλώσεων (την πασχαλινή φιλανθρωπική αγορά της ενορίας σας, την εκμάθηση των εγκωμίων από τη χορωδία σας, το βάψιμο των αυγών, τα λαζαράκια, το στόλισμα των λαμπάδων κλπ.)  Email: i Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Δείτε το Λεύκωμα παλαιότερων ετών

12
SYN
cross-hands1
Ευχαριστούμε θερμά όλους τους συνεργάτες της ιστοσελίδας catichisis.gr (υπευθύνους Νεότητος, ιερείς, κατηχητές, εκπαιδευτικούς) για το αξιόλογο υλικό που αποστέλλουν, με σκοπό να το μοιραστούν με τους αδελφούς τους και να βοηθήσουν το έργο της κατήχησης των παιδιών και των νέων μας. Στη νέα κατηγορία ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ αναρτούμε διάφορα θέματα κατάρτησης στελεχών ή κατήχησης. Το υλικό που αφορά προτάσεις κατηχητικών μαθημάτων, τραγούδια, θέατρο, χειροτεχνίες, ζωγραφική κλπ & ειδήσεις Ι.Μητροπόλεων, αναρτάται αμέσως στις αντίστοιχες κατηγορίες.

Ειδήσεις Ι. Μητροπόλεων που αφορούν την Νεότητα (τελευταίες αναρτήσεις)
Untitled
Περιμένουμε να μας αποστείλετε φωτογραφικό υλικό από τις εορτές που διοργανώσατε για την 25η Μαρτίου, καθώς και αφίσες και λοιπό υλικό προβολής για να τα αναρτήσουμε στη σχετική Έκθεση στο "Ψηφιακό Μουσείο Κατήχησης" της ιστοσελίδας μας.

ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ

 ms
ΣΥΛΛΟΓΕΣ & ΕΚΘΕΣΕΙΣ

Από την αρχή της κατηχητικής χρονιάς 2015-16
έχουν αναρτηθεί και εμπλουτίζονται διαρκώς

60 Συλλογές και Εκθέσεις
με περισσότερα από 3.000 εκθέματα!!!!

Για να επισκεφτείτε το "ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ" πατήστε τον πίνακα ανακοινώσεων
nuseum-t

20 ΜΑΡΤΙΟΥ 2016
  "ΕΡΧΟΥ ΚΑΙ ΙΔΕ"


Του Ηλία Λιαμή, δρ Θεολογίας,
Αρχισυντάκτη της ιστοσελίδας

Καλή μου φίλη,  Καλέ μου φίλε.

Η Κυριακή που μας έρχεται είναι από τις πιο πλούσιες σε νοήματα, σε πνευματικές προκλήσεις, σε θεολογικούς στοχασμούς, αλλά και σε απαντήσεις, που απευθύνονται στο «σήμερα».

Πράγματι όμως, δεν ξέρει κανείς από πού να πρωτοξεκινήσει.

- Μήπως από την ευαγγελική περικοπή;

- Μήπως από την ανάμνηση της αναστήλωσης των ιερών εικόνων;

- Μήπως από τη λέξη «Ορθοδοξία», που η ερχόμενη Κυριακή της είναι αφιερωμένη;

- Ή μήπως από την ατμόσφαιρα και τις ευκαιρίες της Μ. Σαρακοστής, που μέρα με τη μέρα, μας φέρνει όλο και κοντύτερα σε έναν μεγάλο τερματισμό;

Το καθένα από αυτά θα ήθελε από μόνο του να μονοπωλήσει όλη τη σημερινή μας επικοινωνία. Υπάρχει όμως ένα ερώτημα, που ίσως να μην αφήνει τίποτε σε δεύτερη μοίρα: Τι τα συνδέει όλα αυτά; Υπάρχει κάτι κοινό, πάνω στο οποίο η Εκκλησία βασίστηκε, ώστε να χωρέσει την ίδια μέρα, τόσο θεμελιώδη, αλλά και τόσο, εκ πρώτης όψεως, διαφορετικά θέματα;

Κατ’ αρχήν, την Κυριακή αυτή, ο Χριστός θα συνεχίσει να καλεί κοντά Του πρόσωπα πολύ συγκεκριμένων χαρακτηριστικών. Πρόσωπα ταπεινά, άσημα, άδολα, αλλά έτοιμα να πιστέψουν και να Τον ακολουθήσουν. Ήδη έχει καλέσει τον Ανδρέα, τον Ιωάννη και τον Πέτρο. Σήμερα ακολουθεί ο Φίλιππος και λίγο αργότερα ο Ναθαναήλ. Ο Φίλιππος, ούτε που το συζητάει. Αμέσως, χωρίς να ανοίξει καν συζήτηση με τον Χριστό, Τον ακολουθεί. Ο Ναθαναήλ καλείται, όχι από τον Χριστό, αλλά από τον Φίλιππο. Αμφιβάλλει. Και ακούει από τον φίλο του μια φράση μικρή, τρεις λέξεις όλες κι όλες, που αρκούν να περικλείσουν όλα το νόημα και όλη την ουσία της πίστης μας:

«Έρχου και ίδε»

Η φράση αυτή αποτελεί το έσχατο επιχείρημα, την έσχατη μορφή ιεραποστολής. Μπορεί να φαίνεται σκληρό, αλλά είναι αληθινό: Όσο κι αν προσπαθήσουμε, όσο κι αν φροντίσουμε το λόγο και τα κείμενά μας, όσο κι αν μιλήσουμε για τις εμπειρίες μας, δεν μπορούμε να πείσουμε τον ακροατή μας να πιστέψει, αν αυτός δεν αποφασίσει να έρθει και να δει, αν δεν εμπιστευτεί τη δική του, την προσωπική εμπειρία.

Λόγια, κείμενα, κηρύγματα και ομιλίες … όλα αναποτελεσματικά, αν ο άνθρωπος δεν αποφασίσει το μεγάλο άλμα, τη μεγάλη έξοδο προς το άγνωστο, το α-περίγραπτο, το α-ρρητο και δεν το συναντήσει πρόσωπο προς πρόσωπο.

Ακόμη όμως και αυτή η έξοδος δεν αποτελεί δική μας πρωτοβουλία. Πάντα προηγείται μια φράση, όπως βγήκε τότε από τα χείλη του Χριστού, όπως μας την απευθύνει, εδώ, σήμερα, κάθε στιγμή, ο ίδιος ο Θεός:

«Ακολούθει μοι!»

Αν όλοι θυμόμασταν, πως βρισκόμαστε επιβάτες μιας ευλογημένης κιβωτού, που ονομάζεται Ορθοδοξία, χάρη σ’ ένα τέτοιο «ακολούθει μοι» προς εμάς, πρώτα θα ζούσαμε σ’ ένα καθεστώς διαρκούς ευγνωμοσύνης. Τίποτε δεν θα θεωρείτο κατόρθωμά μας, τίποτε δεν θα υπήρχε αφορμή για κομπασμό ή θριαμβολογία. Και δεύτερον, θα ήμασταν διαρκώς ανοικτοί και δοτικοί προς τον διπλανό, ζώντας με ένα μόνον διαρκή φόβο: Μην τύχει και φανούμε ανάξιοι μιας τόσο μεγάλης αγάπης που δεχτήκαμε και την εγκλωβίσουμε στην αυλή μας.

Σήμερα, μόλις ο Φίλιππος δέχτηκε την πρόσκληση, έτρεξε να βρει κάποιον να μοιραστεί τη χαρά του. Γιατί η αληθινή χαρά, αν δεν την μοιραστείς, νιώθεις κυριολεκτικά πως …θα σκάσεις. Και νομίζω, πως καταλαβαίνω, γιατί η σημερινή ευαγγελική περικοπή αρκεί από μόνη της να τεκμηριώσει τη σημερινή γιορτή της Ορθοδοξίας. Είναι διότι η έχει για μοναδικά μηνύματα την κλήση και τη μοιρασιά.

Δες όμως πόσο εύστοχα, πόσο υπέροχα η αποθέωση της προσωπικής εμπειρίας έρχεται να συνδυαστεί με την ασφάλεια της Εκκλησίας. Διότι, ακόμη και οι πιο μοναχικοί πατέρες της ερήμου ξέρουν, πόσο εύκολα μπορεί να ξεγελαστεί εκείνος, που εμπιστεύεται μόνον τον εαυτό του και τις εμπειρίες του. Την ίδια λοιπόν μέρα της περικοπής του «Έρχου και Ίδε», η Εκκλησία γιορτάζει την αναστήλωση των εικόνων. Για τους περισσότερους ίσως να πρόκειται για μια αποκατάσταση της διακόσμησης του ναού. Πρόκειται όμως για κάτι πολύ σημαντικότερο:

Αναπαριστώντας το πρόσωπο του Χριστού είναι σα να ομολογείς πως όντως, ο Θεός έγινε άνθρωπος, ορατός από τα σωματικά μας μάτια. Είναι όμως και κάτι άλλο: με την αναστήλωση των εικόνων, ο κάθε ναός μεταβλήθηκε ξανά σε εκκλησία, δηλαδή σε κοινότητα ανθρώπων που νίκησαν τον Θάνατο, νίκησαν τον χρόνο και παραμένουν όλοι, ζώντες και κεκοιμημένοι σε σχέση μεταξύ τους και με τον Θεό των ζώντων.

Μόνο μέσα σ’ αυτήν την Εκκλησία λοιπόν, η εμπειρία του καθενός μετριέται με την εμπειρία των αγίων. Μόνο μέσα σ’ αυτήν, η προσωπική εμπειρία καταξιώνεται, όταν επιστρέφει ως αγάπη προς τους υπολοίπους. Κανείς στην Εκκλησία δε σώζεται μόνος του.

Βλέπω την εικόνα, που πάντα κοιτάει προς εμένα, και θυμάμαι, πως δεν είμαι μόνος. Θυμάμαι, πως αυτός ή αυτή που εικονίζεται, υπήρξε άνθρωπος σαν κι εμένα, με λάθη, με πάθη και πτώσεις, ίσως και πιο οδυνηρές από τις δικές μου. Αυτό όμως που του έδωσε το φωτοστέφανο που λάμπει γύρω απ’ το κεφάλι του είναι η πεποίθηση, πως τίποτε ισχυρότερο δεν υπάρχει στον κόσμο, από την αγάπη Του Θεού και τη συγνώμη Του. Το πίστεψαν, το ένιωσαν και το δοκίμασαν στη ζωή τους. Με κοιτούν και με παρακαλούν να κάνω το ίδιο. Αυτό το βλέμμα των αγίων στις εικόνες και τις τοιχογραφίες είναι η Ορθοδοξία. Βλέμμα ζωής, αγώνα και μετάνοιας. Βλέμμα, που όποιος το ένιωσε κι όποιος το ακολούθησε, δεν έχει πια καμιά αμφιβολία, πως, στο σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία των ανθρώπων, τίποτε ευγενέστερο, τίποτε διακριτικότερο, τίποτε γλυκύτερο και τίποτε ισχυρότερο δεν βρέθηκε από την Χριστιανική Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού. Και μάλιστα, συνοδευόμενο από ήχους γλυκείς πάνω στο στασίδι του ψάλτη, ευωδίες από θυμίαμα, μικρές φλόγες ταπεινών καντηλιών, που μπροστά τους σε τόσες και τόσες ταπεινές κάμαρες αστράφτει μέχρι και την ώρα ετούτη το πρόσωπο ενός αγίου, άγρυπνου αποδέκτη προσευχών με δάκρυα και μετάνοιες.

Φτάνουν όλα αυτά; Ίσως όχι! Θαρρώ, πως αν εσύ, αν εγώ μένουμε με συνείδηση ή ακόμη και με κόστος στο σπίτι αυτό που λέγεται Ορθοδοξία, είναι γιατί μία, έστω και μόνο μία φορά, βρεθήκαμε κοντά σε έναν άγιο. Και δε μιλώ για τους εικονισμένους αγίους. Μιλώ για κάποιον που η ταπεινότητα και η ευλογία της Ορθοδοξίας διαπέρασαν το κορμί και την ψυχή του και έγινε αυτός εμπειρία για μας. Κάποιος που δίπλα του ένιωσες να γίνεσαι καλύτερος, ένιωσες πως ο Θεός ζει, ένιωσες πως πάντα υπάρχει καιρός για ένα νέο ξεκίνημα.

Εδώ βρίσκεται το μέγα ερώτημα: Ίσως δύσκολο δεν είναι να απευθύνει κανείς στον σημερινό άνθρωπο αυτό το «έρχου και ίδε» του Φίλιππου. Αν όμως τελικά το αποφασίσει, τι έχουμε εμείς να του δείξουμε; Φτάνει η κατάνυξη, φτάνει η σοφία της ερήμου; Αρκούν αυτά να σβήσουν τη δίψα για ζωή, που σήμερα ο άνθρωπος νιώθει να του την κλέβουν;

Μπορεί ν’ ακούγεται σκληρό, μπορεί ν’ ακούγεται δύσκολο, μπορεί όμως να έρθει η στιγμή, που εμπειρία για κάποιον θα βρεθούμε εμείς οι ίδιοι. Στο πρόσωπο, στη στάση, στη ζωή μας ίσως κάποιος να πειστεί να ακολουθήσει τον δρόμο της πίστης. Μπορεί όμως να γίνουμε και εμπειρία αρνητική και να στρέψει μιας δια παντός την πλάτη. Γι’ αυτό, σα να μου φαίνεται, πως η αναστήλωση των εικόνων έχει να κάνει και με την αναστήλωση της εικόνας του Θεού μέσα μας.

Πολλοί την Κυριακή θα βγουν μετά τη λειτουργία, κρατώντας μια εικόνα. Σημασία όμως έχει, αν εσύ, αν εγώ, αν όλοι μας περιφερόμαστε στον κόσμους ζωντανές εικόνες Θεού. Μόνον αυτές οι εικόνες μπορεί να γίνουν αφορμή, ο κόσμος να αναζητήσει και τη δική του αναστήλωση.

Και μη ξεχνιόμαστε: Σαρακοστή. Περίοδος αυτογνωσίας και αλλαγής ματιάς, αλλαγής νοοτροπίας, αλλαγή νοός, περίοδος μετανοίας. Ορθόδοξος, δε σημαίνει αυτομάτως α-παθής. Αντίθετα, υποφέρει συχνά η Ορθοδοξία από τα πάθη των πιστών της, έστω κι αν κρύβονται κάτω από μανδύα ευσέβειας και ζήλου. Πειρασμοί αυτοί χειρότεροι από τους άλλους. Πειρασμοί που αλλοτριώνουν την μαρτυρία της πίστης μας και την ιεραποστολή της. Διπλή λοιπόν η ευθύνη της κάθαρσης και της μετανοίας μας: Ευθύνη προσωπική, ευθύνη όμως και εκκλησιαστική.

Ας πάμε λοιπόν και στην περικοπή από το 1ο κεφάλαιο του Ιωάννη…


Ανάλυση μαθήματος

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΑΝΑ ΒΑΘΜΙΔΑ

ΠΑΙΔΙΑ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΗΛΙΚΑΣ & Α' ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ
Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
DSC01235.preview

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
1.Προσευχή: Στίχοι από την Α' & Β' Στάση των Χαιρετισμών
2.Δύο προτάσεις κατηχητικών μαθημάτων με θέμα: "Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου"
(Περιεχόμενα: διήγηση, παιχνίδι, Μαθαίνω για την πίστη μου, Η Ελλάδα γιορτάζει, μικρό βιβλίο μαθήματος για ζωγραφική)
3.Μάθημα: "Οι Χαιρετισμοί"
4.Χειροτεχνία: "Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου"
5."Τι είναι η Μ.Τεσσαρακοστή"
6.Οι Κυριακές της Μ.Τεσσαρακοστής
7.Ζωγραφική: "Η Κυριακή της Ορθοδοξίας" & "Οι Χαιρετισμοί στην Παναγία"
8.Ελληνική παράδοση: Η Κυρα Σαρακοστή (Χειροτεχνίες και δραστηριότητες)
9.Τραγούδι: "Αν όλα τα παιδιά της γης"
10.Προτάσεις ομαδικών παιχνιδιών
11.Υλικό για την 25η Μαρτίου (Τραγούδια, θεατρικά έργα, ζωγραφική, δραστηριότητες)

ΠΑΙΔΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
"ΤΑ ΩΡΙΜΑ ΣΤΑΧΥΑ"
madagaskari-12-e1411638378458-600x399

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
1.Προσευχές: α. Στίχοι από την Α' & Β' Στάση των Χαιρετισμών  β."Κύριε των δυνάμεων" 
Το κουτάκι με τις προσευχές
2. Μάθημα: "Τα ώριμα στάχυα"
3. Ζωγραφική: "Η κλήση του Φίλιππου και του Ναθαναήλ"
4. Ημερολόγιο μαθημάτων Μαρτίου
5. Εβδομάδα εξωτερικής Ιεραποστολής
Σχετικά μαθήματα: "Ιεραποστολή" & "Μιλώ για τον Χριστό σε όλο τον κόσμο"
Σχετικά βίντεο: "Γιατί η Ιεραποστολή;", "Αληθινά σενάρια" & "Ορφανοτροφείο η Αγία Ταβιθά στα Νησιά Φίτζι"
6. Μαθήματα που αφορούν την Μεγάλη Τεσσαρακοστή
Οι "Χαιρετισμοί" στην Παναγία
Β' Στάση των Χαιρετισμών
α. Μία σελίδα με τους οίκους της Β' Στάσης (διήγηση, θέμα, ποιος απευθύνει τον χαιρετισμό, εφύμνιο)
β. Η Β' Στάση των Χαιρετισμών με νεοελληνική απόδοση και εικόνες
Ζωγραφική: "Η Κυριακή της Ορθοδοξίας" & "Οι Χαιρετισμοί στην Παναγία"
7. Τραγούδια: "Ταπεινή διακονία" & "Ιεραπόστολοι"
8. Ελληνική παράδοση: Η Κυρα Σαρακοστή (Χειροτεχνίες και δραστηριότητες)
9.Προτάσεις ομαδικών παιχνιδιών
10. Τραγούδια για την 25η Μαρτίου
11. Αφιέρωμα στο Κρυφό Σχολειό
12. Αφιέρωμα στην 25η Μαρτίου

ΕΦΗΒΟΙ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ-ΛΥΚΕΙΟΥ
"ΕΡΧΟΥ ΚΑΙ ΙΔΕ"
philip-nathanael

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
1. Προσευχή: "Από τη λιτάνευση των εικόνων την Κυριακή της Ορθοδοξίας"
2. Σκέψεις στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα "ΕΡΧΟΥ ΚΑΙ ΙΔΕ"
3. Το Αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής
4. Μαθήματα για την Μ.Τεσσαρακοστή
Οι "Χαιρετισμοί" στην Παναγία
Β' Στάση των Χαιρετισμών
α. Μία σελίδα με τους οίκους της Β' Στάσης (διήγηση, θέμα, ποιος απευθύνει τον χαιρετισμό, εφύμνιο)
β. Η Β' Στάση των Χαιρετισμών με νεοελληνική απόδοση και εικόνες
5. Η εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου
O Mυστικός κόσμος των εικόνων- Ανάλυση της Εικόνας του Ευαγγελισμού
6. Μάθημα από την Παλαιά Διαθήκη: Οι Δέκα εντολές
7. Μάθημα 10ο για τη Θεία Λειτουργία
8. Εβδομάδα Εξωτερικής Ιεραποστολής
Μάθημα: "Ιεραποστολή"
Σχετικά βίντεο: